وقتی حجم کارهای روزانه، وظایف و مسئولیت‌های مختلفم، به‌ویژه با بازگشایی مدارس، بیشتر می‌شود، فرصت‌هایی که هم انرژی و هم تمرکز لازم برای کتاب خواندن را داشته باشم، خودبه‌خود کمتر می‌شوند و طبیعتاً سرعت خواندنم هم پایین می‌آید.
این جور وقت‌ها، عذاب وجدانِ نرسیدن به یکی از پررنگ‌ترین جذابیت‌های زندگی‌ام –که کیفیتی واقعی به آن می‌دهد– را با پادکست شنیدن کمی کاهش می‌دهم.
این آخرین پادکستی است که شنیدم و حس خیلی خوبی به من داد؛ از جنس تابیدن نوری از خردمندی، از پشت پرده‌ای کناررفته، از پنجره‌ای رو به چیستیِ آدم.