Я ўжо пісаў, што вельмі захапляўся футурызмам. Калі табе 17-20 год, то можаш сабе дазволіць і эксперыменты, і дзёрзкасць, і палёт фантазіі. У прынцыпе, такое можна сабе дазваляць у кожным узросце.

У мяне назапасілася трошкі верышыкаў, якія я сабраў у гучны цыкл "Гульні ў футурызм". Гэта кароткія формы на розныя тэмы. У 3-х замалёўках ніжэй мой лірычны герой падарожнічае па унутранных галактыках свайго маленькага "Я" у навакольным бязмежжы, рэагуе на тэракты ў свеце (я не арабафоб, проста тады вельмі крануў мяне адзін вядомы тэракт), шукае спосабы самавыяўлення. Такіх футура-вершыкаў будзе больш.

А можа гэта ніякі і не футурызм, а проста прага быць цікавым і не падобным да іншых. Хаця перафразуючы вядомы жарт з савецкай камедыі: усё ўжо ўкрадзена напісана да нас, пагаджуся, што мае вершыкі - гэта ўсяго толькі абліччы юнацкай экспрэсіі.