فصلنامه"بیر و بیرمه‌ند"

📘 دومین شماره فصلنامه فرهنگی/اجتماعی "بیر و بیرمه‌ند " که این شماره به طور ویژه به منطقه ژاورود در استان کردستان پرداخته است، به  زودی بعد از مراسم رونمایی منتشر می‌شود. 🍂

" هۆرامانوو ژاوەرۆی "
ئەوەگێڵنای ژیڤگایە فەرهەنگی گەردوونیە جە زوانوو خەڵکەکەیشەو و هەر پاسە مامۆسایا؛
 حەمەی فەهیم، دکتۆر شیخ مۆختار هاشمی و دکتۆر جه‌لال جه‌لالی‌زاده
 
#به‌م_زووانه 📚
 
@khanehonarj1rood

خوب بود و بزرگ،
وباخوبی وبزرگی نسبت داشت...
...سال ها باید که تایک کودکی از روی طبع
عالمی گرددنکو یاشاعری شیرین سخن
عمرهابایدکه تایک سنگ خاره،زآفتاب
دربدخشان لعل گردد،یاعقیق اندر یمن...
روحتان شاد ویادتان گرامی و جاودان

در فراق معلم و همکار و دوست عزیزم چند روز پیش این متن با این عکس رو در واتساپ و فیسبوک و اینستاگرام به اشتراک گذاشتم. این دیدار و این عکس آخرین دیدار من با دوست و همکار . معلم عزیزم بود.

کاک عبدالرحیم عبدالهی(از معلمان عزیز و محبوب جوانرود ) عکسی را که فصلنامه " بیر و بیرمه‌ند" در دستان استاد حسن فیض اللهی است به همراه پیامی در فراق دوست و همکار عزیزشان در شبکه‌های اجتماعی خودشان منتشر کرده بودند. ما هم از استاد عبدالهی اجازه خواستیم که در اینجا منتشر کنیم. ماڵئاوا مامۆستا حه‌سه‌نی‌ فەیزوڵڵایی ؛ رۆحتان شاد و یادتان هه‌رمان بێت. 🖤

وقتی خودمان را معرفی می‌کنیم، معمولاً فقط نام خود را می‌گوییم: عنوان‌هایی مثل «دکتر»، «مهندس» یا «استاد» در اصل احترامی است که دیگران به ما می‌دهند، نه چیزی که خودمان کنار ناممان بگذاریم. وقتی کسی در یک معرفی ساده خودش را «دکتر فلانی» می‌نامد، ممکن است ناخواسته این حس را منتقل کند که منتظر احترام ویژه است، حتی اگر قصدش این نبوده باشد.

نمونه‌اش را در کتاب‌ها ببینید: کارل سیگن، استیون هاوکینگ و یووال نوح هراری همگی دکترا دارند، اما روی جلد کتاب‌هایشان فقط نام خودشان آمده. فاینمن، برنده‌ی نوبل فیزیک، حتی نام کتاب خاطراتش را «آقای فاینمن، حتماً شوخی می‌کنید!» گذاشت، نه «دکتر فاینمن». عنوان را دیگران با احترام به کار می‌برند، لازم نیست خودمان پیش از ناممان بگذاریم.

البته استثنا هم هست: جایی که نقش شما باید روشن باشد (مثل پزشک در برخورد با بیمار)، یا در امضای ایمیل و مکاتبات رسمی، ذکر عنوان طبیعی است و ایرادی ندارد.
در معرفی دوستانه و روزمره، اول نام را بگویید و بگذارید دیگران خودشان عنوان را به کار ببرند. عنوان ارزشمند است، اما فروتنی و رفتار خوب ارزش بیشتری دارد.


⚠️ این صرفاً یک نگاه فرهنگی بود، نه یک الزام. انتخاب شیوه‌ی معرفی، حق و سلیقه‌ی هر فردی می‌باشد.

وەرزنامەی بیر و بیرمەند، ژمارە 2، هاوینی 1405ی هەتاوی #ژاوەرۆ_نامه

مقاله‌ "بیر و بیرمه‌ند به مثابه یک منبع تاریخی" ؛ برگرفته از تحلیل مطالب #شماره_نخست فصلنامه «بیر و بیرمه‌ند»، در همایش ملی «پیشینه تاریخی مطبوعات محلی غرب کشور در استان‌های ایلام،کردستان،کرمانشاه،لرستان و همدان» که در ۲۵ آذرماه به میزبانی سازمان اسناد و کتابخانه‌های منطقه غرب کشور در همدان برگزار خواهد شد، به عنوان یکی از مقالات و نشریات برتر غرب کشور پذیرفته شده است.
این افتخار در نخستین سال و شماره انتشار فصلنامه، گامی ارزشمند در مسیر معرفی ظرفیت‌های فرهنگی، علمی و رسانه‌ای این نشریه و زمینه‌ساز حضور آن در جمع مطبوعات برگزیده غرب کشور است.
در این فرصت، صمیمانه‌ترین سپاس و قدردانی خود را از تمامی فرهیختگان، اندیشمندان و بزرگوارانی که با دانش، تجربه، همراهی و اعتماد ارزشمند خویش در غنای محتوایی و ارتقای سطح علمی و فرهنگی فصلنامه سهیم بوده‌اند، ابراز می‌داریم.
بی‌تردید، این دستاورد حاصل همدلی، همه عزیزانی است که به بالندگی و اعتبار «بیر و بیرمه‌ند» باور داشته‌اند.

شماره دوم فصلنامه "بیر و بیرمه‌ند" که به طور ویژه به منطقه ژاورود در استان کردستان اختصاص یافته بود. اکنون با حمایت فرمانداری محترم سنندج و بخشداری‌های کلاترزان و سیروان در مسیر چاپ قرار گرفت و به‌زودی در دستان علاقمندان به فرهنگ و اندیشه قرار خواهد گرفت.

این حمایت از ترویج آگاهی و اندیشه را صمیمانه ارج می نهیم و سپاسگزار این حمایت خواهیم بود.

چین دانشمندان را به جای سلبریتی‌ها روی بیلبوردهای عظیم شهرها به نمایش می‌گذارد؛ 🏙
تا علم، دانش و پژوهش را به الگویی برای نسل‌های آینده تبدیل کند. 📚✨
این همان رویکردی است که ما نیز در نشریه خود در پیش گرفته‌ایم؛ چون باور داریم جامعه‌ای که قهرمانانش را از میان دانشمندان و اندیشمندان انتخاب کند، آینده‌اش را هم با علم و آگاهی خواهد ساخت. 🌱🔬

فصلنامه‌ی وزین «بیر و بیرمه ند » ، فروغِ هویت در سرزمینِ آفتاب‌ها

به قلم: محمدفاروق یوسفی

در روزگاری که فرهنگ بومی و ادبیات نوشتاری، بیش از هر زمانِ دیگری به فراموشی سپرده می‌شود و زبان مادری و آیین‌های کهن، در هیاهوی دنیای مدرن رنگ می‌بازند، انتشار یک فصلنامه‌ی فرهنگی- اجتماعی، خود یک فریادِ بیداری است، فریادی که در این وانفسای بی‌هویتی، چون چراغی روشن در مهِ فرهنگیِ دیارِ اهوراییِ هورامان که به حق سرزمین آفتاب‌ها نام گرفته طلوع می نماید. سرزمینی که منظر فرهنگی‌اش معجزه‌ی ثبت جهانی یونسکو را تجربه نموده واینک پرفروغ تر از هر زمان زمزمه‌های هویتی‌اش را فریاد می‌زند؛ فریادی که تا دیروز بی‌پژواک می‌ماند و اینک، «بیر و بیرمَه ند»، پژواکِ ماندگار آن خواهد بود .

آنچه این کوشش را از یک اقدام ساده‌ی فرهنگی به رویدادی ارزشی بدل می‌سازد، توجهِ هوشمندانه به فرهنگ‌سازی و نیز پاسداشتِ زبان‌های مادری، ثبتِ رسوم و آیین‌های بومی، معرفیِ مفاخر و بازخوانیِ ادبیاتِ شفاهیِ دیار، در واقع در حال تدوینِ یک شناسنامه‌ی فرهنگیِ زنده برای هورامان است،  شناسنامه‌ای که نسلِ فردا، برای آشنایی با ریشه‌های اصیل خویش، سرفرازانه به آن چشم خواهد دوخت .

وقتی هویتِ یک دیار در میان گرد و غبارِ روزگار گم می‌شود،  هنر و قلم، تنها چراغِ راهِ بازگشت به ریشه‌ها هستند، این فصلنامه‌ی وزین، دقیقاً همین نقش را در اورامانات ایفا می‌ نماید و با وفاداری به زبان، آیین و هویت یک قوم، زیباترین جلوه‌های فرهنگ ایرانی را روایت می‌ نماید، انتشار «سال اول، شماره دوم»، گواهِ عزمِ راسخِ گردانندگان بر تداومِ یگانه‌ی نشریه‌ی مکتوب و چاپیِ اورامانات است،  یگانه‌ای که به یک نقطه‌ی جغرافیایی محدود محصور نمی‌ماند و با شناساییِ هوشمندانه‌ی صاحبانِ خرد و اندیشه ، از دلِ پراکندگیِ اندیشه‌ها، یک هم‌اندیشیِ پویا می‌آفریند،  به‌گونه‌ای که هر شماره‌ی آن، نه صرفاً یک نشریه، که یک همایشِ فرهنگیِ مکتوب است .
‌
بدین‌سان، بیر و بیرمه ند  تنها یک سندِ مکتوبِ برای امروز نیست، بلکه آرشیوِ زنده و بانکِ اطلاعاتیِ فرهنگی-اجتماعیِ برای فردای این خطه خواهد بود، بانکی که آیندگان، برای شناختِ ریشه‌های خود، ناگزیر بدان چشم خواهند دوخت.
‌
قدردانِ این قلمِ بیدار و این نگاهِ فرهنگ‌سازیم و در این راستا، باید از بزرگانِ این عرصه، از فرشاد ویسی، مدیرمسئول، و سردار صدیقی، سردبیر، و نیز تلاش‌های صادقانه‌ی نویسندگان و تمامی دست‌اندرکاران این فصلنامه‌ی وزین، سپاسگزار باشیم،  زیرا که آنان به نیکی باور دارند که فرهنگ،  سرمایه‌ی ماندگارِ یک ملت است و برای حفظ این سرمایه، به شمع‌هایی نیاز است که در تاریکیِ بی‌خبری، هویتِ خاموشِ خویش را روشن نگه دارند .
‌
امید آنکه این فصلنامه، نه یک شماره‌ی زودگذر، که یک جریانِ فرهنگیِ ماندگار باشد، باشد که این ستاره‌ی یگانه، هر روز فروزان‌تر از دیروز بدرخشد و راه را برای ستارگانِ تازه‌ای در آسمانِ فرهنگِ این دیار بگشاید .

شماره دوم فصل‌نامه بیر و بیرمه‌ند ( #ژاوه‌رونامه) 📖
منتشر شد. ✨
جهت سفارش این نشریه، با شماره زیر تماس حاصل نمایید. هزینه ارسال رایگان خواهد بود. 📞

09187289611

✍بیر و بیرمەند
پێسەو دەلاقەی و وەروو سەرسۆحی
ئاوانـــــــــی گنۆ ڕەوان و ڕۆحــــی...

پرشنگش ڤستـــــــــــەن ژاوەرۆ ماوا
دڵ پەڕ جه شادٚی حـــــــــەرتاشەتاوا

حەرچێ کــــــەسەکێم چی مەحالەنه
ئەوەشاریای چــــــــــــــی چنٚ ساڵەنه

ئا برا و واڵه ساحیــــــو نیشانــــــــــێ
با سەرفێهرێستوو وەڵاتــــــــــــی بانێ

ئا زوان و فەرهــەنگ دەس نواردەمانه
ئا بەڵگـــــــــــــە و تارێخ ویشەردەمانه

با هەمتـــــــــــــــەر ژنیـــۆ بە نیشاتەرە
کیانانێــــــــــــش سۆقات کول وەڵاتەره

رێخەو تارێخـــــی هەرچەن جە ئێــمەن
بەڵام فرە دێرەن ئەوەڵ به وێـــــــــمەن

زانای کــــــــــول زانا مەنزوورم چێشەن
هەرکــــەسەی فەخرش ڕەگەز و ڕیشەن

ئیسە وەرزنامــــــــــەو "بیر و بیرمەند"ی
چـــــــــــــەنی ژاوەرۆ گێرتەن پەیوەندی

جه هــــــــــــەر ماوایێ قــــەدٚیم تا ئارۆ
هەنگ ئاسا گێڵـــــــــــــــــــۆ ئاواره بارۆ
https://t.me/khanehonarj1rood
https://t.me/rebvar290198
              رێبوار

پێڕستی ژمارە2 ، وه‌رزنامه‌ی "بیر و بیرمه‌ند" ؛ تایبه‌ت به وه‌رزی هاوین. #ژاوه‌رۆ_نامه
 
فهرست تفصیلی مطالب شماره دوم فصلنامه " بیر و بیرمه‌ند " پیش از انتشار رسمی، در دسترس مخاطبان فرهیخته قرار گرفت.
 
نسخه‌ی کامل فصلنامه بعد از مراسم رونمایی منتشر خواهد شد.
 
@khanehonarj1rood

ژاوه‌رۆ له ئاوێنه‌ی بیر و بیرمه‌ندا 🪞✨
با تشکر از سرکار خانم شیدا رحمانی برای ساخت این کلیپ زیبا 🎥👏
و با تشکر از بزرگوارانی که از روستاهای واقع در ژاورد این فیلم و عکس ها را برای ما ارسال کردند. 📸🏡
@khanehonarj1rood

Channel photo updated

📘 دومین شماره فصلنامه فرهنگی/اجتماعی "بیر و بیرمه‌ند " که این شماره به طور ویژه به منطقه ژاورود در استان کردستان پرداخته است، به  زودی بعد از مراسم رونمایی منتشر می‌شود. 🍂

" هۆرامانوو ژاوەرۆی "
ئەوەگێڵنای ژیڤگایە فەرهەنگی گەردوونیە جە زوانوو خەڵکەکەیشەو و هەر پاسە مامۆسایا؛
 حەمەی فەهیم، دکتۆر شیخ مۆختار هاشمی و دکتۆر جه‌لال جه‌لالی‌زاده
 
#به‌م_زووانه 📚
 
@khanehonarj1rood

گامی نوین و فکورانه در عرصه نشر در منطقه هورامان
⬅️وظیفه خود میدانم تا به عنوان یک شهروند و یک فعال مدنی از همت و تلاش فکورانه مدیر و اعضای هیئت تحریریه  مجله نوین و وزین"بیر و بیرمند"در انتشار اولین شماره این مجله سپاسگزاری نموده و ضمن تبریک به دست‌اندرکاران برای آنها در تداوم همراه با ارتقای کیفیت چنین اقدامی، آرزوی موفقیت بنمایم.
⬅️ اولین شماره این نشریه که  عمدتا به تاريخچه استقرار نهاد آموزش و پرورش مدرن در سطح منطقه اورامانات و بیوگرافی پيشگامان این پروسه پرداخته است،بیانگر دقت نظر مدیران،ویراستاران و مترجمان"بیر و بیرمند"می باشد.
⬅️امیدوارم که "جوانان اندیشمند"دست اندرکار تدوین و انتشار این نشریه"اندیشه محور"بتوانند بتدریج آنرا در سطح منطقه هورامان به کانونی علمی و پژوهشی در حوزه های مختلف زندگی تبدیل نمایند.
⬅️اینجانب در راستای حمایت و قدردانی از این جوانان مشتاق به کار حرفه ای و آکادمیک،مبلغی هرچند در شرایط فعلی اندک،را به منظور تداوم کار به این شهروندان اهدا نموده و همه شهروندان درخواست مینمایم تا آنها نیز هر کدام در حد توان خود به این پروسه مساعدت بنمایند.
دکتر برهان ولدبیگی
۲۵ مرداد ۱۴۰۵

‍ شماره نخست فصلنامه «بیر و بیرمەند» را با نگاهی به مسائل فرهنگی و اجتماعی با اشتیاق مطالعه کردم و از مطالب خواندنی و ارزشمند آن لذت بردم.

اینجانب، فرهنگی بازنشسته، افتخار ۳۰ سال خدمت در کسوت آموزگاری در مدارس ابتدایی مناطق محروم ثلاث باباجانی، باینگان و پاوه را داشته‌ام.

در بخش گفتگوی اختصاصی با پیشکسوتان گرانمایه فرهنگی، بزرگواران رضا خالدی و توفیق منوچهری (مدیران سال‌های دور آموزش و پرورش اورامانات)، از ایثار، فداکاری و دلسوزی آن معلمان راستین سر تعظیم فرود آوردم. آثار ارزشمند استاد محمد بهمن بیگی، پدر آموزش و پرورش عشایر را مطالعه کردم و از آن همه تلاش، انرژی، دلسوزی و توانمندی این معلم شریف به وجد آمدم. از نبوغ و منش بزرگ این فرشته نجات، درس‌های ایثار، گذشت و فداکاری آموختم و فهمیدم که خواستن، توانستن است.در بخش گفتگو با دکتر صفر ولدبیگی، خلاقیت و ابتکار عمل ایشان در ارائه روش‌های گوناگون تدریس در کلاس‌های درس و همچنین روابط نزدیک و تنگاتنگشان با مردمان محترم روستا و والدین دانش‌آموزانشان، بیانگر این واقعیت است که معلمی شغل نیست، بلکه عشق و هنر است.

در نگاهی به پیشینه مدرسه هلانیه جوانرود در عصر اردلانی‌ها به قلم وزین کاک طارق یاراحمدی، نقش تأثیرگذار این مرکز علمی در تربیت و پرورش علما و مشاهیر دینی و فرهنگی بر کسی پوشیده نیست. نقش برجسته دو خاندان صدیقی و قاضی‌زاده در این مدرسه و ظهور ستارگان فروزان سپهر فرهنگ و ادب، چون ملا عیسی جوانرودی، ماموستا مولوی کرد، ملا محمد قاضی و بزرگواران دیگر، از کارنامه درخشان مدرسه هلانیه جوانرود است.در بخش گفتگو با دکتر شهریار مولودی در حوزه زیست‌شناسی و نقش آن در بحران‌های ایران و جهان، نگرش‌ها، دیدگاه‌ها و راهکارهای این مدرس توانمند و دلسوز دانشگاه پیام نور کرمانشاه در این راستا قابل تعمق و خواندنی است.

از مدیرمسئول، سردبیر، هیئت تحریریه این فصلنامه و سایر دست‌اندرکاران آن بی‌نهایت سپاسگزارم .
امیدوارم در ادامه مسیر این رسالت خطیر و ارزشمند، پایه‌دار و سربلند باشند.این فصلنامه می‌تواند پنجره‌ای باز باشد تا از طریق آن، صاحب‌نظران، پیشکسوتان و کارشناسان تجربیات باارزش و سازنده خویش را در اختیار نسل جدید قرار دهند تا شاهد رشد و تعالی در امر تعلیم و تربیت باشیم.
با آرزوی توفیق برای همه آنانی که در راه شکوفایی علم، اندیشه و دانستن دغدغه دارند و قدمی برمی‌دارند.

اکرم ولدبیگی
فرهنگی بازنشسته
مردادماه ۱۴۰۵

با سلام و احترام

مطالعه این فصلنامه برای من تجربه‌ای دلنشین و تأمل‌برانگیز بود؛ زیرا در روزگاری که گاهی علم و آموزش تنها در قالب مدرک، رتبه، آزمون و محفوظات دیده می‌شود، این نشریه ما را دوباره به معنای عمیق‌تر تعلیم و تربیت دعوت می‌کند.
عنوان زیبای «همراه با چراغ علم، اما نه در دام علم‌زدگی» سردبیر محترم آقای صدیقی به‌خوبی دغدغه اصلی فصلنامه را بیان می‌کند. علم اگر با اخلاق، تجربه، فرهنگ، انسانیت و شناخت نیازهای جامعه همراه نباشد، ممکن است از هدف اصلی تعلیم و تربیت فاصله بگیرد. آموزش واقعی آن است که انسان را برای بهتر زیستن، بهتر اندیشیدن و خدمت به جامعه آماده کند.
در گفت‌وگو با پیشکسوتان تعلیم و تربیت آقایان خالدی و منوچهری ، آقای قادر امیری از معلمان عشایری، پژوهشگران تاریخ آموزش، فعالان ترویج علم و استادان گرامی دکتر صفر ولدبیگی ، محمد احمدی ، دکتر شهریار مولودی و طارق یاراحمدی ، یک دغدغه مشترک در بیشتر مطالب دیده می‌شود: چگونه می‌توان دانش و تجربه را به زندگی و مسائل واقعی جامعه پیوند زد؟
یادداشت «وقتی در دره سیلیکون ولی، تخته سیاه به آیپد ترجیح داده می‌شود» نیز از آن جهت قابل توجه است که ما را به بازاندیشی درباره رابطه فناوری و آموزش دعوت می‌کند. مسئله اصلی نباید این باشد که تخته سیاه بهتر است یا آیپد؛ بلکه باید پرسید هر ابزار در چه شرایطی و برای چه نوع یادگیری مؤثرتر است. این نگاه می‌تواند از شیفتگی افراطی به فناوری جلوگیری کند.
پرداختن به موضوعاتی مانند ساده‌سازی علم برای عموم، نسبت فناوری و آموزش، نقش زیست‌شناسی در حل بحران‌های امروز، تاریخ یکصدساله آموزش و پرورش نوین در جوانرود و بازخوانی مدارس و تجربه‌های آموزشی فراموش‌شده منطقه، از نقاط قوت این مجموعه است.
به‌ویژه ثبت خاطرات و تجربه‌های معلمان و پیشکسوتان را باید جدی گرفت؛ چرا که بخشی از تاریخ شفاهی و حافظه فرهنگی منطقه در همین روایت‌ها نهفته است و اگر ثبت نشود، ممکن است برای همیشه از دست برود.
به باور من، ارزش این فصلنامه فقط در مطالبی که امروز منتشر می‌کند نیست؛ بلکه می‌تواند در آینده به سندی از اندیشه، آموزش، فرهنگ و تاریخ اجتماعی این دوره از منطقه تبدیل شود.
امیدوارم این حرکت فرهنگی ادامه‌دار باشد و در شماره‌های آینده نیز شاهد انتشار اسناد، تصاویر تاریخی، روایت‌های شفاهی و پژوهش‌های بیشتری درباره میراث علمی، آموزشی و فرهنگی منطقه باشیم.
همچنین امیدوارم کتاب " پیشینه آموزش و پرورش نوین در اورامانات " که جناب آقای دکتر صفر ولدبیگی نویسنده آن هستند و در گفت وگو با ایشان در نشریه به آن اشاره شده زودتر به چاپ برسد و در دسترس عموم قرار گیرد . 
دست‌مریزاد به همه کسانی که برای زنده نگه داشتن علم، فرهنگ و تاریخ این دیار تلاش می‌کنند.
به امید تداوم این حرکت ارزشمند و انتشار شماره‌های پربارتر.

نعمت اله علیخانی
  معلم بازنشسته آموزش و پرورش شهرستان جوانرود
۲۰ مرداد ۱۴۰۵

#قدردانی 🌟

دیدن فصلنامه در دستان معلم دبیرستانمان، لذتی وصف‌ناشدنی است. چه افتخاری بالاتر از این که معلم، ثمره‌ی تلاش شاگردان خویش را نظاره‌گر باشد؟
🙏✨
از معلمان پیشکسوت و فعالین فرهنگی و فرهیخته جوانرود
تصویر: #نعمت‌الله_علیخانی 🖼👬🏻 @khanehonarj1rood