روانکاوی به‌ زبان‌ساده

از بس ننوشتم حس میکنم نوشتم را فراموش کردم

یک پناهنده(مهاجر) از همان آغاز تغییر مکان، خود را هشیارانه و ناهشیارانه تحت فشارهایی می‌بیند.



به قول وانگ:

او شایسته شفقتی است که از سوی سرزمینی که او را می‌پذیرد به وی ارزانی شود. او با نیازی فوری به شبیه‌سازی (همگون‌سازی فرهنگی) و سازگاری زندگی می‌کند. خشم او علیه سرزمینی که مجبور به ترک آن شده است، سبب می‌شود بسیاری از دلبستگی‌های گذشته را طرد و سرکوب کند. او نسبت به کسانی که در میان خطر پشت سر گذاشته است احساس گناه می‌کند

این عوامل دست به دست هم می‌دهند تا ادغام فرد در یک کشور و فرهنگ جدید را ناکام بگذارند.

بدیهی است که این وضعیت در موارد «مهاجرت اجباری» تراژیک‌تر و حتی پیچیده‌تر است.

🔹از آنجا که نقل مکان از یک منطقه به مکانی بیگانه متضمن فقدان‌ها است—فقدان اعضای خانواده و دوستان؛ فقدان آرامگاه‌های نیاکان؛ فقدان زبان آشنا، ترانه‌ها، بوها و غذاها در محیط زیست فرد؛ فقدان کشور؛ فقدان هویت پیشین و سیستم حمایتی آن—تمامی تجارب جابه‌جایی را می‌توان بر حسب توانایی مهاجر یا پناهنده برای سوگواری و/یا مقاومت در برابر فرایند سوگواری بررسی کرد.

وامیک ولکان

✨منظور از ایستادن در «فضاهای میانِ واقعیت» اینه که انسانِ نسبتا سالم می‌تونه ابهام و تضاد را تحمل کنه، مثلا وقتی کسی با پارتنرش دعوا می‌کنه، هم می‌دونه که ازش عصبانی هست و اون لحظه دوستش نداره، هم می‌دونه که در کل دوستش داره و نمی‌خواد بهش آسیب بزنه یعنی یک حالت دوسوگرایی

آدم نسبتا سالم خیلی وقتا حالات انگار که as if را تجربه می‌کنه، مثلا وقتی درمانگرش وسط جلسه خمیازه میکشه یک لحظه تو ذهنش میاد انگار که درمانگرم حوصله منو نداره، ولی این خمیازه دقیقا معادل خسته‌کنندگی من نیست و شاید هم نشانه خستگی درمانگر هست(واقعیت هم دقیقا مشخص نیست ولی یک چیزی بین ایناست)

🔹کسانی که دچار آسیب جدی یا تروما میشن ممکنه این ظرفیت را از دست بدن و هر چیزی را خود واقعیت در نظر بگیرند و در شرایط وخیم تر که در روان‌پریش ها رایج هست، فرد دچار تفکر عینی گرایانه میشه، مثلا ممکنه اصطلاح وای سرم داره میترکه را واقعا معادل ترکیدن و انفجار سر بدونن و ازش وحشت داشته باشند

تروما، ایستادن در «فضاهای میان واقعیت‌ها، بدون از دست دادن هیچ‌یک از آن‌ها» را برای افراد بسیار دشوارتر می‌سازد

برومبرگ

اینو بسطش بدیم به رابطه کودک با والدش و شگفت زده شویم...



چون ابراز خشم و پرخاش نسبت به والدین طردکننده، این خطر را به همراه دارد که عشق آن‌ها را کاهش دهد و در نتیجه، آن‌ها را در واقعیت واقعی و بیرونی کمتر «خوب» جلوه دهد

یعنی ما اگر از والدینمون خشمگین شویم قبلش پذیرفته ایم که آنها ناقص، ناکام کننده، بد و یا حتی آزارگر هستند و دیدن این برای یک کودک بی‌پناه و ضعیف اضطراب وحشتناک و فلج کننده ای را ایجاد می‌کنه

پس


بهتره کودک برای کم کردن اضطراب وحشتناک این موضوع، حس کنه خودش بد هست یا مشکل از خودش هست

گناهکار بودن در جهانی که خدا بر آن حکومت می‌کند، بهتر از قدیس بودن در جهانی است که شیطان حاکم آن است

⭐️یک گناهکار در جهانی که خدا بر آن حکم می‌راند ممکن است بد باشد، اما همواره حس امنیتی از این واقعیت حاصل می‌شود که دنیای اطراف او خوب است... به هر تقدیر، همیشه امید به رستگاری وجود دارد

اما گناهکار(یا حتی بیگناه) بودن در جهانی که شیطان بر آن حکومت می‌کند باعث می‌شود هیچ امیدی به رستگاری نداشته باشیم و علاوه بر آن، بد (باعث ایجاد ناامنی وحشتناکی) است چون همه دنیای اطراف بد می‌شود

°فیربرن

⭐️انسان، که بیش از حد مغرور است، تصور می‌کند که اربابِ حرکات، کلمات، افکار و خویشتنِ خویش است،ولی شاید ما کمترین تسلط و فرماندهی را بر خودمان داریم.


توده‌ای از چیزها وجود دارند که بدون اراده‌ی ما، در درونمان عمل می‌کنند.

پیر ژانه

سلام دوستان امیدوارم خوب باشید برای اینکه ارتباطمون قطع نشه میتونیم فعالیت را در گروه شروع کنیم.

اگر سوالی یا راهنمایی نیاز دارید تو گروه بپرسید در حد امکان جواب میدم👇

https://t.me/neoravankavi1

فقط لطفاً سوالات اینکه «چکار کنم» پرسیده نشه چون جوابی ندارم برای این سوالات :)

🔹 برای مراقبت از سلامت روان کودکان در جنگ چکار کنیم؟

اگر حواسمون به این نکات نباشه احتمال ابتلا به PTSD در جنگ احتمالی بسیار بالا میره

تو توخالی خواهی بود، ما تو را می‌چلانیم تا خالی شوی و سپس تو را با خودمان پُر خواهیم کرد

You will be hollow. We will squeeze you empty, and then we shall fill you with ourselves

1984، جرج اورول

🔹این تکه ای از کتاب 1984 هست، که رییس خطاب به وینستون میگه. وقتی وحشت و آزارِ آزارگر فراگیر و شدید باشه یک اتفاق مهمی میفته

کودک وقتی نمیتونه محیط را تغییر بده، خودش را تغییر می‌ده. کودک تبدیل به یک «ماشین خودکار» میشه. در لایه‌ی پیش‌هوشیار، او تمام حواسش را به آزارگر میده تا بفهمه او(آزارگر) چی میخواد. این یعنی سلفِ(حس و شناختی فرد که از خودش داره) کودک خالی میشه تا با خواسته‌های آزارگر پُر بشه و دیگه از خودش خیلی خودی نداره انگار

🔹پس با این حساب میشه فهمید که چرا افرادی که مثل سگ قاسم خان هستند، انگار از خودشان چیزی ندارند، پُر شدند از کسانی که آزارشون دادند و اذیتشون می‌کنند و به دیگرانی حمله میکنند که مثل خودشان درگیر و آزار‌دیده هستند ولی نابینا میشن

🔹این نکته مهم از کرنبرگ مسیر درمان را هم به درمانگر و هم به بیمار نشون میده:

مهم است که اجازه ندهیم رابطه درمانی، با ماهیت لذت‌بخش(رضایت‌بخش) و پناه‌گونه‌اش، جایگزین زندگی عادی شود

it is important to avoid allowing the therapeutic relationship, with its gratifying and sheltered nature, to replace ordinary life

🔹برخی افراد ظرفیت این را دارند که «بهترین ورژن» دیگران را بیرون بکشند و فعال کنند، برخی دیگر هم «بدترینِ» ورژن آنها را.

رشد انسان تا حد زیادی شامل بازسازیِ دنیای درونی بر اساس تجربه‌ ای هست که در روابط بین‌فردی با دیگران داریم؛ یعنی هرچه شناختمان از خود، عمیق‌تر شود، شناخت از دیگران نیز عمیق‌تر می‌شود

اوتو کرنبرگ

شب چله‌تون به خوشی و دورهمی‌تون پر از خنده و عشق❤️

💥پس وقتی در کسی دیدید که یک رفتاری مثل اخلاقی بودن، مقدس مآبی، آدم خیلی خوبی بودن، خیلی مودب بودن شدید و افراطی هست، اول به این شک کنید که نکنه برعکس این ویژگی‌ها شدیداً در درونش آزارش میده

🔹چرا بعضی از افراد اینقدر دورو و متناقض رفتار میکنند، مثلا یکی خیلی آدم اخلاق‌مدار و مومنی هست ولی یهو اخبار تجاوزش بیرون میاد؟


اگر احساسات و نیازهای ترسناکی داشته باشی و حس کنی که کنترلشون خیلی سخته و از داشتنشون شرم و گناه عمیق داشته باشی ممکنه چکار می‌کنی؟

یکی از راه ها اینه که عمیقاً جلوی تجربه هشیار امیال را بگیری و حتی مثلا باهاشون مبارزه کنی که اضطراب درونیت را کم کنی، چطور؟

مثلا یکی بود که دائما درگیر مسایل و رابطه جنسی و تجاوز و این فانتزی ها بود، تا حالا هم نتونسته بود با کسی رابطه انسانی و واقعی برقرار کنه

✨



چکار کرد؟ رفت سراغ تقدس مآبی و مبارزه با هرزگی و بی عفتی

🔅خودش را کجا و چطور گرفتند؟ در حال تجاوز به زنانی که مثلا داشتند عفت عمومی را خدشه دار می‌کردند

🔹اکثر کسانی که با پرخاش و عصبانیت غیر معمول می‌خوان به اصطلاح با بی حیایی و فساد اخلاقی مبارزه کنند دارند ترس و وحشت از روبرویی با امیال و فانتزی‌های مرضی خودشون را به بیرون می‌ریزند و میخوان در بیرون با آن مبارزه کنند و اکثرا هم به بهانه مبارزه خودشون بیشترین فساد را مرتکب میشن

البته حساب کسانی که آگاهانه و از روی فریبکاری و با پوشش اخلاقی سراغ این کارها میرن، جدا هست

🔹 در مینی سریال all her fault و چند سریال آمریکایی دیگه یک نکته مهم ولی غریبی توجهم را جلب کرد:

والدین در هر شرایطی با کودک حرف میزدند احساساتشان را توضیح میدادنند و اکثرا با لبخند و اعتماد، حس امنیت را منتقل می‌کردند و اگر خسته یا کلافه بودند می‌توانستند آن را با نشان دادن در صورتشان(به شکل کنترل شده) شفاف به کودک توضیح دهند که جای هیچ ابهام و نشخوار و اضطرابی نباشه

🔅یکی از مهمترین کارهایی که والدین باید بکنند همینه و والدین باید تا حد خیلی زیادی قابل پیش‌بینی باشند، یعنی هر گونه ابهام در شناسایی احساسات درونی و رفتارهای والد باعث ایجاد اضطراب و حس ناامنی و نشخوار فکری زودرس می‌کند(بخاطر خستگی و قهر و درونگرایی و ...)

🔅این مسأله ممکنه در پدر ها به خصوص در پدر های ایرانی که خسته تر و درمانده تر و تودارتر هستند بیشتر اتفاق بیفته، کودک مدام باید حالات و حرکات او را اسکن کند و درنظر بگیرد که نکنه یهو عصبانی بشه نکنه حوصله نداشته باشه و صد تا نکند دیگه

طبیعتاً وقتی خودمان هنوز احساساتمان را خوب نمیشناسیم و ممکنه با پرخاش و اضطراب و انکار از آنها فرار کنیم سخت میتونیم به شکل سالم آن را به کودکانمان منتقل کنیم و این نیازمند درمان و تمرین هست

✨و حواسمون باشه این کار نباید به شکل مصنوعی و نقش بازی کردن باشه چون بچه ها از طریق زبان بدن سریع متوجه می‌شوند که دروغ میگید و این تناقض و ابهام ها را با آسیب پذیری های خودشان پر می‌کنند

مثلا حتما کسی داره بابا را اذیت می‌کنه، نکنه مامان را ازم بگیرند نکنه کسی بهمون حمله کنه و ....

✨کارهایی نظیر گریه و شیون های وحشتناک در سوگواری، از کنترل خارج شدن ها، رفتارهای هیستریک و نمایشی در برابر اتفاقات بد، به حس امنیت کودک آسیب جدی میزند

🔹پس والدین هم باید قوی و پناهگاه باقی بمانند هم شفاف و قابل پیش‌بینی که بچه بتونه در سایه این امنیت روانی رشد کند و دنیا و روابطش را بسازد

#طنز

@Neoravankavi

🔹کلاین میگه:

ایده‌آل‌سازی افراطی(مقدس ساختن و بزرگ کردن کسی)، نشان‌دهنده آن است که اضطراب آزار دیدن و آسیب دیدن، نیروی محرک اصلی است.

✨یعنی وقتی ما کسی را تو ذهنمون و واقعیت خیلی بزرگ و مقدس می‌کنیم بخاطر عشق و دوست داشتن نیست بلکه برای فرار از ترس و وحشتی که از آسیب دیدن هست، داریم اون شخص را بزرگ و آرمانی می‌کنیم


🔅یادمه در دوره نوجوانی با دوستی صحبت میکردیم، حس میکردم که خیلی داره پدرش را بزرگ و مقدس جلوه میده، بابام اله، بابام فرشته هست ولی وقتی به واقعیت زندگیش توجه میکردی مصداق بارز یک پدر خودخواه و بی توجه بود، منم از سر شیطنت بچگانه میگفتم بابات یک پدر کاملا معمولی هست، اونم اضطراب می‌گرفت و عصبانی میشد

یک روز اومد پیشم دیدم داره شدیدترین فحاشی ها و گله ها را از پدرش می‌کنه و کلا زیر سوالش میبرد طوری که من می‌گفتم نه اونطوریا هم نیست این خوبیا را هم داره ولی در کل با شکستن آرمانی سازی و بت سازی که از پدرش داشت، خشم و نفرت و ترسی که در بچگی ازش داشت بیرون اومد و معلوم شد اون بزرگ کردنا از سر ترس و خشم بوده نه عشق

الان هم هر وقت ما کسی یا چیزی را خیلی بزرگ می‌کنیم و ازش بت می‌سازیم در واقع از چیزهایی خیلی وحشت آسیب پذیری داریم ( در کنارش هم خشم)، چون جدا از این فرایند واقعا هیچ انسان تماما خوب و ایده‌آلی در دنیا وجود نداره، بخاطر همین هست که اسطوره ها و خدایان یونانی برام جذابیت دارند چون مثل انسان‌ها هستند و خوبی و بدی را در کنار هم دارند

🕓چرا وقتی به زندگیم نگاه میکنم، انگار زندگی نکردم؟

درباره تجربه زمان در شخصیت های مختلف

#زمان_قسمت_دوم

🔹بعضی افراد(خودشیفته‌ها) به طور ناهشیار فرصت‌های خوب زندگی‌شان را از بین می‌برند و وارد روابطی بسیار مخرب و آزاردهنده می‌شوند.

✨آنها وارد یک چرخه بی‌پایانی از دعوا و سرزنش کردن همدیگر می‌شوند و در واقع برای این وارد این رابطه بیمارگونه می‌شوند که متوجه نشوند که زندگی‌شان چقدر پوچ و خالی است.

✨ در این حالت، حس گذر زمان را از دست می‌دهند و سال‌ها در یک رابطه خیالی و مخرب گیر می‌کنند، رابطه‌ای که جای یک ارتباط واقعی و سالم را گرفته اما در واقع هیچ محتوای معنادار و سالمی ندارد.