Учора мінула 15 гадавіна смерці польскага анархіста Рафала Гурскага.

Я быў знаёмы з ім усяго некалькі гадоў, але гэтага хапіла, каб ён застаўся ў маёй памяці назаўжды. Для мяне Рафал быў своеасаблівым прыкладам. Старэйшы таварыш, ветэран руху, які не разгубіў да сваіх 35 гадоў ідэалы маладосці.

Рафал быў і практыкам, і тэарэтыкам. Таленавіты публіцыст, які захапляўся і папулярызаваў гісторыю анархізму. Аўтар некалькіх кніг і мноства артыкулаў. Рэдактар ​​анарха-часопісаў. Генератар ідэй. Смелы і ідэйны чалавек. Шматразова затрымоўваўся паліцыяй. Трымаў галадоўкі. Просты ў зносінах і канкрэтны ў дзеяннях.

Мне пашчасціла паўдзельнічаць з ім у розных акцыях. Дэманстрацыі і пікеты за правы працоўных, акупацыі офісаў нядобрасумленных працадаўцаў, блакады высялення кватэранаймальнікаў, антываенныя акцыі, пікеты пад консульствам РФ, розныя лакальныя мерапрыемствы супраць вар'яцтва гарадскіх уладаў...

Прыкаваны да ложка, ён да апошняга заставаўся актыўны. Калі сустрэчы нашай групы праходзілі ў яго дома, ён жартаваў, ён прапаноўваў ідэі, ён натхняў. Вельмі светлы чалавек, якога забіў рак. Легенда сучаснага польскага анархізму. Маральная і інтэлектуальная апора руху. Менавіта на такіх людзях і трымаецца ўвесь наш крохкі анархізм.