На 16-годдзе мне сярод іншых падарункаў (памятаю, што былі кнігі і відэакасета з фільмам "Амерыкан Б'юці", якую я ў той жа вечар і паглядзеў) прэзэнтавалі блакнот. Мой першы сіні блакнот, у які я пачаў запісваць свае юнацкія творы. Пачаў пісаць ужо праз тыдзень, на першых выходных лютага. Памятаю гэты вечар. Дзевяты паверх блока на Дзевятоўцы. Насупраць стала вакно, справа дагараючы стары магнітафон Sanyo C35 і я натхнённы малады словаплёт. Сёння падзялюся гэтым запісам. Як тут паверыць, што прайшло ажно 26 гадоў...

Гэта і не верш, і не апавяданне, і не эсэ. Чорт ведае, што гэта за звер такі. Тады на хвалі маіх поспехаў па расейскай мове і літаратуры настаўніца запрапанавала мне паўдзельнічаць у нейкім літаратурным агульнагарадскім конкурсе для старшакласнікаў. Нейкай адмысловай тэмы і патрабаванняў не было - вольная амерыканка, і я запрапанаваў ёй гэты твор.

Настаўніца мяне ужо трошкі ведала, але ўсё ж такі спытала, што за жанр? Цяжка адказаць. Мо гэта "струмень свядомасці"? Не ведаю, Ірына Альфрэдаўна, мо і струмень, а можа перакрыжаванне свядомага і несвядомага. Пісаў як сэрца шаптала.

Напэўна там шмат адсылак да літаратуры, музыкі і фільмаў, якімі я ў той час захапляўся. Некаторыя рэчы з перспектывы часу нават аказаліся прарочымі. Прасочваецца юнацкая вера ў ідэалы, асабліва ў сяброўства, якое я заўсёды ідэалізаваў. Ці справядліва?

Шчыра кажучы, не ведаю, ці настаўніца выслала гэты "струмень свядомасці" на конкурс. Ці не пабаялася гэтаму постсавецкаму журы дасылаць таку крамолу ад дзёрзкага падлетка. А нават як і даслала, то наўрад ці нехта сур'ёзна паставіўся да гэтага "струменя".