در جمعی بودیم که از آرزوهای محال سخن به میان آمد. مثلا دوست داشتید به چه حیوانی تبدیل می‌شدید؟ دوست داشتید بقیه عمرتان را کجا بگذرانید؟ جواب‌ها تقریبا شبیه هم بود. عقاب، نهنگ، داخل آن کلبه منزوی و تنها در جزیره‌ای در ایسلند، داخل یک فانوس دریایی در سواحل اسکاتلند، داخل یک کلبه جنگلی دور از دسترس که آنتن موبایل هم نداشته باشد... این جور پاسخ‌ها فقط مختص من و آن جمع کوچک دوستانه نیست. خیلی از ایرانی‌های معاصر مشابه چنین آرزوها و افکاری دارند که همه نشانه‌هایی تلخ و واضح از این دارد که در کنار جبر تاریخی و جغرافیایی ما آدم‌ها چقدر به هم آسیب زده‌ایم...
نتیجه این آسیب‌ها شده این که بیشترمان در گوشه ذهن و ناخودآگاه خودمان دوست داریم تبدیل به عقاب بشویم، دور از جمعیت. یا دوست داریم جایی زندگی کنیم خارج از دسترسِ دیگران... مشکلات زندگی، اجبارهای فرهنگی و حاکمیتی، دویدن‌های بدون نتیجه و جستجوی خوشبختی با افزایش دارایی، گسست‌های بنیادین اعتقادی بین خانواده و فرزندان و بی‌ربط بودن مردم با حاکمان، کم رنگ شدن اخلاقیات و دریده شدن آدم‌ها برای حفظ بقا و منافع در یک ماراتن تمام نشدنی از تورّم و سایر گرفتاری‌های مشابه که گریبان ما ایرانیان معاصر را حتی در خارج از کشور هم رها نمی‌کنند. آدم‌هایی غالبا غمگین در رویای عقاب شدن...
#رسول_اسدزاده
Post #1736
959
- 👍 61
- ❤ 20
- 💔 17