У свой час я каштаваў розныя сродкі. У тым ліку сінтэтычныя. Тэма наркотыкаў заўсёды была побач. Імі нас страшылі з дзяцінства. У маім бліжэйшым асяродзі наркаманаў не было. Былі, канешне, знаёмыя, якія дазвалялі сабе перайсці чырвоную лінію і ўкалоцца. Я такога сабе не дазволіў ніколі. І гераін не прабаваў. Шмат чаго не прабаваў, але тое-сёе здаралася прыгубіць у часы маладосці. І гэта быў свядомы выбар. Асабліва, калі вучыўся ў універы.

А ўсе гэтыя культавыя фільмы, якія мы ведалі на памяць: "Трэйнспоцінг", "Сід і Нэнсі", "Рэквіем па мары"... Яны вельмі ўплывалі на мяне і маіх сяброў. Крутое кіно, але цяжкае.

Марыхуана? Вядома, не наркотык. І зразумела, што яна павінна быць дэкрыміналізавана. Увогуле, як можна забараняць тое, што расце на зямлі? Трава, грыбы, кактусы... Гэта дары прыроды і імі трэба карыстацца. З галавой. Пазнаваць межы свядомасці - цікавы і важны досвед.

Сінтэтычныя ж рэчывы - іншая справа. Хоць і забароненыя, але шкоду прыносяць неймаверную. Зрэшты, як і легальны алкаголь. Лепш гэтага не кранацца. Гэта гульня як у казіно - круп'е не на тваім баку.

Некалі ў часы майго студэнцтва бацька мне сказаў: "Я ведаю, што алкаголікам ты не станеш. Галоўнае, каб наркаманам не стаў". Пра алкаголь яшчэ будуць вершы. Пра наркотыкі не. І вось калі я толькі пачынаў сваю прыгоду з тэставаннем падсвядомасці, усё ж такі ўнутры мяне сядзеў добры анёл, які шапатаў: "Санёк, ёсць пэўныя межы, якія не варта перасякаць". І, на шчасце, я прыслухоўваўся да гэтага.