مراقبت از خود و فرزندان

❤️🤍💚

اهل کجایی ؟                 

زادگاه پدرم تبریز است
ترکم و لهجه ترکی دارم
ولی از آبی دریای جنوب است دلم
رگ و ریشم شاید
به درختان بلند و
همه سرسبزی گیلان برسد !

من اگر عاشق گل هستم و
گلخانه و گل‌های بهار
چون که معشوقه ای از شهر گلستان دارم !

ساده ام
سادگی من باید
ارثی از مردم خون گرم لرستان باشد !
غیرتم زاده ی کردستان است
شهر موسیقی و گل های قشنگ
شهر نورانی مردان خدا
که در آن عشق و امید است و صفا
همه جا و همه جا !

روحم از کرمان است
یاد باد آن که خرابات نشین بودم و مست
من خراباتی ام اما اکنون
روزگاری است که چون ارگ بم از
بخت بد و سردی ایام
همه خانه و کاشانه ی من
یک شبه ویران شده است !

من پر از شورم اگر ؛
از همه ی رفتارم گاه تعجب کردی
چیزی نیست ؛
چون که دریای نمک،
از وسط زندگی ام می گذرد !
من گر عهدی بستم
روی عهدم هستم
چون رگی از دل اقوام بلوچی دارم !

من اگر ذکر خدا را عربی می گویم
گر که لا حول ولا قوة الا بالله
بر لبم آواز است
چون نیاکان من از مردم دل سوخته ی اهواز است !

و اگر نصف جهانم
پر عشق است و غمی تاریخی
در نگاهم پیداست
من مقصر نیستم
اصفهان را دیدم !
و اگر از غزل سعدی و حافظ مستم
چون که کاکو
من شاعر ز تبار شهر شیراز هستم !

پر ز شعرم پر ز شورم
پر ز ایمانم من
به همین استدلال
اگر از من پرسند
اهل کجایی گویم :
اهل ایرانم من !🇮🇷

...
«بازخورد منفی»
.
🫧گاهی ناچار هستیم به کودک یا دانش‌آموز بازخورد منفی دهیم؛ مثلا زمانی که در انجام فعالیت، مسئله ریاضی یا تکلیف درسی عملکرد درستی نداشته است
🫧در این قبیل موارد ابتدا بر نکات مثبت در پاسخ های او تاکید می کنیم یا تلاش او را تحسین می نماییم و سپس بازخورد منفی را بیان کنیم
🫧نکته ظریف این است که بازخورد منفی باید به تغییر عملکرد کودک و اصلاح او معطوف باشد
🫧در مرحله آخر دوباره نکات مثبت عملکرد کودک با دانش‌آموز را تکرار می‌کنیم

🫧این شیوه انتقاد سازنده باعث می‌شود دانش‌آموز خود را مقابل شما احساس نکند و برای تغییر عملکرد خود انگیزه داشته باشد

‏بدترین واکنشی که به روایتِ سوگ می‌توان نشان داد، این است که به فردی سوگوار بگوییم: «این اتفاق برای همه می‌افتد». مثلاً «همه ممکنه عزیزی را از دست بدهند». سوگِ هرکس خصوصی‌ترین و مخصوص‌ترین اتفاق برای «او»ست. مشابه ندارد.

خیلیا می‌گن باید مرز بذاری
ولی کمتر کسی یادمون داده چطور این کار رو بکنیم.

اینا ۲۰ تا مرز واقعاً کاربردی هستن که می‌تونی توی زندگی روزمره ازشون استفاده کنی تا آرامشتو حفظ کنی

1. اگه داد بزنی، از اتاق می‌رم بیرون.
2. اگه دروغ بگی، دیگه وارد گفتگو نمی‌شم.
3. اگه توهین کنی، تماس رو قطع می‌کنم.
4. اگه یه بحث مدام تکرار بشه، ازش خارج می‌شم.
5. اگه برای تنبیه سکوت کنی، برای گفتگو تلاش نمی‌کنم برعکس تمرکزم رو می‌ذارم روی خودم.
6. اگه یه دعوا بارها تکرار بشه، دیگه موضوع رو بازش نمی‌کنم.
7. اگه از مرزم رد شی، فاصله‌م رو بیشتر می‌کنم.
8. اگه به زور توضیح بخوای، دیگه جواب نمی‌دم.
9. اگه بی‌خبر بیای، در رو باز نمی‌کنم.
10. اگه با عذاب‌وجدان دادن بخوای نظرتو تحمیل کنی، یه‌بار انتخابم رو می‌گم و تموم.
11. اگه بخوای منو کنترل کنی، وارد بازی نمی‌شم.
12. اگه حرف‌هامو بچرخونی، گفتگو رو تموم می‌کنم.
13. اگه تهدید کنی، فوراً از موقعیت دور می‌شم.
14. اگه چیزی که نکردم رو گردن من بندازی، از خودم دفاع نمی‌کنم.
15. اگه آشوب بیاری، من آرامش رو انتخاب می‌کنم و فاصله می‌گیرم.
16. اگه خجالت‌زده‌م کنی، دیگه ادامه نمی‌دم.
17. اگه به «نه» من احترام نذاری، پاسخی نمی‌دم.
18. اگه دوباره از حدت رد شی، ارتباطم کمتر می‌شه.
19. اگه این رفتار تکرار بشه، فاصله بیشتری ایجاد می‌کنم.
20. اگه مرزام رو نادیده بگیری، دسترسی‌ت به من کمتر می‌شه.

شاید این حرفا سرد به نظر برسه…
ولی وقتی طرف مقابل بیمار، آزاردهنده یا کنترل‌گره،
ماجرا تنبیه یا انتقام نیست بلکه وضوحه.
خیلیا فکر می‌کنن مرز یعنی بقیه رو کنترل کنیم یا تغییر بدیم،
اما در واقع مرز یعنی واکنش خودتو کنترل کنی و رفتار خودتو مشخص کنی.

اگه وقت نداری کتاب بخونی من برات خلاصه شون کردم :

در کتاب اول خودت را دوست داشته باش"
می خوانیم.....

وقتی خودت را دوست داری هیچ کس نمیتواند تو را به بازی بگیرد. حتی وقتی همه تو را قضاوت می کنند و صدای انتقادشان بلند است آرام میمانی چون میدانی ارزش تو به هیچ حرف و نگاه دیگری بستگی ندارد. دوست داشتن خود یعنی توانایی ایستادن در برابر هر کسی که میخواهد تو را کمتر از آنچه هستی ببیند یعنی مرزهایت را مشخص کنی «نه» بگویی بدون احساس گناه و بدون اجازه گرفتن از دیگران، زندگی خودت را بسازی تو کافی هستی حتی وقتی دنیا نمی فهمد و دیگر نیازی نیست برای خوشحالی خودت چشم به واکنش دیگران داشته باشی.

‌

.



پنج ساله که بودم پیغمبرم مهین خانم بود. زنی به غایت زیبا با چشمان درخشان میشی و گوشواره‌های الماس. دزدکی تماشایش می‌کردم.‌ از بهشت آمده بود. نشستنش، راه رفتنش، حرف زدنش، لباس پوشیدنش، حتی آشپزی کردنش با همه زن‌هایی که می‌شناختم فرق داشت.

باحوصله و باجرات زندگی می‌کرد.‌ خود خودش بود. خود خود یک زن، عجیب زیباست. می‌توانم یک کتاب بنویسم از قدم‌زدن‌هایش در باغ، از آفتاب گرفتن‌هایش، از مربا درست کردن و قلاب‌دوزی‌هایش، از خنده‌هایش. "مهین خانم شدن" رویای کودکی‌م بود.

ده دوازده ساله که شدم خیال می‌کردم دنیا به زنان قدرتمند و جسور نیاز دارد که پابه‌پای مردان کار کنند و درس بخوانند و بجنگند؛ دخترانی با کفش‌های کتانی، اراده‌ای آهنین و انتخابگر.

تازه بیست ساله شده بودم بی‌قراری داشت جانم را ذره‌ذره می‌خورد. مادر شده بودم اما نابالغ. بزرگ شده بودم اما نابلد. میان آنچه زندگی می‌کردم و آنچه میخواستم، دنیادنیا فاصله بود. نه دختری با کفش‌های کتانی بودم و نه زنی با گوشواره‌های الماس. هیچ‌کس نبودم. تنها و سرگردان در میانه‌ی زندگی دور خودم می‌چرخیدم.

حالا چهل ساله‌ام. راه درازی آمده‌ام. هم کفش‌های کتانی و دویدن و جنگیدن را امتحان کرده‌ام، هم گوشواره های الماس و پشت به آفتاب نشستن و مهین خانم شدن را.

حالا دیگر آنقدر معصومانه و غیرواقع‌بینانه به زندگی نگاه نمی‌کنم. دنیا به زنانی نیاز دارد که در عین قدرت و زیبایی، باحوصله زندگی کنند. نمی‌خواهم دنیا را نجات دهم. فکر می‌کنم دنیا زنی را می‌خواهد که خانه‌اش را از آشفتگی نجات دهد.

الهه افشار

در روبیکا هم کانال مراقبت از خود و فرزندان با شماست
https://rubika.ir/maraghebat

گاهی بچه‌ها نمی‌تونن بگن «من اضطراب دارم…»
اصلاً هنوز واژه‌هاشو بلد نیستن.

ولی بدنشون، رفتارشون و جمله‌هایی که می‌گن، همه‌چی رو لو می‌ده.

وقتی می‌گه «دلم درد می‌کنه»
وقتی نمی‌خواد ازت جدا بشه
وقتی لج می‌کنه، هی می‌چسبه یا از جای جدید می‌ترسه…

خیلی وقت‌ها پشت همه‌ی این‌ها،
اضطراب پنهان کودک نشسته.

به‌جای دعوا کردن یا بی‌توجه رد شدن،
یه لحظه مکث کنیم و پیامِ پشت رفتار رو ببینیم.
بچه بیشتر از هر چیزی
دنبال امنیت، آغوش و خیالِ راحته…
نه عجله و توبیخ.

اگه ما زبان احساسات رو بلد باشیم،
کم‌کم بچه‌هامون هم یاد می‌گیرن احساسشون رو بگن.
همین فهمِ به‌ظاهر کوچیک،
می‌تونه مسیر رشد عاطفی یه کودک رو عوض کنه.

لطفا قوی نباشین، لطفا ادای قوی بودن در نیارین. احساساتتون رو بروز بدین و خودتون رو با «ضعیف بودن‌» بپذیرید و دوست داشته باشین. وقتی نقش «قوی‌بودن» رو می‌گیرین، مجبور می‌شین خودتون و احساسات‌تون رو سرکوب کنین، مجبور می‌شین بگین «نه اصلاً درد نداشت». ولی درد داشت، اونجا تو تنها بودی، نیاز به آغوش امنی داشتی، نیاز داشتی خیلی راحت گریه کنی و بگی دردم اومد. ولی نگفتی، خودت رو سفت گرفتی و گفتی من قوی‌ام. این ادای قوی بودن، یه روزی از یه جا می‌زنه بیرون، یه روزی که شاید خیلی دیر باشه.

چاره کار ایران
 
محمد فاضلی
 
گروه‌هایی از مردم در خیابان به حق اعتراض می‌کنند. حتی حکومت هم اعتراض‌شان را به رسمیت شناخته است. وقتی کتاب «ریشه‌های اقتصادی دیکتاتوری و دموکراسی» را شرح می‌دادم، می‌دانستم روزی مردم و حکومت در ایران به لحظه تقابل می‌رسند. امروز می‌توانم شما را به گوش دادن آن (این‌جا) فرابخوانم و تحلیلم درباره وضعیت امروز را هم مختصر بنویسم.
 
گزینه‌های موجود
حکومت سه گزینه پیش رو دارد. ۱. سرکوب کند و هیچ اصلاحی نکند؛ ۲. امتیاز بدهد؛ ۳. امتیاز دادنش مقبول نشود، نتواند سرکوب کند، شکست بخورد و برود (انقلاب شود).

مردم و معترضان هم سه گزینه دارند: ۱. سرکوب شوند (اگر حکومت قوی باشد)؛ ۲. امتیاز بگیرند و اصلاحاتی واقعی شود؛ ۳. امتیازات را نپذیرند، سرکوب هم جواب ندهد، و حکومت  ساقط شود (انقلاب کنند).
 
نگاهی به تاریخ
ناصرالدین‌شاه هر نوع اعتراضی را طی پنجاه سال به رسمیت نشناخت، سرکوب کرد، اجازه انقلاب نداد، و اصلاح مؤثری هم نکرد. مصلحان از امیرکبیر تا سپهسالار و بقیه را هم ناکام گذاشت.
 
مظفرالدین شاه و مردان قاجار، حاضر شدند امتیاز بدهند و توأم با باقی ماندن سلطنت، نوع حکومت به مشروطه تغییر کرد، مجلس و قانون اساسی به عنوان امتیازات داده‌شده به مردم، در مقابل باقی ماندن سلطنت، پدید آمدند.
 
رضاشاه سرکوب کرد، اجازه اصلاحات نداد، انقلاب نشد و با فشار خارجی رفت؛ خدماتش هم لکه‌دار شد.
 
شاه تا توانست جلوی اصلاحات مؤثر را گرفت، کارهایی کرد که خودش اصلاحات می‌دانست (اصلاحات ارضی و ...) و وقتی با مقابله گسترده انقلابیون مواجه شد نتوانست سرکوب کند. انقلابیون هم وقتی شاه و دولت بختیار حاضر شدند هر امتیازی بدهند و صدای انقلاب را بشنوند، نپذیرفتند و انقلاب شد.
 
جمهوری اسلامی، شیوه سرکوب کردن و امتیاز ندادن (اعتراضات و خشونت‌های ۱۳۷۸، ۱۳۸۸، ۱۳۹۵، ۱۳۹۸) و هم سرکوب کرده و امتیاز داده (۱۴۰۱ و کوتاه آمدن از حجاب اجباری) داشته است.
 
وضعیت اکنون (دی ۱۴۰۴)
بدیهی است گزینه سرکوب، غیراخلاقی و غیرانسانی، ضدمردم، مخرب؛ و به جهت قرار دادن کشور در معرض مداخله خارجی (به جهت شرایط امنیتی و تهدیدهای آمریکا و اسرائیل) حتی برای خود حکومت غیرعقلانی و ایران‌ستیز است.
 
گزینه #انقلاب نه در دسترس و نه مطلوب است. چارلز تیلی جامعه‌شناس بزرگ انقلاب‌ها معتقد بود تجربه بررسی انقلاب‌های اروپایی به او نشان داده تا وقتی حکومت انگیزه، اراده و توان سرکوب دارد، هیچ انقلابی رخ نمی‌دهد، هر قدر که انقلابیون ناراضی و خشمگین باشند. جمهوری اسلامی انگیزه و توان سرکوب دارد و این را قبلاً هم نشان داده است.
 
انقلاب مطلوب هم نیست. انقلاب‌ها وارد شدن به بی‌سامانی و خشونت هستند. به قول جک گلدستون جامعه‌شناس انقلاب‌ها، در فردای انقلاب همه خوشحالند اما یک ماه بعدش نه! انقلابیون در ۲۲ بهمن ۵۷ سر از پا نمی‌شناختند، اما یک ماه بعدش (تا امروز) خیلی‌ها حال و روز اسفناکی داشتند. خواستید بیشتر حال‌شان را بدانید، نوارهای مصاحبه انقلابیون در «تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد» را بشنوید.

گزینه #زندگی_فرسایشی هم به نابودی تدریجی زندگی و ایران می‌انجامد. وضعیتی که در آن حکومت سرکوب شدید نمی‌کند، مردم هم به اعتراضات ممتد و گاه‌به‌گاه ادامه می‌دهند و هیچ ثباتی شکل نمی‌گیرد، فرسایش تدریجی است و عاقبت ندارد. ذره ذره مردن است.
 
گزینه سازنده
اگر قرار است ایرانی بماند و دردهای مردم به تدریج و مؤثر درمان شود، و شکلی از زندگی باثبات به نفع همگان و بدون خشونت تداوم یابد؛ راهی جز دادن امتیازهای مؤثر توسط حکومت و رسیدن به توافق جدیدی بین مردم و حکومت وجود ندارد. این توصیه‌ای است که از تحلیل نظری عمیق و تاریخی برمی‌آید و تجربه و عقل بشری آن‌را تأیید می‌کند.
 
مظفرالدین‌ شاه که امتیاز داد، بنیان مشروطه را گذاشت که تاریخ معاصر ایران بر آن بنا شده است. سالروز فرمان مشروطه را هم گرامی می‌داریم. جمهوری اسلامی هم که به زور از حجاب اجباری کوتاه آمد، کار خوبی کرد. کوتاه آمدنش انسانی‌تر از همه تقابلش با زنان در چند دهه قبل بود.
 
گزینه سازنده، امتیاز دادن حکومت و رسیدن به شکل متفاوتی از زندگی کردن است که در آن #قرارداد_اجتماعی و مناسبات جدیدی بین مردم و حکومت برقرار شود. در میانه طوفان امنیتی و ژئوپلتیکی که در خاورمیانه و غرب آسیا وزیدن گرفته است، هر گزینه دیگری، حتی اگر هیجان‌انگیز و دل‌خنک‌کننده به نظر برسد، شاید آغاز ویرانی بی‌پایان باشد.
 
اگر می‌خواهید ایران سامان یابد، به تجربه تاریخی، عقل خشونت‌پرهیز، و علوم اجتماعی احترام بگذارید؛ و معامله دموکراتیک (دادن امتیازات پایدار، معنادار، مؤثر به مردم در مقابل باقی ماندن حکومتِ عادلانه‌ی باثباتِ توسعه‌گرا) را صورت‌بندی و اجرا کنید.

پای‌بند به #عقل_سرد و دوراندیش باشید.
 

یه مطلبی رو عرض بکنم

مقامات کشور باید یاد بگیرند با مردم مهربانانه تر صحبت کنند

بی تفاوتی نسبت به مردم نه نشانه قدرت است و نه منطقی به نظر می رسد

متکبرانه با مردم حرف زدن معنایی جز نادیده گرفتن آن ها ندارد.

تا دیر نشده با مردم صحبت کنید همه چیز را به دشمن نسبت ندهید و مسئولیت پذیر باشید و سهم قصورات خود را نادیده نگیرید
شماهم قطعا سهم مهمی در وضع آشفته اقتصادی و معیشتی مردم دارید

دست به اصلاحات داخلی بزنید و مردم را مشارکت سیاسی دهید.

تکلیف شبکه های فساد و رانت و تبعیض را از درون خود سیستم مشخص کنید
امان نامه هایی که حاکمیت برای آن ها صادر کرده را باطل کنید و به حاشیه امن آن ها پایان دهید

این زالوها برایشان تفاوتی ندارد که چه قدرتی بر ایران حکمرانی کند خیلی زود رنگ عوض خواهند کرد
از ما گفتن بود
ابوقاسم

نشانه های افرادی که از نظر احساسی قوی هستند:

۱. هیچوقت برای توجه دیگران گدایی نمی‌کنند.
۲. به هیچکس اجازه نمی‌دهند ناراحتشان کند.
۳. کینه نمی‌ورزند.
۴. هیچوقت دست از کاری که دوست دارند نمی‌کشند.
۵. هیچوقت از اعتماد به خود دست نمیکشند.
۶. هر کسی را وارد زندگی‌شان نمی‌کنند.
۷. از عشق ورزیدن نمی‌ترسند.
۸. از ترس روزی که پیش رویشان است در رختخواب نمی مانند.
۹. کاری که نمی‌خواهند را انجام نمی‌دهند.
۱۰. برای «نه» گفتن هیچ مشکلی ندارند.
۱۱. فراموش نمی‌کنند که شادی و خوشبختی یک تصمیم است.

چگونه ناسزا گفتن به آرامش سریع‌تر سیستم عصبی کمک می‌کند؟

◽️ناسزا گفتن هنگام درد یا شوک به تخلیه تنش ناشی از هورمون‌های استرس کمک می‌کند، ضربان قلب را سریع‌تر به تعادل می‌رساند و بازگشت بدن به آرامش را تسهیل می‌کند.

◽️این اثر در افرادی که کمتر ناسزا می‌گویند قوی‌تر است و ریشه‌ای تکاملی در مدارهای عصبی باستانی دارد. در مجموع، این واکنش می‌تواند از ماندگاری بدن در حالت استرس و پیامدهایی مانند اضطراب و بی‌خوابی جلوگیری کند.

✅ از اشتباهات فرزندتان به عنوان یک فرصت استفاده کنید تا جبران کردن را به فرزندتان بیاموزید و به او یاد دهید از اشتباه کردن نترسد. برخورد نادرست با اشتباهات کودکان آنها را دچار وحشت از اشتباه می کند و به همین دلیل در بزرگسالی از ترس شکست خیلی از فرصتها را از دست خواهد داد یا با هر شکست فرد به راستی می شکند. خیلی از افراد از ترس اشتباه حرف زدن، حرف نمی زنند.

لجبازی کودک پیامی است به بزرگسالان که " من می توانم، من می دانم، اجازه بده راه خودم را پیدا کنم" اگر والدین در این زمان سعی کنند به کودک خود ثابت کنند تو نمی دانی، تو نمی توانی، پس آنچه من می گویم را گوش کن خیلی از فرصتهای خوب را خراب خواهند کردـ به اشتباه بیخطر فرزندتان به عنوان یه فرصت نگاه کنید.

❤️ *یکی از بهترین و خفن ترین تکنیک های بالا بردن اعتماد به نفس که در عین حال خیلیم سادس !

به جای اینکه مدام تو ذهنت مرور کنی که آدما از تو خوششون میاد یا نه،

از خودت بپرس،
آیا خود من از این آدم خوشم میاد؟
آیا رفتار یا خصوصیتی داره که برام قابل تحسین باشه؟

🍃اگه اره که با اعتماد به نفست میتونی تحت تاثیر قرارش بدی اگرم که ازش خوشت نمیاد پس اصلا مهم نیست اون چی فکر میکنه تو خودت باش و با اعتماد به نفس رفتار کن !

💯دیدی چیشد؟!

خیلی ساده..
بجای اینکه نگران باشی دیگران از تو خوششون میاد یا نه، خودت رو گذاشتی اولویت و همین کافیه تا حسی که به خودت داری رو تقویت کنی.

• بـرای محافظت کردن از انـرژی و روح خودتون :

اشکالی نداره به یک تماس پاسخ ندین.
اشکالی نداره که نظر خودتون رو تـغییر بدین.
اشکالی نداره که بخواین تنها بـاشین.
اشکالی نداره که یک روز رو مـرخصی بگیرین.
اشکالی نداره که بـرای مدتی ،کاری انجام ندین.
اشکالی نداره که بخواین برای مدتی از محیط کار فـاصله بگیرین.
اشکالی نداره “نـه” بگید.
اشکالی نداره بـابت مشکل خودتون “صحبت” کنین
اشکالی نداره “رهـا” کنین.
چون شما لایق آرامش و عشق هستین.
و نیاز هست که جـاری باشین.

واقعا مشکل خیلی از ما انسانها این است که:

همانقدر که مسخره می کنیم؛
احترام نمیگذاریم
همانقدر که اشتباه میکنیم تفکر نمی کنیم !
همانقدر که عیب می بینیم
برطرف نمیکنیم،
همانقدر که از رونق می اندازیم،
رونق نمی‌بخشیم !
همانقدر که کینه به دل می گیریم
محبت نمیکنیم ..
همانقدر که حرف میزنیم، عمل نمیکنیم
همانقدر که می گریانیم
شاد نمیکنیم !
همانقدر که ویران میکنیم، آباد نمیکنیم
همانقدر که کهنه می کنیم
تازگی نمی‌بخشیم !
همانقدر که دور میشویم نزدیک نمیکنیم
همانقدر که آلوده میکنیم
پاک نمیکنیم !

از نظر ما همیشه دیگران مقصرند و
ما گناه نمیکنیم!

سلام و عرض ادب به تک تک اهالی







چگونه «نه» بگوئیم ؟

مهارت «نه» گفتن یکی از مهارت‌های جرأت ورزی است .
اگر نگران هستید که چگونه نه بگوئید ، برای شروع بهتر است جملات زیر را مد نظر قرار دهید :

۱- می‌شه چند لحظه بهم فرصت بدید ؟

۲- الان یه مقدار گرفتارم چطوره بعداً باهم صحبت کنیم ؟

۳- اجازه می‌دید یه مقدار در موردش فکر کنم ، بعداً بهتون خبر میدم .

۴- خیلی دوست دارم بهتون کمک کنم ، ولی متاسفانه نمیتونم .

۵- الان خودم لازمش دارم نمیتونم بهتون قول بدم ...







رفیق‌های ماندگار ؛
صبح همه به سلامتی و شادابی ،
امروز ما به عدم عجله در پاسخ‌گوئی با رعایت ادب ،
عاقبت همه هم ختم بخیر .

بر اساس کلی مقاله و تحقیق روان‌شناسی، یه سری آدم‌ها هستن که بحث کردن باهاشون معمولاً وقت تلف کردنه. نه چون بدجنسن، بلکه چون مغزشون تو حالت «قفل‌شده» کار می‌کنه.

این‌ها معروف‌تریناشن:

۱. کسایی که دانینگ–کروگرشون فعاله
این‌ها یه ذره از یه موضوع می‌دونن، اما همون یه ذره باعث میشه فکر کنن همه‌چی رو بلدن. مشکل اصلی اینه که چون دانششون کمه، اصلاً نمی‌تونن بفهمن کجاشون اشتباهه.

بحث چرا به جایی نمی‌رسه؟
چون فرق بین «نظر شخصی» و «واقعیت علمی» رو نمی‌بینن. از نظر خودشون، حرفشون همون فکته.

۲. آدم‌های خودشیفته
اینا بحث نمی‌کنن که چیزی یاد بگیرن؛ بحث می‌کنن که برنده بشن. تو ذهنشون، عقب‌نشینی یعنی باخت. همدلی هم معمولاً تو لیست امکانات پیش‌فرضشون نیست.

نشونه واضحش چیه؟
هیچ‌وقت نمیگن «اشتباه کردم». اگه هم گیر بیفتن، سریع تقصیر رو میندازن گردن تو یا بحث رو طوری می‌چرخونن که شک کنی نکنه خودت اشتباه می‌کنی.

۳. آدم‌هایی که باورهاشون خیلی سفت و سخت شده
وقتی یه واقعیت جدید با باور عمیق یه نفر جور درنمیاد، مغز وارد حالت دفاعی میشه. به جای اینکه بگه «خب، شاید اشتباه می‌کردم»، میگه «نه، این فکت لابد غلطه».

جالبش اینه که:
هرچی مدرک و سند بیشتر بیاری، بعضی وقتا لجشون بیشتر درمیاد و محکم‌تر می‌چسبن به همون باور اشتباه. یعنی دقیقاً نتیجه برعکس میده.

۴. کسایی که بلد نیستن درست بحث کنن
به‌جای جواب دادن به حرفت، به خودت حمله می‌کنن. یا بحث رو می‌برن یه جای دیگه که اصلاً ربطی نداره.

الگوی رفتارشون چطوره؟
از این شاخه به اون شاخه می‌پرن، حرفای تکراری می‌زنن و آخرشم می‌رسی به این نتیجه که اصلاً قرار نیست چیزی حل بشه.

۵ دسته از آدم‌هایی که
باید ازشون دوری کنی:
دزدای زمان ،
وقت تلف‌کن‌ها ،
آدمای منفی ،
کسایی که بیش از حد
حرف می‌زنن و آدمای تنبل.

از خودت محافظت کن،
زمان تنها چیزیه که داری.
از حذف آدمایی که
هیچ ارزشی به تو و به
زندگیت اضافه نمی‌کنن، نترس!