«ویلسون» و مورچه‌ها
🔹«ویلسون» از کودکی شیفته مورچه‌ها بود و گونه‌های بسیاری را شناسایی کرد. او سال‌های زیادی را برای تحقیق و مطالعه در حوزه مور‌شناسی سپری کرد. طوری که او را با نام مستعار «مرد مورچه‌ای» می‌شناختند. او کتابی با عنوان «فئیدول در دنیای جدید» درباره مورچه‌های فئیدول که فراوان‌ترین و متنوع‌ترین مورچه‌های دنیای جدید هستند، منتشر کرد. این کتاب تمام ۶۲۵ گونه شناخته‌شده این جنس و نیز ۳۴۱گونه جدید را برای جهان علم در ۱۹ گروه دسته‌بندی کرد. از مزایای این کتاب مصور می‌توان به شناسایی سریع‌تر اشاره کرد.
🔹 علاوه بر کتاب «سفر به دنیای مورچه‌ها: داستان پژوهشی علمی» که در بالا به آن اشاره شد، باید از کتاب «مورچه‌ها» با همکاری «ویلسون» و «هولدوبلر» به‌عنوان اثری شاهکار که درباره مورچه‌ها نگاشته شده است، یاد کرد. این اثر حاصل یک عمر تحقیق مورچه‌شناسان برجسته دنیاست. بررسی کاملی است از یکی از بزرگ‌ترین و متنوع‌ترین گروه‌های جانوری (حشرات) روی کره زمین. این دو تمام جنبه‌های مربوط به آناتومی، فیزیولوژی و سازمان‌دهی اجتماعی، بوم‌شناسی و تاریخ طبیعی مورچه‌ها را با جزئیات بی‌نظیری در آن بررسی کرده‌اند. این اثر به یکی از مهم‌ترین کتاب‌ها مرجع در زمینه مورچه‌شناسی تبدیل شده است.
🌱🌱🌱
«ویلسون» نامیراست
🔹شاعر بزرگ پارسی‌گوی، سعدی، زیباترین توصیف‌ها را برای مردان و زنان نامدار به ما آموخته است. سعدی می‌گوید «مرد نکونام نمیرد هرگز». اگرچه چند روزی است «ادوارد ویلسون» چشم از جهان فروبسته و دیگر پشت میز کارش نخواهد نشست و ما صدایش را نخواهیم شنید، اما چنین مردی نمرده است و هرگز نخواهد مرد. آدمی نه به جسم، به نام نیک و اندیشه بلند است. وقتی کتاب‌های پروفسور «جان اسکیلز ایوری» را ورق می‌زنم، در بسیاری از آنها نام «ویلسون» و حتی عکس او را می‌بینم. چه چیزی از این بهتر که نام «ویلسون» در آثار دانشمند دیگری به سن و سال خودش می‌درخشد. کتاب‌های «ویلسون» در سراسر جهان و از جمله ایران به چندین زبان ترجمه شده‌اند. مقاله‌هایش خوانده می‌شوند و سخنرانی‌هایش شنیده می‌شود. نام «ویلسون» با تنوع زیستی و با ارزشمندی طبیعت چنان گره خورده که از اذهان خردمندان پاک نخواهد شد. اگر امروز نام «داروین» برایمان الهام‌بخش است نام «ویلسون» نیز از این پس برای نسل‌های آینده الهام‌بخش خواهد بود. اما می‌خواهم این مقاله را با این نکته به پایان برسانم که زندگی و مرگ «ادوارد ویلسون» برای ما ایرانی‌ها درس مهمی دارد. ایران نیز دانشمندانی نامور دارد. سزاوار است ما نیز قدردان دانشمندانمان باشیم و پس از مرگ آنها، نامشان را به چراغی روشن برای نسل‌های بعد مبدل سازیم. در پایان، این مقاله را که به تاریخ بیستم دی‌ماه نوشته‌ام ادای دین کوچکی به عالیجناب «ویلسون» می‌دانم و آن را به همه علاقه‌مندان ایشان پیشکش می‌کنم.
پیشخوان روزنامه های ایران
روزنامه شرق
@ketaabsaar
Post #4021
383