راز نی

ای بسا هندو و ترک همزبان
ای بسا دو ترک چون بیگانگان

پس زبان محرمی خود دیگر است
همدلی از همزبانی بهتر است

#حضرت_مولانا

@RaazNey

نه عمرِ خِضر بماند، نه مُلکِ اسکندر
نزاع بر سرِ دنیایِ دون مکن، درویش

📚حضرت حافظ یادآوری می‌کند که نه عمر جاودانه است و نه قدرت و مُلک دنیا ماندگار. پس شایسته نیست عمر گران‌بها را بر سر دنیا و امور زودگذر به نزاع بگذرانیم.

✨ فرصت زندگی کوتاه است؛ آن را به کینه، رقابت و دلبستگی افراطی به دنیا نسپاریم، بلکه در راه نیکی، محبت و ساختنِ آخرت به کار بگیریم.
@RaazNey

در خویش می سازم تو را ، در خویش ویران می کنم
می ترسم از حرفی که باید گفت و پنهان می کنم

جانی به تلخی می کَنم ، جسمی به سختی می کشم
روزی به آخر می برم ، خوابی پریشان می کنم

در تار و پود عقل و جان ، آب است و آتش، توامان
یک روز عاقل می شوم ، یک روز طغیان می کنم

یا جان کافر کیش را تا مرز مردن می برم
یا عقل دور اندیش را تسلیم شیطان می کنم

#عبدالجبارکاکایی

@RaazNey

لذتِ هستی نمودی نیست را
عاشقِ خود کرده بودی نیست را

📚تفسیر عرفانی:
پیش از آن‌که ما به عرصه وجود بیاییم، چیزی از خود نداشتیم؛ خداوند ما را از نیستی به هستی آورد و نعمت وجود را به ما چشاند. در نگاه عرفانی، آفرینش تنها پدید آمدن نیست؛ بلکه فرصتی برای شناخت، بندگی و محبت پروردگار است.

@RaazNey

بروید ای حریفان بِکِشید یار ما را
به من آورید آخر صنم گریزپا را

به ترانه‌های شیرین به بهانه‌های زرین
بکشید سوی خانه مهِ خوبِ خوش‌لقا را

#حضرت_مولانا

@RaazNey

برای رسیدن به حقیقت باید از تعصب و نگاه محدود بیرون آمد و نور معرفت را جست‌وجو کرد، وگرنه هر کس تنها بخشی از واقعیت را می‌بیند و فکر می‌کند کل حقیقت همان است.

#حضرت_مولانا

@RaazNey

جایگاه حضرت مولانا جلال الدین بلخی در عصر حاضر؛ با زبان شیوای استاد حیدر حمید.

بعد من صد سال دیگر این غزل
چون جمال یوسفی باشد سمر

زانک دل هرگز نپوسد زیر خاک
این ز دل گفتم نگفتم از جگر

من چو داوودم شما مرغان پاک
وین غزل‌ها چون زبور مستطر

ای خدایا پر این مرغان مریز
چون به داوودند از جان یارگر

ای خدایا دست بر لب می‌نهم
تا نگویم زان چه گشتم مستتر

@RaazNey

✍ این ابیات از علامه اقبال لاهوری در گله ای است از روزگار و مردمی که قدرِ پیام و اندیشه‌ی عمیق را نمی‌دانند:

عصر من دانندهٔ اسرار نیست
یوسف من بهر این بازار نیست

نغمهٔ من از جهانِ دیگر است
این جرس را کاروان دیگر است

📚 اقبال از زمانه‌ای گله دارد که قدرِ معرفت و حقیقت را نمی‌داند. «یوسف» نمادِ گوهر حقیقت است که بازارِ دنیا خریدارش نیست. نغمهٔ او نیز پیامی معنوی برای انسان‌های بیدار و حقیقت‌جوست.

@RaazNey

هرکه داد او حسن خود را در مزاد
صد قضای بد سوی او رو نهاد

📚اگر زیبایی و دارایی های خودت را در معرض نمایش عموم قرار بدی, بی شک از آنها به تو آسیب وارد خواهد شد.

#حضرت_مولانا

@RaazNey

خداوند فرصت های زیادی برای بنده اش می دهد؛ اما بنده کمتر متوجه می شود..

ای یار غلط کردی با یار دگر رفتی
از کار خود افتادی در کار دگر رفتی

صد بار ببخشودم بر تو به تو بنمودم
ای خویش پسندیده هین بار دگر رفتی

صد بار فسون کردم خار از تو برون کردم
گلزار ندانستی در خار دگر رفتی

گفتم که توی ماهی با مار چه همراهی
ای حال غلط کرده با مار دگر رفتی

#حضرت_مولانا
#تلنگر

@RaazNey

توبه ها کردم و افسوس نمیدانستم
آخرین مرحله ی کفر، مسلمانی بود

همه ی مصر به دنبال زلیخا بودند
حیف، دیوانه ی یک برده ی کنعانی بود 

#مرتضی_عابدپور
@RaazNey

جبران می‌شود؛ آن روزها که صبور بودن آسان نبود، تو صبر کردی...

@RaazNey

درد و درمان:

ای زبان هم گنجِ بی‌پایان توی
ای زبان هم رنجِ بی‌درمان توی

📚 این بیت از حضرت مولانا در بیان دو روی زبان است: زبان می‌تواند هم سرچشمه‌ی خیر و معرفت باشد و هم منشأ رنج و تباهی.

دردِ زبان، سخنِ نادرست، غیبت، تهمت، توهین و سخنانی است که دل انسان‌ها را می‌شکند.
درمانِ آن، نگهبانی از زبان و سخن گفتن با صدق، ادب و خیرخواهی است.

✍ از نگاه مولانا، زبان اگر در خدمت حقیقت و محبت باشد، می‌تواند «گنج» باشد؛ و اگر بی‌مهار شود، همان زبان می‌تواند زخمی بسازد که درمانش دشوار است.

@RaazNey

از سر کوی تو هر کو به ملالت برود
نرود کارش و آخر به خجالت برود

کاروانی که بود بدرقه‌اش حفظ خدا
به تجمل بنشیند به جلالت برود

سالک از نور هدایت ببرد راه به دوست
که به جایی نرسد گر به ضلالت برود

کام خود آخر عمر از می و معشوق بگیر
حیف اوقات که یک سر به بطالت برود

حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است
کس ندانست که آخر به چه حالت برود

#حضرت_حافظ

@RaazNey

زندگی صحنهٔ یکتای هنرمندی ماست
هرکسی نغمهٔ خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته بجاست؛
خرّم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

بشکفد بار دگر لالهٔ رنگین مراد،
غنچه سرخ فروبسته دل باز شود
من نگویم که بهاری که گذشت آید باز
روزگاری که به سر آمده، آغاز شود.
روزگار دگری هست و بهاران دگر.

شاد بودن هنر است
شاد کردن هنری والاتر
لیک هرگز نپسندیم به خویش
که چو یک شکلک بی‌جان شب و روز،
بی‌خبر از همه، خندان باشیم
بی‌غمی درد بزرگی است،
که دور از ما باد!

یاد تو، قطره قطره می‌چکد از چشمم
روی تو ، رفته رفته می‌رود از یادم
نه برکه، نه رود
مرا بسوزانید و خاکسترم را
بر آبهای رهای دریا برافشانی
نه در برکه، نه در رود:
که خسته شدم از کرانه‌های سنگواره و از مرزهای مسدود..

#ژاله_اصفهانی
@RaazNey

به جانِ دوست که غم پرده بر شما نَدَرَد
گر اعتماد بر الطافِ کارساز کنید

#حضرت_حافظ

@RaazNey