دانشگاه؛ چرا خودِ دانشگاه نمی‌تواند الگوی حل مسئله باشد؟
#مهدی_کلاهی

بخش اول در https://t.me/MahdiKolahi/2536

بخش دوم و نهایی:
شاید زمان آن رسیده است که دانشگاه را دوباره تعریف کنیم

دانشگاه می‌تواند از یک «نهاد تولید دانش» به یک اکوسیستم حل مسئله و خلق ارزش تبدیل شود؛ اکوسیستمی که در آن آموزش، پژوهش، فناوری، جامعه، اقتصاد و محیط‌زیست از یکدیگر جدا نیستند. در این نگاه، دانشگاه فقط درباره آینده پژوهش نمی‌کند؛ آینده را در مقیاس خودش تمرین می‌کند.
شاید بتوان تصور کرد که دانشگاه فردوسی مشهد، با ظرفیت علمی و انسانی خود، روزی به دانشگاهی تبدیل شود که:
پسماند آن به حداقل رسیده است؛
آب آن تا حد امکان بازچرخانی می‌شود؛
انرژی آن پاک‌تر و کارآمدتر شده است؛
فضای سبز آن با منطق اکولوژیک مدیریت می‌شود؛
تردد آن هوشمند و کم‌کربن است؛
دانشجویان در حل مسائل واقعی مشارکت دارند؛
پژوهش‌های آن به مسائل دانشگاه، شهر و استان متصل‌اند؛
دانش آن به فناوری و کسب‌وکار تبدیل می‌شود؛
و دانشگاه، خود به یکی از مهم‌ترین موتورهای توسعه پایای منطقه تبدیل شده است.

این یک رؤیای غیرواقع‌بینانه نیست. اما تحقق آن، بیش از آنکه به «یک پروژه» نیاز داشته باشد، به تغییر در شیوه نگاه کردن به دانشگاه نیاز دارد. دانشگاه می‌تواند نه فقط درباره حل مسائل جامعه سخن بگوید، بلکه خود نخستین میدان حل مسئله باشد. و شاید یکی از مهم‌ترین پرسش‌های پیش روی دانشگاه‌های بزرگ کشور همین باشد:
اگر ما با این همه دانشمند، متخصص و ظرفیت علمی نمی‌توانیم دانشگاه خودمان را به یک الگوی پایا، هوشمند، مولد و حل‌کننده مسئله تبدیل کنیم، چگونه انتظار داریم مسائل پیچیده شهر، استان و کشور را حل کنیم؟
شاید وقت آن رسیده باشد که دانشگاه، خود را به آزمایشگاه بزرگ آینده تبدیل کند.

@MahdiKolahi