شماره: ۲۳

دفتر وکالت من

یک جایی وسط خواندن «دفتر وکالت من» فهمیدم حواسم از خود ماجراها رفته روی چیز دیگری؛ روی نگاه نویسنده.

اینکه یک وکیل، با این همه سال سروکار داشتن با آدم‌ها و روایت‌های زندگی، چطور توانسته این‌قدر دقیق و ظریف جزئیات را ببیند و بعد، آن‌ها را طوری روی کاغذ بیاورد که صحنه جلوی چشم خواننده جان بگیرد.

دکتر رادان فقط روایت نمی‌کند؛ می‌بیند.

آدم‌ها را، خانه‌ها را، اشیا را، حرکت‌ها و گفت‌وگوها را می‌بیند و بعد هر کدام را درست همان‌جایی می‌گذارد که باید. جزئیاتی که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسند، کم‌کم رنگ می‌گیرند و بخشی از حال‌وهوای روایت می‌شوند.

و این، به نظرم، همان جایی است که قلمش را دوست‌داشتنی می‌کند.

خیلی‌ها می‌توانند یک ماجرا را تعریف کنند، اما همه نمی‌توانند کاری کنند که خواننده آن را ببیند.

من از خواندن «دفتر وکالت من»، بیشتر از آنکه با یک وکیلِ نویسنده روبه‌رو شوم، با نویسنده‌ای روبه‌رو شدم که اتفاقاً وکیل است.

شاید سال‌ها دیدن آدم‌ها از نزدیک، شنیدن روایت‌هایشان و لمس پیچ‌وخم‌های زندگی، به دکتر رادان آن چیزی را داده که برای یک نویسنده سرمایه کمی نیست: چشمِ دیدن آدم‌ها و جزئیات زندگی.

«دفتر وکالت من» برای من از آن خواندن‌هایی بود که بعد از تمام شدنش، چیزی از قلم نویسنده در ذهن می‌ماند؛ تصویرهایی که هنوز می‌شود به آن‌ها برگشت و دوباره دیدشان. آشنایی با این قلم، یکی از اتفاق‌های دوست‌داشتنی این روزهای کتاب‌خوانی‌ام بود.

و باید از انتشارات سایه‌سخن ممنون باشم که این نویسنده‌ی صاحب‌نگاه و این قلم نازنین را به من و ما معرفی کرد.

فهیمه احمدی- روانشناس


#کامنت_شما
➖➖➖➖
اگر خواسته باشی با داستان‌های کوتاه ‌آقای دکتر رادان بیشتر آشنا بشی

پیشنهاد می‌کنم

🎁 لذت مطالعه‌ی کتاب‌های دفتر وکالت من جلد اول و دوم رو به خودت هدیه بده

🆔 @Sayehsokhan