این قسمت Bplus درباره جرج بوش پدر بود. همون بوشی که زیر سایه پسرش کمتر درباره‌ش حرف زده می‌شه، ولی اگه فقط رزومه‌ش رو نگاه کنیم، احتمالا یکی از آماده‌ترین آدم‌هایی بود که تا اون موقع وارد کاخ سفید شده بود. جنگ جهانی دوم دیده بود، سفیر آمریکا در سازمان ملل بود، رییس CIA بود، معاون ریگان بود و تو دوره خودش هم شوروی فروپاشید و جنگ اول خلیج فارس اتفاق افتاد.
🔻 ریشه شخصیتی‌ش هم جالب بود. از خانواده‌ای می‌اومد که پول و قدرت داشتن، ولی تربیت‌شون این بود که اگه امتیاز داری، وظیفه‌ت هم سنگین‌تره. از بچگی بهش یاد داده بودن کار کن، رقابت کن، ولی وقتی رسیدی بالا خیلی هم سر و صدا نکن. تو جنگ جهانی دوم هم وقتی هواپیماش هدف قرار گرفت، ماموریت رو نصفه ول نکرد، هدف رو زد و بعد پرید بیرون. همین تصویر آدم وظیفه‌شناس و بی‌سروصدا تا آخر عمر سیاسی‌ش همراهش موند.
📍 بخش اصلی داستان اما سیاست خارجی بوش بود. بوش رییس‌جمهور دوره گذار بود، جایی که جنگ سرد داشت تموم می‌شد و هنوز کسی دقیق نمی‌دونست جهان بدون شوروی چه شکلی می‌شه. وقتی دیوار برلین افتاد، برخلاف چیزی که شاید از یک رییس‌جمهور پیروز انتظار می‌رفت، نرفت پیروزی رو بکوبه تو صورت گورباچف. حتی نمی‌خواست بالای سر جنازه شوروی برقصد، چون می‌فهمید تحقیر کردن طرف مقابل تو اون لحظه می‌تونه گذار آروم رو تبدیل به بحران تازه کنه.
💬 جنگ اول خلیج فارس هم همین مدل بوش رو نشون داد. صدام بعد از جنگ با ایران، به کویت حمله کرد. هم به خاطر بدهی و اختلاف مرزی، هم به خاطر نفت و رویای کنترل بخش بزرگی از منابع انرژی جهان. آمریکا هم منطقه رو فقط از زاویه اخلاقی نمی‌دید. نفت، عربستان، اوپک و ثبات اقتصاد آمریکا وسط ماجرا بودن.
بوش عجله نکرد فقط بزنه و بره. پنج ماه ائتلاف ساخت، ۳۵ کشور رو پشت عملیات آورد، عربستان رو همراه کرد، گورباچف رو راضی نگه داشت و حتی وقتی صدام به تل‌آویو موشک زد، فشار آورد اسرائیل جواب نده، تا جنگ تبدیل به دعوای غرب و جهان عرب نشه. نتیجه‌ش یک جنگ کوتاه و موفق بود، کویت آزاد شد، ولی صدام سر جاش موند.
🔻 بخش ایرانش هم برای ما آشناتر بود. ایران تازه از جنگ بیرون اومده بود، خمینی از دنیا رفته بود و دولت رفسنجانی دنبال بازسازی و تا حدی عادی‌سازی بود. از اون طرف آمریکا دنبال کمک ایران برای آزاد شدن گروگان‌های لبنان بود. ایران هم دو چیز می‌خواست، بخشی از دارایی‌های بلوکه‌شده و اینکه عراق رسما آغازگر جنگ شناخته بشه.
تو جنگ کویت، ایران بی‌طرفی مثبت اعلام کرد. نه به ائتلاف آمریکا پیوست، نه پشت صدام ایستاد. اشغال کویت رو محکوم کرد و عملا کمک خاصی به عراق نکرد. بعد هم سازمان ملل پذیرفت که عراق آغازگر جنگ با ایران بوده. اما اون پنجره کوتاه برای عادی‌سازی بسته شد و مسیر آمریکا رفت سمت مهار همزمان ایران و عراق.
و خلاصه که بوش پدر شاید سیاستمدار کاریزماتیکی نبود، ولی مدیر یکی از حساس‌ترین دوران‌های تاریخ معاصر بود. مشکلش این بود که آمریکا بعد از جنگ سرد دیگه فقط مدیر نمی‌خواست، یک نفر می‌خواست که آینده رو براش تصویر کنه. برای همین با محبوبیت ۸۹ درصدی بعد از جنگ خلیج فارس، آخرش به کلینتون جوان و خوش‌کلام باخت.
🔗 https://www.youtube.com/watch?v=C6o8KkS5I-U
✈️ @Mirage_Notes