Дарэчы, да Дуа Ліпы: пакуль мы з ёй на пару дзен размінуліся ў Порта, я дачытала Lost Lambs - кнігу жніўня ў яе кніжным клубе і, магчыма, кнігу года ў інтэрнэтах, нарабіўшую шмат
Пачатак насіў мяне на хвалях эйфарыі: я знайшла яе, хэппі-мілавую версію Белага шуму Дэліла і Бясконцага жарту Фостэра Уолеса (прычым з Белым шумам паралелі і перакрыжаванні такія выразныя, што нібыта чытаеш сіквэл у трохі скрыўленым свеце, і я гэта ў найлепшым сэнсе, як камплімент). Так, персанажы колераў дзіцячых алоўкаў, але яскравыя, абсурдныя, і прывабныя, як тыя дафамінавыя інтэр’еры з Пінтарэста. Што можа не падабацца, калі ў цэнтры дзівакаватая сям’я з маці, якая спрабуе абагеміцца раманам з суседам з калекцыяй гліняных похваў, бацькі, чые самыя смелыя фантазіі даходзяць да пульхнай жанчыны, якая проста кажа “дзякуй”, і трох дачок, кожная з якіх багата адорана або Прыгажосцю, або Унутранай Прыгажосцю (і здольнасцю затрымліваць дыханне на 5 хвілін), або Розумам.
І раптам, на палове, пачынаецца нібыта зусім іншая кніга, ранейшае нават не ламаецца, а проста выкідваецца ў акно. Было АШЧУШЧЭНІЕ, што да аўтаркі прыйшлі прадзюсары (ці хто там з грашыма у кніжным свеце) і папрасілі дадаць (спойлер) канспіралагічных тэорый, кардоннага злодзея і абсалютна фізічна немагчымую і нелагічную перамогу дабра над злом, ну і албанскіх прыгажунек, таму што нам потым у клуб Дуа Ліпы трэба трапіць, а то каго зацікавяць проста дысфункцыянальна-сямейныя прыколы і жыццё.
Але ў чытабельнасці не адмовіць, як і ўсім астатнім кнігам з клубу родненькай ДЛ.
#прачытанае