.
‌
در ستایش ایستاده مردن...

کابو ورده، کابو ورده‌ی عزیز...

نیمه‌های شب وقتی که خیلی‌ها در این سوی کره زمین خواب بودند. بچه‌های جزیره کیپ ورد یا به پرتغالی کابو ورده افسانه نوشتند. قرعه کشی بی‌رحمانه جدول، وزینیا و پسرها را به مصاف مدافع عنوان قهرمانی یعنی آرژانتین فرستاده بود‌. آرژانتینِ بزرگ در نود دقیقه بازی سخت یا هرچه گل زد پاسخش را دریافت کرد و یا به یک دژ بزرگ بنام وزینیا برخورد. مسی و یارانش جان کندند تا کابو ورده‌ی کوچک را که خیلی از مردم جهان حتی نمی‌دانند کجای کره زمین است، شکست دهند‌. آن هم در وقت‌های تلف شده، آن هم با یک گل به خودی بی.رحمانه و تلخ...

پسرهای جزیره قلب بینندگان را بردند. نه فقط دیشب که از همان روز اول که دروازه بان شان درخشید و صفحه‌اش در اینستاگرام از پنجاه هزار نفر دنبال کننده حالا به بیست و یک میلیون نفر رسیده است. مردی که در تاریخ فوتبال تبدیل به یکی از ماندگارترین آیکون‌های جام جهانی ۲۰۲۶ خواهد شد‌. وزینیا پس از بازی اول گفت دلم می‌خواست مادرم هم در استادیوم باشد ولی چون هزینه ویزا و مسافرت به آمریکا گران بود نتوانست... بقیه بازیکنان کابو هم داستان زندگی مشابهی دارند. بچه‌های جزیره‌ای که در گدشته مستعمره پرتغال بود و در وسط اقیانوس اطلس قرار دارد. بچه‌هایی که یگانه فرصت حیات را با حضور در جام جهانی فوتبال چنان جانانه جشن گرفتند که خیلی‌ها از انجام آن عاجزند. تا آخرین نا و توان جنگیدن و بهترین نسخه خویشتن بودن و خندیدن به زندگی که شاید بهترین انتقام از جغرافیا و تاریخ باشد...

#جام_جهانی #فوتبال


#رسول_اسدزاده
https://www.instagram.com/p/DaXFfWaAv4y/?igsh=MXdkcm9yb2Q3MmUwdw==