خطاب به جهان

جهانا! جادویی با بوی و رنگی
گهی رومیت بینم، گاه زنگی

به رنگین‌لعبتی دلخواه مانی
که تو همواره بر یکسان نمانی

برآیی هر زمان از رنگ دیگر
برآری هر نفس آهنگ دیگر

چو معشوق ظریف دلربایی
که مشکین‌جامه و زرین‌قبایی

بگویم چیستی انصاف و الحق
به توسن کرّه‌ای مانی تو ابلق

که زیر پای کردی عمر ما را
چه شاید کرد با تو جز مدارا

یکی طاووس رنگارنگ داری
نداری جز که عمر ما شکاری

شکارت کیقباد و کی‌پشینست
بسا کس کز تو با تاج و نگینست

تو دادی ملک کیخسرو به خسرو
کهن کردی بزرگان را و خود نو

نیاسایی نه کس آسوده از تو
نفرسایی و ما فرسوده از تو

نشاید بود هرگز از تو ایمن
نگردی از جفا کردن تو ساکن

ناصر خسرو قبادیانی. (۱۳۸۰). دیوان اشعار، به اهتمام استاد سید نصرالله تقوی، مقدمه و شرح حال استاد سیدحسن تقی‌زاده، تصحیح استاد مجتبی مینوی، تعلیقات استاد علامه علی‌‌اکبر دهخدا، انتشارات معین، چاپ دوم. (صص ۵۵۸ و ۵۵۷).
https://t.me/marif_Amin