کنج عزلت ختایی

.
محبوب من ! بعد از تو گيجم بي قرارم خالي ام منگم
بردار بستي از چه خواهد شد چه خواهم كرد آونگم

سازي غريبم من كه در هر پرده ام هر زخمه بنوازد
 لحن همايون تو مي آيد برون از ضرب و آهنگم


#حسین_منزوی
#محمد_طاها_زارع_صفت


@Khataee_peome

سال دو هزار و هشتم میلادی
توی دل صاف و ساده‌ام افتادی
یک لحظه ـ خدا بگم چکارت نکند ـ
لبخند زدی و کار دستم دادی

#حسین_دهلوی

کجایی باباجون عزیز دلم؟
قرار بود کمک‌حال بابا باشی
نه اینکه دیگه برنگردی خونه
نه که زیر آوار تنها باشی...

عزیزم توو این سیل پیکر چرا
یه نوری فقط هست ظاهر ازت؟
از اون قد و بالای نازت چرا
فقط مونده کفش و پلیور ازت؟

میگن که نظامی بوده مدرسه‌ت
بگو خب به این سنگ‌دلا چی بگم؟
تو رو خائنای وطن کشتنت
کمک های دشمن گرفتت ازم

یه قولی بده قول مردونه ها!
#ماکان! با خدا میشه صحبت کنی؟
تو دستت توو اون دنیا بازه بابا
میشه ما رو اونجا شفاعت کنی؟

بابا لاله‌ها زنده‌ان تا ابد
تو هستی کنارم ، دلم محکمه
کی گفته مزارت گمه عمر من؟
مزار تو اینجا توی قلبمه💔

#سید_امیرمحمد_هاتفی

میان جمع کسی حرف بی‌وفایی زد
حلال‌زاده! کجایی که ذکر خیرت بود...

پاییز می رسد که مرا مبتلا کند
با رنگ های تازه مرا آشنا کند

پاییز می رسد که همانند سال پیش
خود را دوباره در دل قالیچه، جا کند

او می رسد که از پس نه ماه انتظار
راز درخت باغچه را بر ملا کند

او قول داده است که امسال از سفر
اندوه های تازه بیارد ـ خدا کند ـ

او می رسد که باز هم عاشق کند مرا
او قول داده است به قولش وفا کند

پاییز عاشق است و راهی نمانده است
جز این که روز و شب بنشیند دعا کند ـ

شاید اثر کند و خداوند فصل ها
یک فصل را به خاطر او جا به جا کند

تقویم خواست از تو بگیرد بهار را
تقدیر خواست راه شما را جدا کند

خش خش... صدای پای خزان است، یک نفر
در را به روی حضرت پاییز وا کند


#علیرضا_بدیع

دشنام خلق را ندهم جز دعا جواب
ابرم که تلخ گیرم و شیرین عوض دهم

#طالب_آملی ✍

به مناسبت شهادت حضرت معصومه(س)


به استجابت لب‌تشنگان تو بارانی
که چشمه‌ای به کویر آمدی به مهمانی

کویر قبل تو با مرگ‌و‌میر قافیه داشت
سلام بر تو که این خاک مرده را جانی

بمان و گرد و غبارِ مدینه را بتکان
تو سهم مردم ما از مزار پنهانی

ببخش ما را دست کویر پاگیر است
ببخش قم را، ای زائر خراسانی

ببخش لهجه‌ی ما در تلاوتت غلط است
ای استخاره‌ی خوب ای فصیح قرآنی

تو جان بخواه که منت گذاشتی سرمان
که پای هر قدمت می‌دهیم قربانی

سپرده‌ایم گدایان صدا به در نزنند
نشسته‌ایم در خانه‌ات به دربانی

مراقبیم غباری به پای‌تان نرسد
به تار چادرتان گردی از پریشانی

مراقبیم نگاهی به سمت‌تان ندود
اگر چه چشمه‌ی پاکی‌ست چشم ایرانی

مراقبیم که سنگی نیفتد از بامی
و چوبه‌ای نزند بوسه‌ای به پیشانی

سپرده‌ایم به آتش به سمت‌تان نرود
شنیده‌ایم برای که روضه می‌خوانی

ببخش اگر که نشد جان‌نثارتان باشیم
و تا قیامت مهمان پیش‌مرگانی


رضاقاسمی
#محمد_طاها_زارع_صفت
#آیینی


@Khataee_peome

نشسته است سر شانه‌ام غمی متفاوت
غمی که ساخت ازین مرد آدمی متفاوت

#عباس_تافته

پشت سرم اگر بد و بی‌راه گفته‌ای
باید هزار بار دهان شست و شو کنی!

#سید_امیرمحمد_هاتفی


@Khataee_peome

#غزل_تازه ✍🏻

این دست و آن دست می‌کردی
من هم کمی پا به پا کردم
می‌شد ببوسم، نبوسیدم!
می‌شد ببینم، حیا کردم...

#عباس_تافته

عاشقانه ای به نام عادت دیرینه


کیست آن ماه پری چهرکه زیبا گذرد
جامه پوشیده ز استبرق و دیبا گذرد

از غم روی چو ماهت همه روز و همه شب
اشک از چشم من غم زده دریا گذرد

یار ما عادت دیرینه خود ترک نکرد
عادت اوست که در بستان بی ما گذرد

برلب سرخ تو گر پیر مغان ره یابد
از سر میکده و از خم صهـــــبا گذرد

عاشقان را به دو بوسی و نگاهی خوش دار
تو چه دانی که زعشقت چه بر ما گذرد

عارف صومعه گر طره طرار تو را
بیند از سبحه و از صومعه یکجا گذرد


#عاشقانه
#محمد_طاها_زارع_صفت


@Khataee_peome

.
🔹 مفهوم عشق واقعی با این شعر #شهریار تعریف میشه:

دلم شکستی و جانم هنوز چشم به راهت
شبی سیاهم و در آرزوی طلعت ماهت

در انتظار تو چشمم سپید گشت و غمی نیست
اگر قبول تو افتد فدای چشم سیاهت

🌀سپید شدن چشم کنایه از نابینایی.

@shabnam_ghadiry

غزل شماره نه استاد شهریار


آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا؟
بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا؟

نوش‌دارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
سنگ‌دل این زودتر می‌خواستی حالا چرا؟

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست
من که یک امروز مهمان توام، فردا چرا؟

نازنینا! ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
دیگر اکنون با جوانان ناز کن، با ما چرا؟

وه که با این عمرهای کوتهِ بی‌اعتبار
این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا؟

شور فرهادم به پرسش سر به زیر افکنده بود
ای لب شیرین جواب تلخ سربالا چرا

ای شب هجران که یک دم در تو چشم من نخفت
این قدر با بخت خواب‌آلود من لالا چرا؟

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان می‌کند
در شگفتم من نمی‌پاشد ز هم دنیا چرا؟

در خزانِ هجرِ گل، ای بلبلِ طبعِ حزین!
خامشی شرط وفاداری بود، غوغا چرا؟

شهریارا! بی‌حبیب خود نمی‌کردی سفر
این سفر، راه قیامت می‌روی، تنها چرا؟


#شهریار
#محمد_طاها_زارع_صفت


@Khataee_peome

به مناسبت بزرگداشت استاد شهریار

من از کجا با اسم و شعر شهریار آشنا شدم؟

من از کجا با اسم شهریار و با شعر شهریار آشنا شدم؟ از آنجا که یک خواننده‌ی مذهبی -یعنی یک روضه‌خوان- که صدای خیلی خوشی هم داشت، در یک جلسه‌ای با آواز بسیار خوشی، شعر «علی ای همای رحمت» را خواند؛ در آن جلسه، گمانم هرکسی حضور داشت -که جلسه‌ی بزرگی هم نبود- نسبت به شاعر این شعر حسّاس شد که این شعر مال کیست؟ ما در مدح امیرالمؤمنین و از زبان گویندگان شعر زیاد شنیده بودیم، امّا این شعر یک طعم دیگری، یک فضای دیگری و یک باب تازه‌ای در این مقوله بود که قبل از آن، ما این‌جور شعری درباره‌ی امیرالمؤمنین نشنیده بودیم؛ هم لفظ زیبا بود:
علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که به ماسوا فکندی همه‌ی سایه‌ی هما را

این لفظ یک لفظ شیرین و شیوا و پرکننده‌ی ذهن انسان است؛ هم مضامین مضامین جدیدی بود:
بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من‌
چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا
به خدا که در دو عالم اثر از فنا نماند
چو علی گرفته باشد سرِ چشمه‌ی بقا را

گفتند مال شاعری است به نام شهریار؛ یعنی بنده در سنین مثلاً چهارده پانزده سالگی، با اسم شهریار آشنا شدم و رفتم دنبال دیوان شهریار، که در کتابخانه‌ی آستان قدس این دیوان بود؛ تازه چاپ شده بود؛ به نظرم یک دیوانِ سه یا چهار جلدی بود؛ گشتم این شعر را پیدا کردم، با اشعار دیگرِ او هم آشنا شدم.

شهید خامنه‌ای به روایت خودش
@Ayatollaah_ir بله | ایتا | سروش  روبیکا | اینستاگرام

اگر چه شعر برای دلم مسکن بود
نوشتن از تو فقط دردهای مزمن بود

و من که خواسته بودم تو را نگه دارم
به احمقانه‌ترین شیوه‌ای که ممکن بود

تو رود بودی و در فکر رد شدن بودی
کدام رود در آغوش کوه ساکن بود؟

درون آینه می بینمش غریبانه
کسی که بی تو شکسته، اگر چه کم‌سن بود

دلم گرفته برایت، دلی که هر شب و روز
قسم به اسم تو می‌خورد و سخت مومن بود

دلم که قلعه‌ی یخ بسته‌ای میانه‌ی کوه
دلم که بعد تو مانند خانه‌ی جن بود

بعید بود که من عاشق کسی بشوم
تو آمدی و شد آنی‌ که غیر ممکن بود

#حسین_سیدبر

بی‌اعتنا به شرم و خجالت گریستم
بر آستین خود ز ندامت گریستم

مانند شمع، هستیِ من قطره‌‌قطره سوخت
ای سنگدل! ببین به چه قیمت گریستم

در هرم سرزنش‌گر چشمانِ روشنت
ای آفتابِ صبح قیامت! گریستم

با بغضِ کودکانه‌ی خود، پیشِ پای تو
در انتظارِ دست محبت گریستم

بیزاری‌ات مجالِ خداحافظی نداد
آهسته گفتمت «بسلامت»، گریستم

#حسین_دهلوی

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست
می رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست

می نشینی روبرویم، خستگی در می کنی
چای می ریزم برایت، توی فنجانی که نیست

باز می خندی و می پرسی که حالت بهتر است
باز می خندم که خیلی، گرچه می دانی که نیست

شعر می خوانم برایت، واژه ها گل می کنند
یاس و مریم می گذارم ، توی گلدانی که نیست

چشم می دوزم به چشمت، می شود آیا کمی
دستهایم را بگیری ، بین دستانی که نیست

وقت رفتن می شود، با بغض می گویم نرو
پشت پایت اشک می ریزم، در ایوانی که نیست

می روی و خانه لبریز از نبودت می شود
باز تنها می شوم، با یاد مهمانی که نیست

رفته ای و بعد تو این کار هرروز من است
باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست

#بیتا_امیری

بسم الله الرحمن الرحیم


دل را چه حاجت است به هر سو پناه بردن؟
وقتی که قبله‌اش نجف است و دلش با نام علی آرام می‌گیرد...
اینجا نجف است؛
سرزمین سکوت باشکوه گنبدی که سال‌هاست آسمان، طلوعش را تماشا می‌کند.
جایی که هر گوشه‌اش بوی غربت مولا می‌دهد و هر قدم، آدمی را به یاد مردی می‌اندازد که عدالت را با جان خویش معنا کرد.
میان آن همه هیاهوی دنیا، گاهی فقط یک «#یاعلی» کافی‌ست تا دل دوباره راه خودش را پیدا کند.
کافی‌ست چشم به گنبد طلایی بیفتد و بدانی هنوز جایی هست که می‌توانی تمام خستگی‌هایت را بی‌هیچ توضیحی به آستانش بسپاری.
یا امیرالمؤمنین...
ما نه ادعای معرفت داریم و نه توفیق بندگی؛
فقط دل بسته‌ایم به نامی که قرن‌هاست پناه دل‌های بی‌قرار است.
دست ما کوتاه و دامان تو بلند؛
اگر نگاهت را از ما دریغ نکنی، همین برای تمام عمرمان کافی‌ست.
السلام علیک یا امیرالمؤمنین،
یا علی بن ابی‌طالب،
یا بابَ مدینةِ علمِ رسول‌الله...


#دلنوشته
#محمد_طاها_زارع_صفت


@Khataee_peome

ریشه‌ی زندگی‌ام، ای همه‌ی بودنِ من
کارم از تکیه گذشته است، «بغل» می‌خواهم...
‌
#سجاد_حرمی