آقا سید علی، نیستیا. نبودنت عادی نمی‌شه. گوشه و کناری که نشستیم یهو بیخ گلومون رو می‌چسبه و به یادمون میاره چه‌ها که توی این چندماهِ بعد از تو نکشیدیم. انگار یک عمره که داره از رفتنت می‌گذره. انگار سالها از ۹ اسفند ۴۰۴ گذشته. تو برای همیشه از بنده اسارت دنیا و آدم‌هاش رها شدی. تا همیشه برات خوشحال می‌مونم که همونطور که دوست داشتی داستانت رو به پایان رسوندی. ماهم می‌گذرونیم. مجبوریم. سخت می‌گذره. خدا هست. اما تو نیستی‌. و این دلم رو می‌شکنه..