گُـمشده‌ای‌در‌کوهـِسـتان ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌🎒 ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

☘️ این پیام رو فور بزنید چنل هاتون؛
تا بر اساس وایبتون من یه عکس و ساناز یه موسیقی تقدیمتون کنیم.

Limit: تا وقتی که خط بخوره

جوین باشین قشنگ تره ✨️

الان اگر جریان برعکس بود و دختر قصه به دلیل اجبار برای حجاب داشتن نمی‌تونست بره مدرسه، کمپین‌ها تشکیل می‌شد، گیس‌ها قیچی می‌شد، اعتراض‌ها بالا می‌گرفت، سازمان‌ها درگیر می‌شدند و حقوق بشر برای گرفتن حق بچه‌ی مورد ظلم واقع شده یقه می‌درید.
واقعا ناعادلانه‌ست....

کاش دنیا جای بهتری برای زیستن بود.

دقیقاً.

یک زمانهایی بود واقعاً تنها چیزی که می‌تونستم گوش بدم آهنگ بی‌کلام بود. شاید متنی نداشته باشه، اما هزار هزار حرف توش می‌تونی پیدا کنی. حرفهایی که توی سرت می‌چرخن و کلمه‌ای برای بیانشون پیدا نمی‌کنی.

رفیقِ من.

⁨ برای آنه🫂

شاید بعضی از آن «نشدن‌ها»،
قرار نبود چیزی از زندگی‌ات کم کنند؛
شاید فقط تورا از مسیری که برای آن نبودی، دور کردند.

برای همین امروز برایت می‌نویسم:
چرا خودت را این‌قدر برای چیزهایی می‌رنجانی
که شاید چند صباح دیگر، هیچ ارزشی برایت نداشته باشند؟

شاید این هم یکی دیگر از همان روزهایی باشد
که سال‌ها بعد به آن نگاه کنی و بگویی:

خوب شد که آن‌طور که می‌خواستم نشد.

غصه نخور که ایام چنین است و چنان...
چرخ گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت،
دائماً یکسان نباشد حال دوران، غم مخور. 🤍

کاش می‌توانستم ناجی باشم. ناجیِ او. اما خود نیز گیر افتاده ام. در زندگی. در پس هزارتویِ شیار های مغز. مابین باتلاقی از فکر های پوچ و بی‌سر و ته. او نیز همینطور. دستش را گرفتم. تقلا کردیم و انگار عمیق‌تر فرو رفتیم. روزها می‌گذشت، ما در نقطه‌ای عقب‌تر از نقطه‌ی اول هستیم. تمام توانم را در بازوانم ریخته‌ام. شاید باید برای نجات او اول از پس نجاتِ خودم بربیایم؟ او را به سمت خودم می‌کشم. حالا که از پس نجات دادنش هم برنمی‌آیم، شاید تنها کاری که از دستم برمی‌آید این باشد که بتوانم کنارش بمانم، تا تنها نباشد. از تنهایی می‌ترسد. دست‌ِکم نجات پیدا نکردیم، باهم غرق می‌شویم. شاید دستی از بیرون برسد. شاید طنابی به سمت ما پرتاب شود. شاید زندگی برگ بنده‌اش را رو کند. اما برای حالا، من فقط می‌توانم دستانش را رها نکنم. ممکن‌ست غرق شوم. اما با او، در کنار او، درحالی که دست‌هایش آخرین چیزی‌ست که پیش از فرو رفتن در اختیار دارم.

👩🏻‍🦰 ؛

آقا سید علی، نیستیا. نبودنت عادی نمی‌شه. گوشه و کناری که نشستیم یهو بیخ گلومون رو می‌چسبه و به یادمون میاره چه‌ها که توی این چندماهِ بعد از تو نکشیدیم. انگار یک عمره که داره از رفتنت می‌گذره. انگار سالها از ۹ اسفند ۴۰۴ گذشته. تو برای همیشه از بنده اسارت دنیا و آدم‌هاش رها شدی. تا همیشه برات خوشحال می‌مونم که همونطور که دوست داشتی داستانت رو به پایان رسوندی. ماهم می‌گذرونیم. مجبوریم. سخت می‌گذره. خدا هست. اما تو نیستی‌. و این دلم رو می‌شکنه..

۳۶