✔️پرده‌خوانی (سال ۱۳۵۰)

🟥پرده‌خوانی یکی از گونه‌های روایت‌گری و نقالی سنتی در ایران بود که در آن «پرده‌خوان» با استفاده از پرده‌ای بزرگ و نقاشی‌شده، داستان را برای تماشاگران روایت می‌کرد. بر روی این پرده‌ها صحنه‌ها و شخصیت‌های داستان، به‌ویژه شخصیت‌های مذهبی و حماسی، تصویر می‌شد و پرده‌خوان هنگام روایت، با اشاره به بخش‌های مختلف نقاشی، ماجرا را برای حاضران شرح می‌داد. این پرده‌ها از نمونه‌های شناخته‌شدهٔ نقاشی قهوه‌خانه‌ای و «پرده‌های درویشی» به شمار می‌آیند.
پرده‌خوانی ریشه در سنت دیرینهٔ نقالی و قصه‌گویی ایرانی داشت و در دوره‌های مختلف، مضامین گوناگونی از حماسه‌های ملی و داستان‌های شاهنامه تا روایت‌های مذهبی و وقایع کربلا را دربر می‌گرفت. در دورهٔ رونق قهوه‌خانه‌ها نیز نقالی و شاهنامه‌خوانی در این مکان‌ها رواج فراوان داشت و پرده‌های نقاشی‌شده به روایت داستان، جنبه‌ای دیداری و نمایشی می‌دادند.
پرده‌خوانان گاه در قهوه‌خانه‌ها و گاه در فضاهای عمومی و محل‌های تجمع مردم به اجرا می‌پرداختند و از راه دریافت پول، نذورات یا کمک تماشاگران امرار معاش می‌کردند. با این حال، شکل اجرا و شیوهٔ کسب درآمد در میان پرده‌خوانان یکسان نبود و نمی‌توان همهٔ آنها را به یک شیوه توصیف کرد.
آنچه در این ویدئو می‌بینید، نمونه‌ای از یک اجرای پرده‌خوانی در سال ۱۳۵۰ است؛ تصویری از یکی از شیوه‌های روایتگری مردمی که زمانی بخشی از فرهنگ شفاهی، مذهبی، اجتماعی و سرگرمی عمومی ایرانیان بود.

❌@negahiinou