ملانی کلاین میگه:
« آرزویِ درک‌شدن بدون استفاده از کلمات، در همه‌ی ما باقی می‌ماند »

این جمله ما رو به اولین روزهای زندگی برمی‌گردونه؛ زمانی که هنوز کلمه‌ای نداشتیم و تمام جهان ما در نگاه، لمس و حضور مراقب خلاصه می‌شد. نوزاد انتظار داره مادر، رنج یا نیازش رو از میان گریه و بی‌قراری، بدون هیچ توضیحی حس کنه.

چرا این میل در بزرگسالی هم با ما می‌مونه؟
چون اولین تجربه‌ی ما از «امنیت»، زمانی بود که کسی بدون کلام، ما رو فهمید.
در روابط عاطفی و حتی در رابطه‌ی والد-فرزندی، ما گاهی خسته می‌شیم از توضیح دادن.
ته دلمون می‌خوایم طرف مقابل، از ورای سکوت، از لرزش صدامون یا از بی‌حوصلی چشم‌هامون، حرف ناگفته‌مون رو بخونه.

رابطه ی عاطفی، والدگری یا درمانگری واقعی هم گاهی فقط گوش دادن به کلمات نیست؛ بلکه شنیدنِ سکوته. گاهی فرزند یا شریک عاطفی شما، فقط نیاز داره که شما حضور داشته باشید و با نگاهتون بگید: « می‌فهمم چی می‌کشی، حتی اگه نتونی براش کلمه‌ای پیدا کنی» 💚

#غزل_تراپی #روانشناسی #روانکاوی #سواد_رابطه
@qazaltherapy