مردي آگاه و متخصص در حوزهٔ تربیت و مشاورهٔ روانشناختی را میشناسم. روزی از او خواستم یکی از تأثیرگذارترین خاطراتش را از دوران فعالیت حرفهایاش برایم تعریف کند.
گفت:
«در یکی از جلسات مشاوره، مادری نزد من آمد تا دربارهٔ پسر نوجوانش راهنمایی بگیرد.
گفت: پسرم پس از آنکه تروریستها پدرش را با رگبار گلوله به شهادت رساندند و پیکرش را تکهتکه کردند، دچار افسردگی شدیدی شده است. دردناکتر اینکه قاتل، همسایهٔ ما بود؛ همسایهای که ده سال با او معاشرت و همسایگی داشتیم.
پسرم هر روز با خودش تکرار میکند: "پدرم چه گناهی کرده بود که همسایهمان او را با آن وضع به قتل رساند؟" سپس کنار پنجره میایستد و ساعتها بیحرکت به افق خیره میشود.
به مادرش گفتم: برو و به او بگو: "همهٔ تقصیر، تقصیر پدرت بود!"
با تعجب پرسید: چرا؟
گفتم: چون او خودش این راه را انتخاب کرد؛ راه عزت و کرامت را. او تصمیم گرفت از امامی پیروی کند که در کربلا با هزاران زخم و ضربه به شهادت رسید؛ امام حسین(ع).»
او ادامه داد:
«مادر رفت و پس از مدتی به من خبر داد که وقتی پسرش این سخن را شنید، مدتی در آن اندیشید. سپس چهرهاش تغییر کرد و نشانههای درک و پختگی در او نمایان شد. چندی نگذشت که از آن وضعیت روحی خارج شد.»
از او پرسیدم: چه کاری با این نوجوان کردی؟
گفت:
«نگاه او را نسبت به پدرش تغییر دادم؛ تصویر پدر را از یک "قربانی" که مظلومانه کشته شده بود، مانند قربانی یک سرقت مسلحانه یا تصادف، به تصویر یک "قهرمان" تبدیل کردم؛ انسانی که آگاهانه راهی را برگزید، بر اصولش ایستادگی کرد و با عزت از دنیا رفت تا دیگران راه او را ادامه دهند.»
و همانگونه شد؛ دیگران راه او را ادامه دادند، کشور از سلطهٔ تروریسم رهایی یافت و آن همسایه نیز به سزای عادلانهٔ عمل خود رسید.
من میگویم:
هر بار که به شهدا مینگریم، باید روایتی را که دشمنان ترویج میکنند، رد کنیم؛ روایتی که آنان را انسانهایی درمانده و صرفاً قربانی جنگهایی بیهوده نشان میدهد؛ گویی هیچ نقشی در انتخاب راه خود نداشتهاند.
روایتی که آنان را افرادی معرفی میکند که فقط برای تأمین لقمهای نان، ناچار در سنگرها و مقرهای نظامی حضور یافتهاند، نه با نیت دفاع از مردم، کرامت امت و مقابله با دشمنان.
این روایت، شهدا را صرفاً «قربانی» میبیند.
اما حقیقت این است که آنان «قهرمان» بودند؛ انسانهایی که با آگاهی این راه را برگزیدند و میدانستند راهی دشوار و پرخطر است. البته این، منافاتی با مظلومیت آنان ندارد؛ زیرا در بسیاری از شهدای این امت، «قهرمان بودن» و «مظلوم بودن» در کنار هم جمع شده است.
رحمت خدا بر این شهیدان قهرمان، شفای عاجل برای مجروحان، و حفظ و سلامتی همهٔ مدافعان این امت؛ چه آنان که در سنگرهای نظامی ایستادهاند و چه آنان که در عرصههای سیاسی، تربیتی و فکری از آرمانهای خود پاسداری میکنند.
#تأملات
Post #197
1K