آن
در چهلمین روز درگذشت پهلوان آواز
این بیت مشهور حافظ از کیفیتی سخن میگوید که یدرک و لایوصف است. میتوان به هزار شیوه درکش کرد و نمیتوان به هیچ روشی وصفش کرد. چون هیچ نامی نمیتوان بر این ویژگی نهاد حافظ خوشسخن آن را «آن» خوانده است:
شاهد آن نیست که موییّ و میانی دارد
بندهٔ طلعتِ آن باش که آنی دارد
ایرج در خواندن این بیت حافظ «آن» را معنی کرده است. به «آن» تجسم موسیقایی بخشیده و «آن» را در آواز خود آفریده است. باید این تکه از آواز دلنواز ایرج در گلهای تازه (شمارهٔ ۱۱۰) را صدها بلکه هزاران بار شنید.
میتوان مقالهای در باب هنرنمایی ایرج در خواندن همین یک بیت نوشت؛ میتوان از طنین و قدرت و هیمنه و صلابت صدایش سخن گفت؛ از تنوع تحریرها و خلق حالات مختلف در بیان او یاد کرد و به تأکید و تکیهای که در خواندن لفظ «آن» دارد با تحسین اشاره کرد؛ اما اینهمه هیچ کمکی به درک واقعی هنر او نمیکند. هنر او را اهل دل (و نه لزوماً اهل فن) درمییابند و بر روان پاک پهلوان آواز ایران درود میفرستند.
@roshananemehr
Post #977
217
- ❤ 8