دیگر هیچ‌کس شبیه گذشته نیست

✍️مصطفی داننده

«وقتی از طوفان بیرون می‌آیی، دیگر همان آدمی نیستی که قدم به درون آن گذاشته بود.» این جمله معروف هاروکی موراکامی فقط درباره یک فرد نیست، گاهی سرنوشت یک ملت را روایت می‌کند.

مردم ایران از دل طوفانی سخت عبور کرده‌اند و منتظر طوفان‌های دیگر هستند. ایرانی‌ها در سرزمین بادهای سیاه زندگی می‌کنند که همیشه بودی درد و رنج دارد.

دی‌ماه خونین، روزهایی که هزاران خانواده داغدار شدند، روزهایی که خیابان‌ها شاهد خشم، ترس و اندوه بودند. بعد از آن نیز جنگ چهل‌روزه، ناامنی، اضطراب و نگرانی از فردایی که هر روز مبهم‌تر از روز قبل به نظر می‌رسد.

شاید زندگی ظاهراً ادامه پیدا کند. شاید دوباره صدای خنده از کافه‌ها و خانه‌ها شنیده شود. شاید جشن‌ها برگزار شوند و خیابان‌ها دوباره شلوغ شوند. اما حقیقت این است که چیزی در عمق روح جامعه تغییر کرده است.

زخم‌های جمعی همیشه دیده نمی‌شوند. روی پیشانی کسی نوشته نشده که چه شب‌هایی را با ترس گذرانده، چند بار خبر مرگ و ویرانی را شنیده یا چند بار از آینده فرزندانش ناامید شده است. اما این زخم‌ها وجود دارند و آرام‌آرام بخشی از هویت یک ملت می‌شوند.


ایران امروز شبیه ایران سال‌های قبل نیست. نه فقط به خاطر مشکلات اقتصادی، تورم، بیکاری و فشارهای روزمره، بلکه به این دلیل که احساس امنیت، امید و اطمینان به آینده در دل بسیاری از مردم آسیب دیده است. مردمی که بارها و بارها با بحران‌های مختلف روبه‌رو شده‌اند، دیگر جهان را مانند گذشته نمی‌بینند.

شاید لبخند بزنند، شاید جشن بگیرند، شاید برای لحظاتی غم را فراموش کنند، اما این به معنای بازگشت به گذشته نیست. هیچ ملتی پس از عبور از طوفان‌های بزرگ، دقیقاً همان ملت سابق نمی‌شود.

موراکامی درست می‌گفت، راز طوفان همین است. وقتی از آن بیرون می‌آیی، دیگر آدم سابق نیستی. و شاید امروز، این جمله بیش از هر زمان دیگری حال و روز مردم ایران را توصیف می‌کند. مردمی که از میان طوفان عبور کرده‌اند، اما هنوز در حال کشف چهره تازه خود هستند.

@mostafadanandeh