وقتی خودمان را معرفی می‌کنیم، معمولاً فقط نام خود را می‌گوییم: عنوان‌هایی مثل «دکتر»، «مهندس» یا «استاد» در اصل احترامی است که دیگران به ما می‌دهند، نه چیزی که خودمان کنار ناممان بگذاریم. وقتی کسی در یک معرفی ساده خودش را «دکتر فلانی» می‌نامد، ممکن است ناخواسته این حس را منتقل کند که منتظر احترام ویژه است، حتی اگر قصدش این نبوده باشد.

نمونه‌اش را در کتاب‌ها ببینید: کارل سیگن، استیون هاوکینگ و یووال نوح هراری همگی دکترا دارند، اما روی جلد کتاب‌هایشان فقط نام خودشان آمده. فاینمن، برنده‌ی نوبل فیزیک، حتی نام کتاب خاطراتش را «آقای فاینمن، حتماً شوخی می‌کنید!» گذاشت، نه «دکتر فاینمن». عنوان را دیگران با احترام به کار می‌برند، لازم نیست خودمان پیش از ناممان بگذاریم.

البته استثنا هم هست: جایی که نقش شما باید روشن باشد (مثل پزشک در برخورد با بیمار)، یا در امضای ایمیل و مکاتبات رسمی، ذکر عنوان طبیعی است و ایرادی ندارد.
در معرفی دوستانه و روزمره، اول نام را بگویید و بگذارید دیگران خودشان عنوان را به کار ببرند. عنوان ارزشمند است، اما فروتنی و رفتار خوب ارزش بیشتری دارد.


⚠️ این صرفاً یک نگاه فرهنگی بود، نه یک الزام. انتخاب شیوه‌ی معرفی، حق و سلیقه‌ی هر فردی می‌باشد.