🌱🧠 qazaltherapy 🧠🌱

∆

در دنیای آدم های اضطرابی،  هر چیز بی مقدمه،  سریع و یهویی، یک تهدید یا خطر جدی برای بقا محسوب میشه!

#غزل_تراپی #اضطراب
@qazaltherapy

گذشت اون روزا …
الان بخاطر چرایی های بیشماریست که نمیخوایم با این چگونگی بسازیم ….

گاهی آدم انقدر درگیر و خسته میشه که حتی وقتی مریضه هم حوصله‌ی دکتر رفتن نداره.
نه اینکه براش مهم نباشه، انگار یه مدت، خودش تهِ لیست اولویت‌هاش قرار می‌گیره.

@qazaltherapy

در نامه‌ای برای مادرش نوشت:
«مادر، سکوت مرا پای بی‌توجهی‌ام به خودت نگذار! اندوه من آن‌قدر عمیق است که نمی‌خواهم با گفتنش، تو را شکسته‌تر کنم.»

_یلدا سیدی

گاهی فرد ساکت می‌شه، نه چون حرفی برای گفتن نداره؛
چون فکر می‌کنه حقیقت درونش، برای کسی که دوستش داره زیادی سنگینه.

این جمله خیلی نزدیکه به چیزی که ازش با عنوان دفاع حرف می‌زنیم. فرد به‌جای اینکه رنجش رو بیان کنه، اون رو در خودش نگه می‌داره تا ابژه‌ی دوست‌داشتنی رو از درد محافظت کنه.
اینجا یک جابه‌جایی ظریف هم اتفاق افتاده:
فرزند، به‌جای اینکه از مادرش مراقبت بگیره، مراقب مادر می‌شه.
و شاید عمیق‌ترین بخش ماجرا همین باشه؛
آدم گاهی احساساتش رو سرکوب نمی‌کنه چون ضعیفه،
بلکه چون در ناخودآگاهش یاد گرفته «اگر من فرو بریزم، کسی که دوستش دارم هم فرو می‌ریزه»
و این جمله‌ی فروید که میگه:
«احساسات بیان‌نشده هرگز نمی‌میرند؛ آنها زنده به گور می‌شوند و بعدتر، به شکلی ناخوشایندتر بازمی‌گردند».
شاید بعضی سکوت‌ها، در واقع فریادهایی باشن که فرد اجازه‌ی شنیده‌شدن بهشون نداده.
#روانشناسی #روانکاوی
@qazaltherapy

🔲آیا فرد دارای #اختلال_شخصیت_خودشیفته حاضر میشه بره پیش روانشناس؟!

بله، اما نه برای تغییر !

#خودشیفته ها فقط در سه حالت به روانشناس مراجعه میکنند:

1⃣ برای اثبات برتری خودشان به مشاور

2⃣در نقش قربانی؛ فریب دادن مشاور و جا زدن خودشان به عنوان قربانی

3⃣ برای استفاده از مشاور به عنوان ابزاری برای تحقیر و تخریب دیگران
#اختلالات_شخصیت
@qazaltherapy

گاهی شنیدنِ «هرجور خودت صلاح می‌دونی»، به‌جای اینکه اختیار بدهد، بار روانی انتخاب را سنگین‌تر می‌کند.

@qazaltherapy

گاهی اونقدر درگیر خوب انجام دادن مسئولیت‌هامون میشیم و بدون اینکه متوجه باشیم، از خودمون کم می‌کنیم!
از زمانمون، از آرامشمون، از نیازهامون و حتی از حقمون برای خسته بودن.
شاید یکی از شکل‌های مهم مراقبت از خود این باشه که یاد بگیریم «مسئولیت‌پذیری» رو با «نادیده گرفتن خود» اشتباه نگیریم.
قرار نیست همیشه همه‌چیز کامل پیش بره. قراره بین همه‌ی نقش‌ها و مسئولیت‌ها، خودمون رو هم از یاد نبریم.

∆
یکی دیگه از راه های اصلی، آگاهی از الگوهای تکرار‌شونده و مهار اونهاست.

_
در تروماهای دلبستگی، مسئله حتی عمیق‌تره:
کودک ممکنه در اوج ترس، درد یا آشفتگی به همون فردی نیاز داشته باشه که خودش منبع ترسه، یا کسی که باید اون رو آروم‌کنه از نظر هیجانی در دسترس نباشه.
در نتیجه، تجربه‌ی «تنها ماندن با یک وضعیت هیجانی غیرقابل‌تحمل» شکل می‌گیره.

فوناگی میگه چیزی که باعث میشه فرد تروماتایز بشه اینه که ذهنش تنهاست

یعنی:

موقعیت دشوار لزوماً به‌خودی‌خود تروما نمی‌شه، وقتی با این احساس همراه می‌شه که ذهن فرد تنهاست، می‌تونه به تجربه‌ای تروماتیک تبدیل بشه.

چرا؟ چون در شرایط ترس و درماندگی، ذهن دیگری به ما کمک می‌کنه تجربه رو تنظیم و معناگذاری کنیم؛ مثلاً کودک از حالت و واکنش والد می‌فهمه که «این اتفاق ترسناکه، اما قابل تحمله و من تنها نیستم». این همون چیزیه که فوناگی از آن با social referencing و نقش ذهن دیگری در نگه‌داشتن ذهن فرد یاد می‌کنه.
@qazaltherapy

و فهمیدم آدم می‌تواند زیباترین لباس‌هایش را تن کند، خوشبوترین عطرش را بزند، قشنگ‌ترین لبخند را به لب داشته باشد و دوباره به نیستی و نبودن فکر کند.
_یلدا سیدی

و این همون چیزیه که گاهی والدین نمی‌تونن بپذیرن، بپذیرن و باور کنن که فرزندشون افکار خودکشی داشته، چون در ظاهر خوب به نظر می‌رسیده! می‌خندیده، لباس های رنگی می‌پوشیده ، با دوستاش بیرون میرفته و زندگی روزمرش رو ادامه می‌داده.
افکار خودکشی همیشه پشت چهره‌ای غمگین پنهان نمیشن
و رنج روانی همیشه و لزوما در ظاهر دیده نمیشه؛

و شدت لبخند، معیار شدت درد نیست….

#غزل_تراپی #رواندرمانی #نکته_کلیدی #روانشناسی
@qazaltherapy

تو هم از دشمن چو کینی می‌کشی
ای زبونِ شش، غلط در هر ششی

آن عداوت اندر او عکسِ حق است
کز صفاتِ قهر آنجا مشتق است

وآن گنه در وی ز جنسِ جرمِ تست
باید آن خو را ز طبعِ خویش شُست

خُلقِ زشتت اندر او رویت نمود
که ترا او صفحهٔ آیینه بود

چونک قُبحِ خویش دیدی، ای حَسَن
اندر آیینه بر آیینه مزن

می‌زند بر آب استارهٔ سَنی
خاک تو بر عکسِ اختر می‌زنی

کاین ستارهٔ نحس در آب آمده‌ست
تا کند او سعدِ ما را زیردست

خاکِ استیلا بریزی بر سرش
چونک پنداری ز شبهه اخترش

عکس پنهان گشت و اندر غیب راند
تو گمان بردی که آن اختر نماند

آن ستارهٔ نحس هست اندر سما
هم بدان سو بایدش کردن دوا

بلکه باید دل سوی بی‌سوی بست
نحس این سو عکسِ نحسِ بی‌سو است

— مولانا، مثنوی معنوی، دفتر ششم، بخش ۹۶

یونگ براش اسم گذاشت؛ مولانا قرن‌ها پیش دربارش با زبان خودش حرف می‌زد.... 💚🌱

همه ما از درد فرار می‌کنیم؛ گاهی با دارو، گاهی با سرگرمی، کار، فیلم، کتاب یا غرق‌شدن در رابطه‌ها.
_آنا لمبکی

مسئله، خودِ این رفتارها نیست؛ مسئله زمانی شروع می‌شه که دائماً از تجربه‌های ناخوشایندمون اجتناب کنیم.

پژوهش‌ها نشون دادن که اجتناب تجربی مزمن می‌تونه در بلندمدت به تداوم یا تشدید برخی مشکلات روان‌شناختی کمک کنه.

گاهی به جای اینکه فقط حواسمون رو پرت کنیم، لازمه یاد بگیریم درد رو بشناسیم، تحمل کنیم و به شیوه‌ای سالم با اون مواجه بشیم.
@qazaltherapy

ملانی کلاین میگه:
« آرزویِ درک‌شدن بدون استفاده از کلمات، در همه‌ی ما باقی می‌ماند »

این جمله ما رو به اولین روزهای زندگی برمی‌گردونه؛ زمانی که هنوز کلمه‌ای نداشتیم و تمام جهان ما در نگاه، لمس و حضور مراقب خلاصه می‌شد. نوزاد انتظار داره مادر، رنج یا نیازش رو از میان گریه و بی‌قراری، بدون هیچ توضیحی حس کنه.

چرا این میل در بزرگسالی هم با ما می‌مونه؟
چون اولین تجربه‌ی ما از «امنیت»، زمانی بود که کسی بدون کلام، ما رو فهمید.
در روابط عاطفی و حتی در رابطه‌ی والد-فرزندی، ما گاهی خسته می‌شیم از توضیح دادن.
ته دلمون می‌خوایم طرف مقابل، از ورای سکوت، از لرزش صدامون یا از بی‌حوصلی چشم‌هامون، حرف ناگفته‌مون رو بخونه.

رابطه ی عاطفی، والدگری یا درمانگری واقعی هم گاهی فقط گوش دادن به کلمات نیست؛ بلکه شنیدنِ سکوته. گاهی فرزند یا شریک عاطفی شما، فقط نیاز داره که شما حضور داشته باشید و با نگاهتون بگید: « می‌فهمم چی می‌کشی، حتی اگه نتونی براش کلمه‌ای پیدا کنی» 💚

#غزل_تراپی #روانشناسی #روانکاوی #سواد_رابطه
@qazaltherapy