پست شماره ۲
بسم الله الرحمان الرحيم
عبارت «بسم الله الرحمان الرحیم» شاید پرکاربردترین عبارت در قرآن، روایات و زندگی روزمره باشد.
هر مسلمانی در روز حداقل ۲۰ بار این آیه را در نماز یومیه تکرار میکند.
این عبارت یکی از ترکیبهای توامان اضافی و وصفی است.
در این عبارت «اسم» موصوف, «الله» مضاف اليه, «الرحمان الرحيم» صفت میباشد.
حال این سؤال مطرح میشود «الرحمان الرحيم» صفتِ کدام کلمه است؟ خدا؟
با توجه به ترجمه متداول «به نام خداوند بخشنده مهربان» اینگونه برداشت میشود که «الرحمان الرحيم» صفتِ کلمۀ «الله» میباشد.
ولیکن با عنایت به نکته اشاره شده در پست شماره ۱، «الرحمان الرحيم» صفت برای کلمهٔ «اسم» است نه کلمۀ «الله».
مترجمان و مفسران فارسی زبان سهواً و یا عمداً با ترجمه اشتباه، مدتهای مدیدی اینگونه القا کرده اند که اینها صفات خداوند است.
«اسم الله» چیزی جدای از «الله» است.
همانطور که «کتابِ علی» چیزی غیر از خودِ «علی» است.
بعدها درخصوص انواع اضافه ها صحبت خواهد شد.
حال این سوال مطرح میشود: «اسم الله» چیست یا کیست که میتواند «الرحمان الرحیم» باشد و قابلیت اخذ همچین صفت بزرگی را داشته باشد؟
مترجمان با ترجمه کلمهٔ «اسم» با کلمهٔ «نام» بار معنایی این کلمه را به مقدار قابل توجهی کاهش دادند و ذهنها را از مفهوم اصلی دور کرده اند.
در صورتیکه در بقیه آیات و روایات، «اسم» را همان «اسم» ترجمه میکنند و تغییری در آن نمیدهند.
پس ترجمه درست عبارت عربی «اسم الله الرحمان الرحيم» به فارسی این است «اسمِ رحمان و رحیم‌ِ الله».
هر مسلمانی در روز حداقل ۲۰ بار در نمازهای يوميه خود «اسم الله»ی - و نه «الله» - که «رحمان و رحیم» هست را صدا میزند.
بی شک کلماتی که با لفظ «الله» تخصيص میخورند از جایگاه ویژه ای برخوردار هستند. به همین دلیل ترجمه آنها به فارسی نیاز به تحقیق و تتبع بیشتری دارد.
@nojabaaa
Post #3
995