چند وقت پیش، در مراسم ختم جوانی در روستایی دیدم دو طرف تریبون را با تفنگ ردیف کرده بودند؛ گویی قرار بود شجاعت و غیرت جوان ناکام را به نمایش بگذارند.
با خودم فکر کردم کاش روزی، به‌جای تفنگ، کتاب دو طرف تریبون بنشیند؛ تلاشی کوچک برای ترویج کتاب‌خوانی، دانایی و تغییری بزرگ در معنای قدرت و افتخار.
تغییر فرهنگ، با سرزنش آدم‌ها آغاز نمی‌شود؛ با ساختن نمادهای تازه آغاز می‌شود. باید روزی برسد که افتخار جوانانمان را نه در تفنگ، که در اندیشه، آگاهی و اثری که بر زندگی دیگران می‌گذارند، ببینیم.