☄️من دربارۀ افراد موفق تحقیق می‌کنم؛ همگی یک عادت مشترک دارند
✍🏻 آنجلا داک‌ورث

💎در نزدیکی ساحل میامی با مادر ۸۶ ساله‌ام در حال غواصی بودم که ناگهان جریان آب غافلگیرمان کرد و ما را به وسط موج‌ها کشاند. هر دو ریۀ مادرم پر از آب شده بود و هوشیاری‌اش را از دست داده بود. تمام تلاشم را کردم تا او را به جای امنی بکشم. با تمام وجود دست و پا می‌زدم، اما اقیانوس تمام تقلاهایم را در خود می‌بلعید.

🔹سینه‌ام می‌سوخت و پاهایم سنگین شده بود. روشم را عوض کردم؛ با یک دست سر او را بالای آب نگه داشتم و دست دیگرم را دیوانه‌وار در هوا تکان دادم و فریاد زدم «کمک». آنچه آن روز جان ما را نجات داد، نه جنگیدن تنهاییِ من با امواج، که کمک‌خواستن بود؛ و این موضوع در خارج از حیطۀ مرگ و زندگی هم به همین شکل است؛ پژوهش‌ها نشان می‌دهند کمک‌خواستن نفشی کلیدی در موفقیت دارد.

🔹ما معمولاً اهمیت کمک‌خواستن در شرایط بحرانی را درک می‌کنیم؛ می‌دانیم وقتی در امواج گرفتار شدیم باید از نجات‌غریق کمک بخواهیم و یا وقتی خانه‌مان آتش گرفته باید به آتش‌نشانی زنگ بزنیم. اما در زندگی شخصی و حرفه‌ای، جامعه به ما القا می‌کند که فردگرایی سرسختانه ارزشمندتر از وابستگی متقابل است. این در حالی است که تمام افراد موفقی که بررسی کردم، می‌گفتند موفقیتشان را مدیون حمایت دیگران‌اند. تحقیقات نشان داده‌اند که داشتن روحیۀ کمک‌خواهی برای دستیابی به موفقیت حیاتی است.

🔹آدم موفق کسی نیست که همۀ بارها را به‌تنهایی بر دوش بکشد؛ بلکه کسی است که وقتی مطلبی را متوجه نمی‌شود، دستش را بالا می‌برد و از معلم می‌خواهد موضوع را دوباره توضیح دهد؛ کسی است که، برای مشورت، با مدیران پیشینِ خود تماس می‌گیرد؛ و زمانی که به گرهی برمی‌خورد، رو به تیمش می‌کند و می‌گوید «پاسخ این مسئله را نمی‌دانم، بیایید با هم حلش کنیم»؛ تک‌روی و بارِ همه‌چیز را تنهایی کشیدن، به‌هیچ‌وجه شیوۀ درستی برای زندگی‌کردن نیست.

📕برگرفته از مقاله «I Study Successful People. They Have One Habit in Common»

[ترجمان]
🥇انجمن مدیران، بزرگترین تشکل #مدیریت در ایران