آموزش و امور فرهنگی دانشکده ریاضی و علوم کامپیوتر

امروز مراسم گرامیداشت ۳۰ سال خدمت صادقانه آقای بیات برگزار شد. از خداوند برای ایشان آرزوی سلامتی داریم.

قابل توجه دانشجویان گرامی:
1-کلیه دروسی که مخصوص ورودی جدید ایجاد شده و مازاد ظرفیت آنها جهت ثبت نام دانشجویان قدیمی در حذف و اضافه باز شده است همزمان با شروع کلاس های ورودی جدید برگزار خواهد شد(اواخر مهرماه).
2- درس برنامه سازي کامپيوتر (کد: 1013563) گروه 5 مخصوص دانشجویان ورودی 403 می باشد. دانشجویان 402 و ماقبل مجاز به اخذ این درس نیستند.
3- درس آز فیزیک در صورت به حدنصاب رسیدن گروه های ارائه شده تشکیل خواهد شد.

«کلاغ‌ها دوباره رقیب می‌طلبند!»
کتابی پیش روست، راهی پر پیچ‌و‌خم، و کلاغ‌هایی در انتظار آن‌هایی که جرئت همراهی دارند.
ناقوس به صدا در می‌آید:

📚🏆«سیزدهمین دوره‌ی مسابقه گروه‌خوانی کتاب ریاضی (کلاغ‌ها) برگزار می‌گردد.»🏆📚

در صورت علاقمندی قدم در میدان بگذارید!

🗓 مهلت ثبت‌نام: ۵ الی ۱۵ مهر ۱۴۰۴
⏳ زمان برگزاری: ۲۸ و ۲۹ آبان ۱۴۰۴
📌  محل برگزاری: دانشگاه شهید بهشتی، تهران
🗳 ثبت‌نام در وبسایت مسابقه

🕯 برای اطلاع از شرایط ثبت‌نام، به وبسایت مسابقه مراجعه فرمایید.

کلاغ‌ها، چشم‌ به‌ راه‌اند.
🌘 @kalaghhaSBU

انجمن علمی دانشکده ریاضی و علوم‌کامپیوتر دانشگاه صنعتی امیرکبیر با همکاری انجمن رمز ایران برگزار میکند:

🫆 همایش از ژرفای ریاضیات تا امنیت سایبری

✅محورهای همایش:
● رمز شناسی در امنیت فضای تولید و تبادل اطلاعات
● از دانشگاه تا صنعت؛ صعودی به دامنه های کوه یخ
● رمز نگاری و امنیت اطلاعات

👤 میزبانان:
■ دکتر جواد مهاجری؛ عضو هیئت علمی پژوهشکده الکترونیک دانشگاه صنعتی شریف
■ مهندس امید توکلی؛ مشاور ارشد امنیت سایبری(همراه اول)
■ دکتر امین حسینقلی زاده؛ دکتری رمز نگاری و عضو هئیت علمی دانشگاه صنعتی امیرکبیر

📆 زمان برگزاری: سه‌شنبه ۸ مهرماه از ساعت ۱۲ لغایت ساعت ۱۳:۴۰

📍مکان برگزاری: طبقه سوم دانشکده ریاضی و علوم‌کامپیوتر دانشگاه صنعتی امیرکبیر

💰 ثبت نام و شرکت در این سمینار کاملا رایگان می باشد.

🖋جهت ثبت نام و اطلاعات بیشتر به آیدی تلگرامی
@MCS_SSC_admin
پیام دهید.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
انجمن علمی دانشکده ریاضی و علوم‌کامپیوتر دانشگاه صنعتی امیرکبیر
@MCS_SSC (click)

گروه علمی‌فرهنگی فانوس و گروه علمی‌فرهنگی شهید یاوری برگزار می‌کنند:

بازدید از بیست‌وهشتمین دوره نمایشگاه بین‌المللی الکامپ
(بزرگ‌ترین رویداد فناوری اطلاعات، ارتباطات، الکترونیک و کامپیوتر در ایران)

📆 زمان حرکت: یک‌شنبه ۶ مهر | ساعت ۱۲ ظهر
📍 محل حرکت: دانشگاه صنعتی امیرکبیر (پلی‌تکنیک تهران)

⚙️ هزینه ثبت‌نام: ۴۹ هزار تومان
⚠️ ظرفیت محدود – اولویت با ثبت‌نام زودتر

📌 فرصتی ویژه برای:

آشنایی با جدیدترین دستاوردهای فناوری و استارتاپ‌ها

بازدید از غرفه‌های تخصصی در حوزه سخت‌افزار، نرم‌افزار، شبکه و هوش مصنوعی

ایجاد ارتباط با فعالان و شرکت‌های پیشرو در حوزه ICT


🖥 برای ثبت‌نام و دریافت اطلاعات بیشتر به آیدی زیر پیام دهید:
👉 @Yavari_mcs_admin


🔗 کانال‌های اطلاع‌رسانی:

🆔 @aut_fanoos
🆔 @aut_yavari_mcs

گزارش تصویری: اولین جشن آغاز سال تحصیلی در تراس دانشکده - خاطره‌ای به یادماندنی!

امسال، دانشکده ما شاهد رویدادی نو و بسیار دلنشین بود: اولین جشن آغاز سال تحصیلی که بر روی تراس زیبای دانشکده برگزار شد! فضایی تازه و دل‌انگیز که فرصتی برای دورهمی صمیمی‌تر و خاطره‌سازی‌های منحصر به فرد فراهم آورد.

برگزاری موفقیت‌آمیز این جشن، مرهون حمایت‌ها و تلاش‌های جمعی از یاران دلسوز بود. در این راستا، مایلیم از اساتید گرانقدرمان، دکتر رحمتی، دکتر نجفی و مهندس ترکیان، و همچنین کادر محترم خدماتی دانشکده، مراتب قدردانی خود را ابراز داریم. بدون شک، کمک‌های ویژه، همراهی صمیمانه و زحمات شبانه‌روزی این عزیزان، نقشی کلیدی و انکارناپذیر در شکل‌گیری و به ثمر نشستن این جشن داشت. یاریگری ایشان، به خصوص در آماده‌سازی فضا و تسهیل امور اجرایی، باعث شد تا این مراسم به بهترین نحو ممکن برگزار شود و تجربه‌ای فراموش‌نشدنی برای همه رقم بخورد. از تعهد، پشتکار و همکاری بی‌منت این دلسوزان، بسیار سپاسگزاریم.

همچنین، بر خود لازم می‌دانیم از تمامی اساتید ارجمندی که با تشریف‌فرمایی خود، به جشن ما گرما و شور بخشیدند، قدردانی کنیم. حضور تک‌تک شما عزیزان، اعتبار و ارزش ویژه‌ای به این مراسم افزود.

تشکر ویژه از دانشجویان عزیزی که با حضور پرشور خود، شور و شوقی وصف‌ناپذیر به این جشن بخشیدند، به خصوص نوازندگان توانمندمان که با اجرای زنده‌شان، فضا را دلنشین‌تر کردند.

امیدواریم این تجربه، آغازی برای برگزاری مستمر چنین رویدادهای دلنشینی دانشکده باشد.
@MCS_SGC

موضوع فقط کشف حقیقت نیست، بلکه یافتن راه‌های پربار برای پرداختن به مسائل، دیدنشان از زوایای دیگر و متخصص شدن در آن‌هاست؛ نه صرفاً فتح یک قله‌ی خاص.

ف.م: وقتی با مسائلی روبه‌رو می‌شوید که شاید حتی حل‌شدنی نباشند، چه انگیزه‌ای برای ادامه‌ی پژوهش دارید؟
مک‌مالن: خوب، که قرار نیست هر روز به یک تخته‌سیاه خالی خیره شوید!
بعضی‌ها می‌گویند موانع حل مسئله در ریاضی روان‌شناختی‌اند. یعنی اغلب پیش‌فرض‌هایی داریم که شاید غلط باشند و باید رهایشان کنیم.
یک قاعده‌ی ساده هست: هر پرسشی داشته باشید، پرسش ساده‌تری وجود دارد که می‌توانید به آن پاسخ دهید. وظیفه‌ی شما یافتن آن پرسش و پاسخ‌دادن به آن است، بعد می‌توانید پرسش بعدی را طرح کنید.

ف.م: در فرصت مطالعاتی‌تان در برکلی چه کردید؟
مک‌مالن: بیشتر وقتم را صرف نوشتن مقاله‌ای تازه درباره‌ی یک شکل فراکتالی و ارتباطش با تابعی به نام «علامت سؤال مینکوفسکی» (۱۹۰۴) کردم. نوشتن را دوست دارم و درعین‌حال کار دشواری است. فرصت مطالعاتی بهترین شرایط است چون تماماً در پروژه غرق می‌شوید و رشته‌ی ذهنی‌تان گسسته نمی‌شود.

ف.م: شما گفتید مسائل ریاضی گاهی روان‌شناختی‌اند و ریاضیات بخشی از فهم انسانی یک حوزه‌ی انتزاعی است. حالا برعکس: ریاضی چه تأثیری بر دیدگاهتان به دنیای بیرون داشته است؟
مک‌مالن: بعد از دهه‌ها فعالیت، به این نتیجه رسیده‌ام که ریاضی واقعی‌ترین حالتش را زمانی دارد که از فردی به فرد دیگر منتقل می‌شود. ریاضیات به من آموخته ارزش ارتباط را درک کنم و نسبت به سوءتفاهم‌ها بسیار حساس باشم.
دوم اینکه ارزش حقیقت را بیش از پیش فهمیده‌ام. ریاضی شاید تنها حوزه‌ای است که بیشترین اجماع جهانی بر سر درست و نادرست بودن در آن وجود دارد. شگفت‌انگیز است که مردمانی از فرهنگ‌ها و سده‌های مختلف بر سر درستی گزاره‌های ریاضی توافق دارند.
به نظرم تصمیم هاروارد برای حذف ریاضی از دروس اجباری کارشناسی اشتباه بود. نه به این خاطر که همه باید محتوای یک درس خاص را بدانند، بلکه چون باید با ایده‌ی حوزه‌هایی روبه‌رو شوند که در آن‌ها پاسخ‌های کاملاً درست وجود دارد. در دورانی که خودِ حقیقت زیر سؤال است، داشتن چنین تکیه‌گاهی ضروری است.

— کِیت جِی. کافمن، دبیر مجله‌ی *Associate*

ف.م: گفتید ساخت این تصاویر بازتابی از پژوهش‌های شماست. آیا دیدگاهتان درباره‌ی ریاضی یا بی‌نهایت در این مسیر تغییر کرده است؟
مک‌مالن: اول باید بگویم من معمولاً این‌ها را «هنر» نمی‌نامم، بلکه «گرافیک» یا «تصویرگری» می‌دانم. تصویرگری در واقع بخشی بسیار مهم از ارتباط و حتی پژوهش ریاضی است.
وقتی ابزارهای محاسباتی و مهارت‌های کامپیوتری لازم را پیدا کنید، می‌توانید تغییرات جزئی بدهید و بی‌نهایت تصویر مختلف بسازید. در سال ۱۹۹۵ اولین برنامه‌ام را نوشتم تا الگویی از دایره‌ها تولید کند که هیچ‌کس پیش‌تر ندیده بود. وقتی بالاخره تصویر ظاهر شد، فوق‌العاده هیجان‌زده شدم. جالب اینجاست که هنوز بعد از ۳۰ سال همان برنامه را استفاده می‌کنم و بسیار هم کارآمد است.

ف.م: چه زمانی عاشق ریاضیات شدید؟
مک‌مالن: من «عاشق» ریاضیات نیستم. یادم هست در کلاس پنجم از من پرسیدند کدام درس را کمتر از همه دوست داری؟ گفتم ریاضی. و کدام را بهتر از همه بلدی؟ باز هم ریاضی!
آنچه واقعاً هیجان‌زده‌ام کرد خودِ ریاضی نبود، بلکه کامپیوتر بود. اجازه داشتم به دبیرستان بروم و روی دستگاه تل‌تایپ ده‌کاراکتری‌شان برنامه‌نویسی کنم. همین مرا به شدت شیفته‌ی محاسبه و کامپیوتر کرد، پیش از آنکه ریاضیات پیشرفته‌ای بلد باشم.

ف.م: فکر می‌کنید سرنوشتتان ریاضیدان شدن بود؟
مک‌مالن: نه. خیلی خوش‌شانس بودم که ریاضیدان شدم. چند بار در زندگی بود که اگر بخت مسیر دیگری می‌رفت، نمی‌دانم کجا بودم، ولی قطعاً اینجا نه.
مثلاً استاد راهنمای پایان‌نامه‌ام در هاروارد نبود، بلکه دنیس سالیوان بود که بین نیویورک و فرانسه رفت‌وآمد می‌کرد. خوش‌شانسی من این بود که رئیس وقت گروه ریاضی هاروارد به او تلفن زد و گفت: «ما دانشجویی داریم که به کار شما علاقه دارد.» من پرواز کردم تا او را ببینم، پذیرفت راهنمایم شود و گفت: «پس باید پاییز آینده برای تحصیل نزد من به پاریس بیایی.» ظرف چهار ماه از بی‌موضوعی و بی‌استادی، به آستانه‌ی فارغ‌التحصیلی رسیدم.

ف.م: شما افتخارات زیادی دارید، از مدال فیلدز گرفته تا کرسی کابوت. پاداش‌بخش‌ترین لحظه‌ی حرفه‌تان چه بوده است؟
مک‌مالن: جمله‌ای از لیپمن برس، یکی از استادانم، یاد گرفته‌ام: «ریاضی چیزی است که برای تحسین اکراه‌آمیز چند دوست نزدیک انجام می‌دهیم.» من هیچ‌وقت انتظار پاداشی بیشتر از این نداشتم. ریاضی را انجام می‌دهیم چون دوستش داریم.
یکی از شگفت‌انگیزترین لحظات زندگی‌ام وقتی بود که مریم میرزاخانی، دانشجوی سابقم، مدال فیلدز گرفت. اینکه شاگردم چنین جایگاهی یافت – و به‌ویژه اینکه نخستین زن برنده‌ی این جایزه شد – برایم افتخار بزرگی بود. در سئول سخنرانی ستایش‌آمیز او را ارائه کردم. بسیار خوشحالم که بخشی از آن تجربه بودم و بسیار اندوهگینم که او این‌قدر زود از دنیا رفت. اما باید بگویم هر بار که دانشجویی فارغ‌التحصیل می‌شود یا با ایده‌ی عالی‌ای پیشم می‌آید، تقریباً همان احساسی را دارم که روز بردن مدال فیلدز مریم داشتم.

ف.م: شما نقش استاد و راهنما برای نسل‌های آینده‌ی ریاضیدانان دارید. این تجربه برایتان چگونه است؟
مک‌مالن: یکی از بهترین چیزهای تدریس در دانشگاه‌های مختلف، ازجمله هاروارد، تماس با دانشجویانی با توان بالقوه‌ی شگفت‌انگیز است. نقش من بیشتر هدایتشان به سمت شروعی پربار برای مسیر پژوهشی خودشان است.
کمک می‌کنم خلاقیتشان را پرورش دهند، پرسش‌های عمیق و جالب انتخاب کنند، یاد بگیرند چطور پرسش‌های خوب طرح کنند و وقتی پرسشی برایشان خیلی دشوار است چه کار کنند. هر دانشجو متفاوت است و حضور هرکدام پاداش خاص خودش را دارد.

ف.م: در تدریس، کدام موضوع‌ها برای دانشجویان دشوارتر است؟
مک‌مالن: یکی از دشوارترین چیزها برای انتقال به دانشجویان – به‌ویژه کارشناسی‌ها و عموم مردم – این است که نشان دهیم ریاضیات زنده است، چیزی تمام‌شده نیست.

ف.م: به نظر شما بزرگ‌ترین پرسش‌ها یا ناشناخته‌هایی که امروز پژوهش‌های ریاضی را هدایت می‌کنند، کدام‌اند؟
مک‌مالن: روایت رایج از ریاضی بر مسائل مشهور حل‌نشده، دستاوردهای فردی خارق‌العاده و ایده‌ی «نابغه» متمرکز است. این روایت بسیار انحصاری است و چنین القا می‌کند که فقط معدودی برگزیده می‌توانند ریاضیات انجام دهند و تنها هدف هم فتح قله‌ی بعدی است. اما ریاضیات واقعاً این‌طور نیست.
ریاضی درباره‌ی پرورش فهم انسانی از یک حوزه‌ی انتزاعی است.
شگفتی ریاضیات در این است که طی قرن‌ها تکامل یافته. بخشی از آن را یک روس منزوی نوشته، بخشی را یک فرانسوی نخبه و بخشی را یک کوئیکر آمریکایی. در زمان‌های مختلف، همه سهمی داشته‌اند. شگفتی فرهنگ و زبان این است که می‌توانیم آنچه را تاکنون می‌دانیم به نسل بعد منتقل کنیم. ریاضیات پروژه‌ای اجتماعی و مشارکتی است.

---

پانزده پرسش: گفت‌وگو با کرتیس تی. مک‌مالن درباره‌ی حقیقت‌های مشترک، مسائل حل‌نشده و چگونگی تصویر کردن بی‌نهایت
*کیت جی. کافمن – ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۵*

پروفسور کرتیس تی. مک‌مالن، استاد ریاضیات کابوت، در سال ۱۹۹۸ مدال فیلدز – معتبرترین جایزه‌ی ریاضی – را به‌خاطر پژوهش‌هایش در «دینامیک مختلط» دریافت کرد. او همچنین خالق نمایشگاه «تصویرگری بی‌نهایت» است که در آتریوم مرکز علوم نصب شده است. گفت‌وگوی زیر برای کوتاهی و وضوح ویرایش شده است.

ف.م: مثل اینکه پنج ساله باشم برایم توضیح بدهید. در چند سال اخیر عمدتاً روی چه چیزی کار کرده‌اید؟
مک‌مالن: ریاضیات من به همان اندازه که درباره‌ی پرسش‌هاست، درباره‌ی نتایج، فرمول‌ها و تصویرها هم هست. به نظرم یافتن نوع درست پرسش برای حمله، بخش بزرگی از شکل‌دادن به یک برنامه‌ی پژوهشی سودمند، جالب و عمیق است.
بسیاری از پرسش‌هایی که سعی می‌کنم به آن‌ها بپردازم قابل فهم‌اند، اما پاسخ‌دادن به آن‌ها پای مسائل بسیار عمیقی در ریاضیات مدرن را وسط می‌کشد. تعداد زیادی مسئله وجود دارد که حل‌نشده‌اند و شاید هرگز هم حل نشوند. حوزه‌ای است با نقطه‌ی ورود ساده، اما شاخه‌های گوناگون ریاضی – جبر، نظریه‌ی اعداد، آنالیز، سیستم‌های دینامیکی و به‌ویژه اعداد مختلط (چیزهایی مثل ریشه‌ی دومِ منفی یک) – را درگیر می‌کند.

ف.م: نحوه‌ی حرف‌زدن شما درباره‌ی ریاضیات خیلی متفاوت از چیزی است که در جبر دبیرستان یا حسابان مقدماتی شنیده‌ایم. با توجه به اینکه تجربه‌ی بیشتر مردم از ریاضی محدود به همان دوره‌هاست، بزرگ‌ترین سوءبرداشت‌ها درباره‌ی شغل یک ریاضیدان حرفه‌ای چیست؟
مک‌مالن: ما از سنین پایین عادت کرده‌ایم ریاضی را چیزی ببینیم که «باید» یاد بگیریم، نه چیزی که «بخواهیم» یاد بگیریم.
به نظرم همین بزرگ‌ترین سوءبرداشت است: اینکه ریاضی صرفاً یک فرایند خسته‌کننده‌ی محاسباتی است. به‌خصوص این روزها که به کامپیوترها دسترسی داریم، من قطعاً محاسبات دشوار را دستی انجام نمی‌دهم. آنچه مهم است، طرح پرسش و پرورش تصویر ذهنی از چیزهاست. این در پژوهش اهمیت بسیار بیشتری دارد.

ف.م: از تصویرسازی گفتید. من تقریباً هر روز از کنار نمایشگاه «بلورهای با خمیدگی منفی» رد می‌شوم و آن‌ها را زیبا و جذاب می‌بینم. واکنش‌ها به این هنر در پنج سال اخیر چه بوده است؟
مک‌مالن: احساس می‌کردم در مرکز علوم – در طبقه‌ی همکف و آتریوم – هیچ نشانی از حضور گروه ریاضی یا حتی هیچ گروه دیگری نیست.
با مسئولان مرکز علوم صحبت کردم و پرسیدم: «چه کسی مسئول این فضاست؟» گفتند: «هیچ‌کس.» بنابراین خودم دست‌به‌کار شدم، چند متریال تهیه کردم و به‌طور چریکی فضا را تصرف کردم!
گاهی می‌بینم دانشجوها جلویشان می‌ایستند یا عکس می‌گیرند، اما برای خودم هم دیدنشان در فضا لذت‌بخش است و احساس مرکز علمی بودن را تقویت می‌کند.

ف.م: می‌توانید کمی بیشتر درباره‌ی روند ساخت این تصاویر بگویید؟
مک‌مالن: مدت‌ها بود می‌خواستم امتحانش کنم. البته پیش‌تر روی صفحه‌ی کامپیوتر تصویر کشیده و با پرینتر لیزری چاپ کرده بودم. اما خیلی زود فهمیدم کار در ابعاد مثلاً پنج فوت با دیدن یک برگ کاغذ دفترچه فرق زیادی دارد. دیدن از فاصله‌ی بیست فوت هم با پنج فوت فرق دارد. خوش‌شانس بودم که از طریق دوستی به یک «پلاتر» در مدرسه‌ی هنر ماساچوست دسترسی پیدا کردم؛ دستگاهی که در معماری استفاده می‌شود و امکان چاپ‌های بسیار بزرگ را با هزینه‌ی کم می‌دهد.
با این پلاتر حس کار را پیدا کردم و پارامترهایی مثل برش و وضوح تصویر را تنظیم کردم. از آنجا که تعداد تصاویر ممکن بی‌نهایت زیاد بود، تصمیم گرفتم خودم را محدود کنم: فقط چاپ سیاه‌وسفید و فقط با دایره‌ها. اولین مجموعه «بلورهای با خمیدگی منفی» نام گرفت، چون این الگوهای دایره‌ای مربوط به اشکال در فضاهای با خمیدگی منفی‌اند، درست مانند بلور نمک که الگوی تکراری می‌سازد.

ف.م: گفتید آن اولین مجموعه بود و از نمایشگاه به‌عنوان چیزی در حال تحول یاد کرده‌اید. در سال‌های اخیر چه تغییراتی کرده است؟
مک‌مالن: هر سال چند تصویر تازه می‌سازم و بعضی‌ها را جابه‌جا می‌کنم. علایقم هم تغییر می‌کند و معمولاً دوست دارم چیزی مرتبط با پژوهش فعلی‌ام اضافه کنم.
همه‌ی این تصویرها می‌خواهند یکی از جذاب‌ترین مفاهیم ریاضی را برانگیزانند: ایده‌ی بی‌نهایت. الگویی می‌بینید که بسیار غنی است و در ذهن خود تصور می‌کنید تا بی‌نهایت ادامه دارد. جزئیات میکروسکوپی را نمی‌توانم در چاپ‌ها بیاورم، اما هدف همین القا است: نوعی مقدمه بر مفهوم بی‌نهایت. امیدوارم بیننده تخیل خود را وارد ماجرا کند و پیچیدگی بی‌نهایت را به شیوه‌ی خودش حس کند.