با سلام و احترام

مطالعه این فصلنامه برای من تجربه‌ای دلنشین و تأمل‌برانگیز بود؛ زیرا در روزگاری که گاهی علم و آموزش تنها در قالب مدرک، رتبه، آزمون و محفوظات دیده می‌شود، این نشریه ما را دوباره به معنای عمیق‌تر تعلیم و تربیت دعوت می‌کند.
عنوان زیبای «همراه با چراغ علم، اما نه در دام علم‌زدگی» سردبیر محترم آقای صدیقی به‌خوبی دغدغه اصلی فصلنامه را بیان می‌کند. علم اگر با اخلاق، تجربه، فرهنگ، انسانیت و شناخت نیازهای جامعه همراه نباشد، ممکن است از هدف اصلی تعلیم و تربیت فاصله بگیرد. آموزش واقعی آن است که انسان را برای بهتر زیستن، بهتر اندیشیدن و خدمت به جامعه آماده کند.
در گفت‌وگو با پیشکسوتان تعلیم و تربیت آقایان خالدی و منوچهری ، آقای قادر امیری از معلمان عشایری، پژوهشگران تاریخ آموزش، فعالان ترویج علم و استادان گرامی دکتر صفر ولدبیگی ، محمد احمدی ، دکتر شهریار مولودی و طارق یاراحمدی ، یک دغدغه مشترک در بیشتر مطالب دیده می‌شود: چگونه می‌توان دانش و تجربه را به زندگی و مسائل واقعی جامعه پیوند زد؟
یادداشت «وقتی در دره سیلیکون ولی، تخته سیاه به آیپد ترجیح داده می‌شود» نیز از آن جهت قابل توجه است که ما را به بازاندیشی درباره رابطه فناوری و آموزش دعوت می‌کند. مسئله اصلی نباید این باشد که تخته سیاه بهتر است یا آیپد؛ بلکه باید پرسید هر ابزار در چه شرایطی و برای چه نوع یادگیری مؤثرتر است. این نگاه می‌تواند از شیفتگی افراطی به فناوری جلوگیری کند.
پرداختن به موضوعاتی مانند ساده‌سازی علم برای عموم، نسبت فناوری و آموزش، نقش زیست‌شناسی در حل بحران‌های امروز، تاریخ یکصدساله آموزش و پرورش نوین در جوانرود و بازخوانی مدارس و تجربه‌های آموزشی فراموش‌شده منطقه، از نقاط قوت این مجموعه است.
به‌ویژه ثبت خاطرات و تجربه‌های معلمان و پیشکسوتان را باید جدی گرفت؛ چرا که بخشی از تاریخ شفاهی و حافظه فرهنگی منطقه در همین روایت‌ها نهفته است و اگر ثبت نشود، ممکن است برای همیشه از دست برود.
به باور من، ارزش این فصلنامه فقط در مطالبی که امروز منتشر می‌کند نیست؛ بلکه می‌تواند در آینده به سندی از اندیشه، آموزش، فرهنگ و تاریخ اجتماعی این دوره از منطقه تبدیل شود.
امیدوارم این حرکت فرهنگی ادامه‌دار باشد و در شماره‌های آینده نیز شاهد انتشار اسناد، تصاویر تاریخی، روایت‌های شفاهی و پژوهش‌های بیشتری درباره میراث علمی، آموزشی و فرهنگی منطقه باشیم.
همچنین امیدوارم کتاب " پیشینه آموزش و پرورش نوین در اورامانات " که جناب آقای دکتر صفر ولدبیگی نویسنده آن هستند و در گفت وگو با ایشان در نشریه به آن اشاره شده زودتر به چاپ برسد و در دسترس عموم قرار گیرد . 
دست‌مریزاد به همه کسانی که برای زنده نگه داشتن علم، فرهنگ و تاریخ این دیار تلاش می‌کنند.
به امید تداوم این حرکت ارزشمند و انتشار شماره‌های پربارتر.

نعمت اله علیخانی
  معلم بازنشسته آموزش و پرورش شهرستان جوانرود
۲۰ مرداد ۱۴۰۵