Tahrir va andisha

Oxirgi kunlarda bir narsaga eʼtibor berdim.

Ijtimoiy tarmoq"chi"lar, yaʼni har qanday faoliyatini, hattoki kundalik hayotini ijtimoiy tarmoq orqali yoritayotgan yoki yuritayotgan, reklama qilayotgan, aynan ijtimoiy tarmoq uchun ijod qilayotganlar bilan professionallarni tahrir ajratib turarkan. Yaʼni professionallarda u bor (yoki bor edi...).

Masalan, podkastlar, nimaga ikki-ikki yarim soat, baʼzan undan ham ko‘p? Shunchalik uzoq suhbatning ichida muxlis eshitmasa hech narsa yo‘qotmaydigan gap yo‘q deb o‘ylaysizmi?
Yoki muxlis shunday ham biladigan gaplar yo‘q deb o‘ylaysizmi?
Yoki boshlovchi/mezbon mehmonni unutib, o‘zini ko‘rsatishga o‘tib ketgan va bu umumiy kontekstda unchalik ham chiroyli ko‘rinmagan lavhalar yo‘q deb o‘ylaysizmi?

Bularning hammasi axborot shovqinini ko‘paytirib qabul qiluvchiga ortiqcha yuk bo‘ladi.
Tahrirning vazifasi aynan shu ortiqcha yukni yo‘qotish.

Biror ijod namunasini sanʼat darajasiga olib chiqadigan narsa bu — tahrir.

Mana shu tahrirsizlik odamlarni tobora andishasizlashtirib borayotganga o‘xshaydi...

"ha, aytsa, nima qipti?! Ha, ko‘rsatsa nima qipti?! Ha, kuni kecha bir jamoa bo‘lib ishlagan prodyuserini xalqqa yomonlab chiqsa nima qipti? Ha, o‘zi hech narsani tushunmaydigan mavzusida gapirgan bo‘lsa nima qipti?" Va hokazo...

Tahrir — inson erishgan tamaddun namunasi. Bunaqa oson voz kechvormaylik...

@psixolingvist