دگران

کاش بودم خوش و مدهوش مثالِ دگران
تا نمی‌شد دلم افسونِ خیالِ دگران

مالِ من باد خیالِ خوشِ جهّالِ جهان
وآنچه از مالِ جهان دارم مالِ دگران

این چه طبعی‌ست؟ که چون غصه گلوگیر شود
بهرِ من خوابِ خوش و آبِ زلال دگران

زندگی را به خدا تلخ و حرامم کردی
بس کن ای خوب شِکرهات حلالِ دگران!

من که رفتم، ولی از خویِ بدت نگذشتم
«تو بمان و دگران، وای به حالِ دگران»*

چه عبث بود که یک عمر دویدیم ای دل
در پی پاسخ مجهول سؤال دگران

کاش لالم کنی ای دهر که این نالۀ من
مایۀ رنج خودم گشت و ملالِ دگران
مهدی فیروزیان
ــــــــــ
* از شهریار است.
https://t.me/roshananemehr