💬شمسِ تبریزی و صیدِ انسان


«در پیِ من آیید تا شما را صیادِ انسان‌ها گردانم.»
-متّی، ۴:١٨


در مقالات می‌خوانیم که شمس چند بار می‌گوید که آدم‌هایِ زيادي به دنبالِ او بودند ولی این شمس بود که به دنبال‌ِ آن‌ها نمی‌رفت. شمس را با این دسته از آدم‌ها کاري نبود و از دستِ آن‌ها می‌گریخت. ولی شمس به دنبال‌ِ که بود؟ او می‌گوید که همچون دیگر صوفیان به دنبال‌ِ "مرید" نیست بلکه به دنبال‌ِ انسانِ کامل و قابل است، به دنبال‌ِ "شیخ" است. و آن "شیخ" هم کسي نبود جز مولوی. پس شمس انسان صید می‌کند، انسان‌هایِ قابل و شایسته. این مأموریتِ او بسیار شبیه به صیدِ انسان توسطِ مسیح است، زیرا وظیفه و مأموریتِ مسیح هم صید کردنِ انسان‌ها بود. در "متّی" می‌خوانیم که او لبِ دریا و به نزدِ ماهیگیران می‌رود و وقتي بعد از صحبت، آن‌ها از او می‌پرسند که قصدش چیست، در پاسخ به آنان می‌گوید که او می‌خواهد "صیدِ انسان" را به آنان بیاموزد. و اصلاً همین‌جاست که عیسی خودش دو انسان را صید می‌کند: پطرس و برادرش آندریاس. ولی نکته در این است که شمس به دنبال‌ِ صیدِ هر انساني نبود، بلکه فقط یک نفر را در نظر داشت، یک انسانِ کامل و قابل که کسي نبود جز مولوی:



«من مرید نگیرم. من شیخ می‌گیرم؛ آن‌گاه نه هر شیخ، شیخِ کامل!»

-مقالاتِ شمسِ تبریزی، شمس الدین محمد تبريزی، تصیح و تعلیقِ محمدعلی موحد، انتشاراتِ خوارزمی، ١٣٩۶، ص ٢٢۶


او حتی می‌گوید که برایِ صیدِ مولوی تا دورترین نقطه‌یِ جهان هم خواهد رفت:

«من جهتِ مصلحتِ تو [منظور مولانا است] پنجاه سفر بکنم. سفرِ من برایِ برآیدِ کارِ توست. اگر نه مرا چه تفاوت؟ از روم تا به شام، در کعبه باشم و یا در استنبول، تفاوت نکند.»

-همان، ص ١۶۴