یادداشت‌های روانکاوانه

وینیکات در مقالهٔ خود در مورد رشد هیجانی اولیه به دگرآزاری ذاتی با وضعیت پارانوئید-اسکیزوئید نمی‌پردازد. در واقع آنچه کلاین وضعیت پارانوئید-اسکیزوئید می‌نامد از نظر وینیکات توصیف نوزادی است که بیش از حد منتظر مادر بی‌توجه خود بوده است. او بجای دگرآزاری ذاتی به نوعی «ارتباط بی‌رحمانه با اُبژه» اشاره می‌کند که بخشی از استفادهٔ خوش‌خیم کودک از مادر است.

وینیکات می‌نویسد: «کودک بهنجار، از رابطهٔ بی‌رحمانه با مادر لذت می‌برد و عمدتاً آن را در بازی نشان می‌دهد. کودک به مادرش نیاز دارد زیرا تنها می‌توان از مادر انتظار داشت که این ارتباط بی‌رحمانه را تحمل کند. این رابطه واقعاً به مادر صدمه می‌زند و او را خسته می‌کند».

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

از نظر وینیکات «شغل مادر» این است که در ابتدا «نوزادش را از پیچیدگی‌هایی که هنوز برای او قابل درک نیست محافظت کند و به همین شیوه قطعات ساده شدهٔ دنیا را در اختیار او بگذارد تا کودک بتواند دنیا را از طریق مادر بشناسد».

به این ترتیب مادر ظرفیت نوزاد را برای تجربهٔ وهم تعامل با دنیای بیرون حفظ می‌کند. مادر برای این کار، دنیایی را که به او ارائه می‌دهد ساده نگه می‌دارد، از او توقعی ندارد و او را در معرض تجربیاتی که فراتر از درک یا تحمل او باشند قرار نمی‌دهد.

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

کودکان مشکل‌دار، به دلیل سر و صدایی که ایجاد می‌کنند باعث جلب حمایتی می‌شوند که در واقع به آن نیاز دارند.

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

کلاین می‌نویسد؛ «وقتی کودک مادر را به عنوان یک فرد کامل می‌شناسد و با او در نقش فردی محبوب، واقعی و کامل همانندسازی می‌کند، وضعیت افسرده‌وار ایجاد شده است».

کودک در وضعیت افسرده‌وار مجبور است احساس گناه و اضطراب خود را تحمل کند، زیرا نگران است که به شخصی که دوست دارد آسیب زده باشد.

این موضوع باعث می‌شود شناخت کاملی نسبت به تخریب‌گری خود و عواقب آن پیدا کند. به دنبال این شناخت، دفاع‌های جدیدی روی کار می‌آیند تا با درد روانی وضعیت جدید کنار بیایند.

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

وینیکات می‌گوید:
دختر باهوش ۱۲ ساله‌ای در مدرسه عصبی شده و شب ادراری پیدا کرده بود. به نظر می‌رسید هیچکس متوجه نیست که او با سوگواری مرگ برادر محبوبش دست و پنجه نرم می‌کند...

وقایع طوری اتفاق افتاده بود که او هیچ وقت سوگ حاد تجربه نکرده بود. سوگ آنجا در انتظار شناخته شدن بود. من او را با سؤال غیرمنتظره‌ای گرفتم: «خیلی دوستش داشتی، نه؟»

این سوال باعث شد کنترل خود را از دست بدهد و سیل اشک از چشمانش جاری شود. نتیجهٔ این مداخله بازگشت به رفتار نرمال در مدرسه و قطع شب ادراری بود.

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

وینیکات در یکی از بهترین مقالاتش به نام ظرفیت تنها بودن (۱۹۵۸) می‌گوید؛ ظرفیت تنها بودن با این شروع می‌شود که کودک بتواند در حضور مادرش تنها باشد.

به دلیل اینکه مادر آنجاست خواسته‌ای ندارد (مثل یک ایگوی کمکی)، لازم نیست که کودک مشغله ذهنی دائمی با او داشته باشد و آنقدر احساس امنیت دارد که می‌تواند خود را رها کند.

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

نوروز واقعی ضرورتا یک بیماری نیست، باید آن را نشانه‌ای از احترام به این واقعیت بدانیم که زندگی دشوار است.

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

وینیکات می‌نویسد: «بهبودی از اساس معنی مراقبت دارد»، مراقبتی که در راه رشد شخصی است.

#درمانگر باید «ظرفیت داشته باشد تا تعارض‌های بیمار را در خود جای دهد، یعنی آن‌ها را در خود نگهدارد و صبر کند تا در بیمار حل شوند نه اینکه مضطربانه به دنبال بهبودی باشد». بهبودی، کاری نیست که درمانگر بر روی مریض انجام دهد.

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

«بزرگسالان بالغ، چیزهای قدیمی، کهنه و سنتی را خراب می‌کنند، دوباره می‌سازنند و از این طریق در آن‌ها روح زندگی می‌دمند».

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

کار وینیکات به شناسایی و توصیف مادر خوب و استفاده از رابطهٔ مادر کودک به عنوان مدلی برای درمان #روانکاوی اختصاص داشت.

از نظر او الگوی یک #روانکاو ماهر آن چیزی است که مادران به طور طبیعی انجام می‌دهند؛ «که در واقع قابل آموزش دادن نیست».

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

از نظر وینیکات بیماری وقتی پیش می‌آید که فرد از سرزندگی یا خودانگیختگی بالقوه‌اش بازداشته شود.

او آسیب روانی را ناشی از شکسته شدن تداوم یا وقفه در رشد اولیهٔ فرد می‌دانست: یعنی شکاف‌هایی که در اثر مزاحمت، محرومیت و فجایع طبیعی دوران کودکی رخ می‌دهد.

این اتفاقات عمدتاً به دلیل شکست والدین در نظارت و مراقبت پیش می‌آید. به این ترتیب کودک در معرض تجربیاتی قراره گرفته که قادر به معنا دادن آن‌ها نبوده و جایی برایشان در خود پیدا نکرده است.

به عنوان مثال، برای کودکی که بیش از حد منتظر مادرش مانده «تنها واقعیت، شکاف است؛ یعنی مرگ یا غیبت یا فراموشی».

از نظر وینیکات، تجربه‌ای که برای کودک غیرقابل درک و فراتر از فهم او باشد، آسیب‌زا تلقی می‌شود.

📚 #وینیکات
#آدام_فیلیپس

@PsychoanalyticNote

سروکار داشتن با سلامتی، بسیار دشوارتر از سروکار داشتن با بیماری است.


#دونالد_وینیکات

@PsychoanalyticNote

در موضع افسرده‌وار، احساس غم همراه با سوگ و گناه و دست کشیدن از قدرت مطلق، «بهایی» است که فرد برای انسان‌شدن می‌پردازد.

غم از این آگاهی برمی‌خیزد که آدمی می‌تواند آسیبی را که وارد کرده جبران کند، اما نمی‌تواند این واقعیت را تغییر دهد که این کاری است که شده.

📚 ماتریس ذهن
#تامس_آگدن

@PsychoanalyticNote

پناه بردن به بیماری در حقیقت راه فراری است تا به وسیلهٔ آن بتوان جانشینی برای ارضای آنچه دچار سرکوبی شده بیابند.

مقصود اصلی بروز بیماری، کنار کشیدن از حقایق است.

اما همین امر نیز خود باعث زیان اصلی می گردد.


📚 پنج گفتار درباره روانکاوی
#زیگموند_فروید

💠 اینستاگرام
@PsychoanalyticNote

در درمان روانکاوی، هیچ چیز به جز مبادله واژه‌ها میان بیمار و آنالیست اتفاق نمی‌افتد.

#زیگموند_فروید

💠 اینستاگرام
@PsychoanalyticNote

وقتی در درمان یک #نوروتیک بزرگسال به دنبال تعیین کننده‌های سمپتوم‌هایش می‌گردیم، معمولاً به "سال‌های اولیه کودکی" می‌رسیم.

آگاهی به عوامل سبب شناسی متأخرتر برای فهمیدن مورد یا ایجاد یک اثر درمانی کافی نبود.

بنابراین، ما مجبور بودیم با مشخصات روانی کودکی آشنا شویم؛ ما در این مورد چیزهای زیادی یاد گرفتیم که به غیر از #روانکاوی از هیچ راه دیگری نمی‌توانستیم یاد بگیریم.

#زیگموند_فروید

💠 اینستاگرام
@PsychoanalyticNote

شکست‌هایی که ما به عنوان #درمانگر با آن روبرو می‌شویم، پیوسته تکالیف جدیدی برای ما ایجاد می‌کنند.

#زیگموند_فروید

💠 اینستاگرام
@PsychoanalyticNote

عواطف برخاسته از رانه‌ها از منافعی که عقل حکم می‌کند، نیرومندتر هستند.

تمدن و ملامت‌های آن
#زیگموند_فروید

💠 اینستاگرام
@PsychoanalyticNote

تداوم هروضعی که اصل لذت، رسیدن به آن را آرزو می‌کند، فقط باعث خشنودی متوسط می‌شود؛ ما طوری ساخته شده‌ایم که فقط از تباین و ناهمگونی می‌توانیم لذت بسیار ببریم
و در وضعیت پایدار فقط اندکی کامرواییم.

بنابراین امکانات سعادت ما را سرشت خود ما محدود می‌کند.

همچنین گوته گوشزد می‌کند:
"هیچ چیز در جهان تحمل‌ناپذیرتر از روزهای خوش پیاپی نیست." البته شاید این سخن اغراق‌آمیز باشد.


📚 تمدن و ملامت‌های آن
#زیگموند_فروید

💠 اینستاگرام
@PsychoanalyticNote

سوپرایگو هم اعتنای چندانی به واقعیت‌های نهادین روان انسان نمی‌کند، فرمانی صادر می‌کند و نمی‌پرسد آدمی قادر است از آن پیروی کند یا نه.

برعکس، فرض می‌کند که برای ایگوی آدمی همه‌چیز از حیث روانی ممکن است و این ایگو قادر است سلطه‌ای نامحدود بر اید اعمال کند.

این فرض اشتباه است و در انسان‌های به‌ اصطلاح معمولی هم نمی‌توان استیلا بر اید را از حد معینی افزایش داد. اگر خواسته‌ها افزوده شوند، در فرد مقاومت یا روان‌نژندی ایجاد می‌شود یا موجب ناخشنودی او می‌گردد.

📚 تمدن و ملامت‌های آن
#زیگموند_فروید

💠 اینستاگرام
@PsychoanalyticNote