قصه آدمیان از زبان درختان
چوب‌ریش‌ها/انت‌ها در دنیای سرزمین میانه قدیمی‌ترین موجودات خردمند و آگاه هستند (البته به استثناء تام بامبادیل بزرگوار)؛ حتی قدیمی‌ترین از نخست‌زادگان/پریان/الف‌ها. آن‌ها آن قدر قدیمی هستند که زندگی خود را در کنار زمان به یاد دارند، نه در امتداد آن. خرد و حکمت آن‌ها هم از جنس تجربه و فلسفه نیست. آنان نخست خردمندان اند.

شاید تالکین افسانه شورانگیز چوب‌ریش‌هایش را از قصه‌های عامیانه درختان سخنگویی اقتباس کرده باشد که در جنگل‌های غرب اروپا شبانی می‌کردند یا از اسطوره اوگ‌دراسیل (Yggdrasil)؛ یا شاید حاصل رشک او بر روایت شکسپیر از جنگل متحرک بیرنام باشند یا دروآس(δρυάς)های یونانی.

دنیای واقعی ما، گرچه به نسبت کسالت‌بارتر از دنیای نمادین قصه‌ها و اسطوره‌هاست، اما از یک جنبه، درختان قدیمی دنیای ما آدم معمولی‌های ملال‌انگیز هم به اندازه چوب‌ریش‌های سرزمین میانه خردمند، قدیمی و سخن‌گو هستند و حتی، شنیدن داستان هر یک از ایشان کمی هم راهگشای امروز باشد.

این قصه پردرخت قرار است شاخ‌وبرگ‌های عجیبی پیدا کند، بنابراین زیاد در مقدمات باقی نمی‌مانیم و به‌سرعت سراغ ریشه‌یابی نام چند تا از همین درختان مشهور ایران می‌رویم.