فروپاشی اجماع داخلی؛ شکاف راهبردی در اسرائیل

توافق با ایران هنوز امضا نشده، اما صحنه سیاسی اسرائیل را به‌هم ریخته است. طیف گسترده‌ای از رهبران — از چپ تا راست افراطی — همگی علیه نتانیاهو موضع گرفته‌اند، هرچند از زوایای کاملاً متفاوت.

🔴 دو جبهه انتقاد، یک هدف
خواندن دقیق این مواضع، یک تمایز مهم را آشکار می‌کند:
> 🔸 منتقدان میانه‌رو (گولان، گانتز، لاپید، آیزنکوت): انتقاد از شکست مدیریت راهبردی — نه لزوماً مخالفت با اصل توافق
> 🔸 منتقدان افراطی (بن‌گویر، اسموتریچ، لیبرمن): انتقاد از اصل توافق و خواسته صریح برای تداوم تقابل، حتی بدون حمایت آمریکا
این دو جبهه در ظاهر هم‌صدا هستند، اما در واقع دو آینده کاملاً متفاوت برای اسرائیل تصویر می‌کنند.

🟡 خوانش حکمرانی راهبردی
جمله لاپید، فشرده‌ترین تحلیل این وضعیت است:
> *«اسرائیل در نبرد پیروز شد، اما نتانیاهو جنگ را باخت.»*
این تمایز — میان موفقیت تاکتیکی و شکست راهبردی — یکی از مفاهیم محوری حکمرانی راهبردی است. دولتی که اهداف عملیاتی را محقق می‌کند اما چارچوب کلان را از دست می‌دهد، در پایان بازنده است.
شکاف عمیق‌تر اینجاست: اسرائیل پس از این توافق، نه اجماع داخلی دارد، نه تعریف مشترکی از «پیروزی»، و نه راهبرد روشنی برای فردا.

🟢 پیامد برای معادله منطقه‌ای
از منظر اندیشکده حکمرانی مصاف، این تصویر یک واقعیت مهم را نشان می‌دهد:
> قدرتی که اجماع داخلی‌اش فروپاشیده، حتی در صورت برتری نظامی، از انسجام راهبردی لازم برای تثبیت دستاوردها برخوردار نیست.
فروپاشی اجماع داخلی، خود به خود نوعی ضعف بازدارندگی است — چون دشمن می‌داند که هر تصمیم بزرگ با یک بحران سیاسی داخلی همراه خواهد بود.

اندیشکده حکمرانی مصاف
\#حکمرانی\_راهبردی #اسرائیل #توافق\_ایران #بازدارندگی #غرب\_آسیا #اندیشکده\_مصاف

👌کانال اندیشکده حکمرانی مؤسسه مصاف
@MasafThinkTank