Post #994
1.42K
احکام و مستندات برنامه‌های توسعه گویای وضعیتی است که امروزه آموزش عمومی ایران با آن مواجه است. آنچه تکنوکرات‌ها برای نظام آموزشی تدارک دیده‌اند وضعیتی است که در آن دانش‌آموزان دو دسته‌اند: آن‌هایی که می‌توانند به مدارس خصوصی یا خاص بروند و آن‌هایی که مددجویان وزارت آموزش‌وپرورش هستند و یارانۀ اجتماعی به آن‌ها تعلق می‌گیرد، و البته این یارانه‌ها باید مدام کمتر و گزینشی‌تر شود. طی این برنامه‌ها سهم آموزش عمومی از بودجه به نصف رسیده؛ از حدود ۲۰ درصد به کمتر از ۱۰ درصد. روند سرانۀ دانش‌آموزی به قیمت ثابت هم همین بوده است. این روند نه نسبتی با رشد اقتصادی داشته، نه با درآمدهای نفتی، نه با تغییرات جمعیت دانش‌آموزی، و نه با تحریم. تحقق اهداف برنامه‌ها بوده است. دولت‌های بعد نیز همین مسیر را دنبال کرده‌اند؛ با تمرکز بیشتر بر تغییر کاربری فضاهای آموزشی و کمک‌آموزشی به تجاری و خرید خدمات آموزشی از بخش خصوصی. عدالت، کیفیت، و مشروعیت نظام آموزشی اهمیتی نداشته است. هدف این بوده که تأمین مالی آموزش تا حداقلی‌ترین سطح ممکن کاهش یابد، اما کنترل ایدئولوژیک آن از طریق نظام گزینش و برنامۀ آموزشی حفظ شود.