Caro Claire Burke — Yesteryear (2026)

Надзвычай папулярная ў замежных колах кнігабомба-2026, пра якую напэўна вы ці чулі, ці яшчэ пачуеце, таму што Эн Хэтаўэй будзе ў экранізацыі (а яшчэ хадзілі канспіралагічныя тэорыі, што яна сама і напісала кнігу).

Маё імя Наталі Хелер-Мілс, я бездакорная хрысціянская жанчынка маці, інстазорка, традвайф (ну, жонка-прыгажуня, якая завіхаецца на кухні, гатуе свой хлеб сваім 5+ дзеткам-цукеркам, супраць гма і пестыцыдаў, за традыцыйныя каштоўнасці і свайго мужа) і адной не такой ўжо цудоўнай раніцай прачынаюся не на сваёй экалагічна чыстай ферме 21 стагоддзя, а ў часы амерыканскіх піянераў, дзе няма КітчанЭйда, цэнтральнага ацяплення, супермаркетаў, машын і айфонаў. Дзеці амаль мае, але не мае, муж мой, але цвярдзейшы характарам, рукой, да і ва ўсіх астатніх сэнсах, і каб (не) паехаць з глузду ў шэрым мінулым я ўзгадваю, як я апынулася ў гэтай кропке.

Ці гэта маралізатарская казка з асуджэннем патрыярхату? Здаецца, не зусім. Крытыка сацыяльных сетак? Ммм, да не. Сацыяльны каментарый у адрас MAGA? Слабаваты, калі так. Мільённы аповед з падарожжам у часе? Хвала нябёсам, таксама не. Што гэта? Мне сказаць цяжка, і справа ў роўнай ступені можа быць ў маёй інтэлектуальнай нягегласці і нелагічнасці аповеду.

«Інфлюэнсер не мусіць быць прывабным, не мусіць быць нясцерпным. Ён мусіць быць і такім, і такім адначасова. Іншымі словамі, вызываць залежнасць». Праблема Наталі ў тым, што яна проста нясцерпная. Перажываць няма за каго, што патрыярхат дрэнны і для традвайф, і для бізнэсвуман, мы ведалі і раней, здаецца, чытаць няма за чым (хоць заўжды сябе супакойваю, што нават лухта, але на замежнай мове недарэмна). АЛЕ я думаю, што для абмеркавання з кніжным клубам было б золата: полымя спрэчак можа ўзняцца там, дзе не чакалі, матывацыю герояў абмяркоўваць цікава, таму што яна (па-мойму) кепска прапісана, а таму дае шырокі дыяпазон для трактаванняў.

#прачытанае (#праслуханае)