ایدهآلسازی افراطی(مقدس ساختن و بزرگ کردن کسی)، نشاندهنده آن است که اضطراب آزار دیدن و آسیب دیدن، نیروی محرک اصلی است.✨یعنی وقتی ما کسی را تو ذهنمون و واقعیت خیلی بزرگ و مقدس میکنیم بخاطر عشق و دوست داشتن نیست بلکه برای فرار از ترس و وحشتی که از آسیب دیدن هست، داریم اون شخص را بزرگ و آرمانی میکنیم
🔅یادمه در دوره نوجوانی با دوستی صحبت میکردیم، حس میکردم که خیلی داره پدرش را بزرگ و مقدس جلوه میده، بابام اله، بابام فرشته هست ولی وقتی به واقعیت زندگیش توجه میکردی مصداق بارز یک پدر خودخواه و بی توجه بود، منم از سر شیطنت بچگانه میگفتم بابات یک پدر کاملا معمولی هست، اونم اضطراب میگرفت و عصبانی میشد
یک روز اومد پیشم دیدم داره شدیدترین فحاشی ها و گله ها را از پدرش میکنه و کلا زیر سوالش میبرد طوری که من میگفتم نه اونطوریا هم نیست این خوبیا را هم داره ولی در کل با شکستن آرمانی سازی و بت سازی که از پدرش داشت، خشم و نفرت و ترسی که در بچگی ازش داشت بیرون اومد و معلوم شد اون بزرگ کردنا از سر ترس و خشم بوده نه عشقالان هم هر وقت ما کسی یا چیزی را خیلی بزرگ میکنیم و ازش بت میسازیم در واقع از چیزهایی خیلی وحشت آسیب پذیری داریم ( در کنارش هم خشم)، چون جدا از این فرایند واقعا هیچ انسان تماما خوب و ایدهآلی در دنیا وجود نداره، بخاطر همین هست که اسطوره ها و خدایان یونانی برام جذابیت دارند چون مثل انسانها هستند و خوبی و بدی را در کنار هم دارند