آباپورو (Abaporu) اثر تارسیلا دو آمارال، نقاش مدرنیست برزیلی، در سال ۱۹۲۸ خلق شد. در این نقاشی، پیکره‌ای با سری بسیار کوچک و دست‌ و پایی اغراق‌آمیز در کنار یک کاکتوس، زیر آفتابی درخشان نشسته است. تناسبات نامتعارف بدن، رنگ‌های زنده و منظره‌ی ساده و گرمسیری، تصویری می‌سازند که هم آشناست و هم غریب؛ آمیزه‌ای از مدرنیسم اروپایی و عناصر بومی برزیل.

نام «آباپورو» از زبان توپی-گوارانی گرفته شده و تقریباً به معنای «آدم‌خوار» است. دو آمارال این نقاشی را به همسرش، شاعر و نویسنده‌ی برزیلی اوزوالد دو آندراده، هدیه داد و اثر الهام‌بخش او در شکل‌گیری «جنبش آدم‌خواری» برزیل شد. آدم‌خواری در این جنبش استعاره‌ای فرهنگی بود: هنرمند برزیلی باید فرهنگ اروپایی را به‌جای تقلید، «می‌بلعید»، هضم می‌کرد و آن را به چیزی تازه و متعلق به خود تبدیل می‌کرد.

«آباپورو» به یکی از مهم‌ترین تصاویر مدرنیسم برزیل تبدیل شد؛ اثری که مسئله‌ی هویت، استعمار و رابطه‌ی فرهنگ بومی با هنر اروپایی را در قالب تصویری ساده و رازآلود مطرح می‌کند. این نقاشی امروز در موزه‌ی هنر آمریکای لاتین بوئنوس‌آیرس نگهداری می‌شود.

🎨خانه‌ی ادبیات معاصر
@saaayehaaa