کسی که به هاری مبتلا می‌شود از آب می‌ترسد. در دهه هفتاد یک بیماری در بین مسئولان جمهوری اسلامی شایع شد که علامت اصلی آن وحشت از آب رودها و دریاچه‌ها بود. هیچ آبی نباید در رودخانه می‌ماند. نهضت سدسازی ایران آنقدر با سرعت سد می‌ساخت و تبلیغات رسانه‌ها در مورد نتایج سدسازی آن قدر نامعقول بود که مردم عادی هم اغراق شدید آن را درک می‌کردند و با لطیفه‌سازی‌ به آن واکنش نشان می‌دادند. قرار بود این سدها کشاورزی ایران را متحول کنند و سوخت فسیلی را با انرژی برقابی جایگزین کنند.

نشانه دیگر هاری هذیان است و هذیان بیماری دهه هفتاد ایران این بود که به زودی ایران مثل اروپا یک سرزمین سرسبز خواهد شد.

دوره‌ای از تاریخ هلند به «عصر جنون لاله» معروف است. پیاز لاله‌های کمیاب با قیمتهای نجومی در هلند خریدوفروش می‌شد. بازرگانان برای تهیه لاله به ایران و ترکیه می‌آمدند و خطرات مختلف را به جان می‌‌پذیرفتند تا به ثروتی نجومی دست پیدا کنند. در ایران هم در این دوره «جنون کاج» را داشتیم. پارک‌های جنگلی کاج در شهرهای مختلف ایران تاسیس شد. حتی شایع شده بود که قرار است جنگل‌های مازندران را قطع کنند و به جایش کاج بکارند. نمی‌دانم این یک شوخی بود یا واقعا مسئولی پیشنهاد این کار را داده بود.

بیماری وحشت از آب و جنون کاج به تدریج رو به بهبودی رفت اما نتیجه آن را اکنون می‌توانیم ببینیم: ایران یکی از بزرگترین واردکنندگان گندم دنیاست. واردکننده تقریبا تمام اقلام اساسی غذایی؛ برنج، جو، ذرت، شکر، روغن و چای و تولید پنبه آن به صفر نزدیک شده است.

پارک‌های جنگلی کاج به مناطقی عاری از حیات تبدیل شده‌اند. نه پرنده‌ای در آن‌ها پر می‌زند و نه علفی زیر پایشان می‌روید و ایران به جای کشور سبز به کشور قهوه‌ای و خاکستری تبدیل شد.

@sepideheshab