پیادهروی به سوی امام حسین(ع)، فرصتی ارزشمند برای تأمل و اندیشیدن است؛ فرصتی که انسان به خودش رجوع کند، با خویشتن خلوت کند و مسیر زندگیاش را بررسی نماید: آیا راهی که میرود مطابق خواست خداوند متعال است یا نه؟
اصلِ پیادهروی برای زیارت امام حسین(ع) خود عملی بسیار ارزشمند و نیکوست؛ زیرا از شعائر الهی است و انسان با آن، ولایت، هویت و تعلق خود را به اهلبیت(ع) آشکار میسازد.
اما میتوان بهره این سفر را چندین برابر کرد؛ به گونهای که انسان در این مسیر، دانشی سودمند بیاموزد، اخلاقی نیکو در خود پرورش دهد، یا به عبادت، طاعت و ذکر خدا عادت کند و این دستاوردها را به عنوان توشهای برای تمام عمر با خود همراه ببرد.
همچنین، لحظههای خلوت و صفای روح ــ دور از هیاهوی زندگی و گفتوگوهای دوستانه ــ فرصتی ضروری برای پالایش نیتها و اصلاح مسیر زندگی است.
و حتی اگر انسان در مسیر درست باشد، باز هم راهی درستتر، بهتر و نیکوتر وجود دارد؛ تا آنجا که به رضایت و خشنودی خداوند متعال برسد.
#زیارت_اربعین
Post #194
928