کانال کاظم نظری بقا

💚 ۱۳ مهر خجسته زاد روز
استاد عالیقدر جناب
#دکتر_کاظم_نظری_بقا
استاد دانشگاه ، نویسنده ، شاعر
پژوهشگر ادبیات و زبان فارسی
گرامی باد .

دور دگری به هرزه زد چرخِ سپهر
بر سردیِ خشت، نقش زد گرمیِ چهر

یک بارِ دگر، سیزدهِ مهر رسید
از مهر نه اشتیاق دیدیم و نه مهر
۱۴۰۵/۷/۱۳
#کاظم_نظری_بقا

عضو فرهیخته
#کانال_نغمه_های_دلتنگی

@soorat_im

یک روز، جهان نشد به کام دل من
این اسبِ فلک نگشت رام دل من

پاییز رسید و دستِ بی‌مهرِ فلک
خون ریخت به جای می به جام دل من

*

دور دگری به هرزه زد چرخِ سپهر
بر سردیِ خشت، نقش زد گرمیِ چهر

یک بارِ دگر، سیزدهِ مهر رسید
از مهر نه اشتیاق دیدیم و نه مهر
۱۴۰۵/۷/۱۳
کاظم نظری بقا

💢 محفل جنت سرا  

💢با کلام دکتر کاظم نظری بقا


💢 ۱۴۰۵/۷/۹

💢تدوین : علیرضا انوش


https://t.me/Poem_Sond_A_Anoosh

💢 انجمن شعرای ال محمد (ص)
روز شعر و ادب

💢با کلام دکتر کاظم نظری بقا

💢۱۴۰۵/۶/۲۷

💢تدوین : علیرضا انوش


https://t.me/Poem_Sond_A_Anoosh

بهارش رنگِ خاموشِ خزان داشت
تبی از شعله‌های ناگهان داشت

نگاهش در سیاهی غرق می‌شد
کلاغی توی چشمش آشیان داشت

کاظم نظری بقا
@kazembagha

از جاده نیامد اسب و آن مردی که...
در دشت و دمن نخاست آن گردی که...

نه سخت و ستبر، سینه‌ای پیدا شد
نه لایق مرد و عاشقی دردی که..

کاظم نظری بقا
@kazembagha

تنهایی مرا دوست دارد
هر روز بعد از ظهر
به دیدنم می‌آید
با سبدی از گل‌های اندوه

تنهایی خانه‌ی ما را می‌شناسد
وقتی که می‌آید
پاورچین پاورچین می‌آید
تا تنهایی‌ام به هم نریزد
و خوابِ کلماتم پریشان نشود

تنهایی وقتی که می‌آید
من شاعر می‌شوم

کاظم نظری بقا
@kazembagha

و مرد با چمدانی رسیده در کوچه
دلش شبیه کبوتر تپیده در کوچه

و مرد از سفری دور و دیر برگشته
دوباره زهرِ جدایی چشیده در کوچه

و مرد آمده پنهان بدون سایه و چتر
و مثل سایه‌ی بیدی خمیده در کوچه

درخت پیر در آن گرگ و میشِ ترسیده
صدای کفشِ غریبی شنیده در کوچه

کسی که نیست دقیقا شبیه هیچ کسی
میان نم‌نمِ باران سُریده در کوچه

و خوابِ دختر بی‌اشک و آه و بی‌لبخند
به بوی عطرِ عجیبی پریده در کوچه

و مرد آمده با کوله‌بارِ خسته، ولی
هنوز خارِ جراحت خلیده در کوچه

به یاد دارم از آن سال‌های رنج و فراق
نگفته بود کسی از سپیده در کوچه

کاظم نظری بقا
@kazembagha

شاعر نشدم که چاپلوسی بکنم
در شهر قصیده خاکبوسی بکنم

در سنت مردمان به دور از مردی است
مردم به عزا و من عروسی بکنم

                               شیون فومنی

#شیون_فومنی
#شیون_خوانی
#رباعی_شیون_فومنی
#کوچه‌_باغ‌_حرف
#شعر_معاصر
#بنیاد_شیون_فومنی

https://t.me/ShivanFoumaniFoundation

این شعر بی تو در شبِ غم سکته می‌کند
در خواب از فشارِ الم سکته می‌کند

این شعر در سیاهیِ شب‌های ناتمام
یک شب به آفتاب قسم سکته می‌کند

این شعر ذرّه ذرّه به فرجام می‌رسد
زیر هزار گونه ستم سکته می‌کند
 
دور از هوای تازه در این شهرِ دود و دم
این شعر در نبودنِ دم سکته می‌کند

وقتی که شعر را به سیه‌چال می‌برند
در گوشه‌ای غریب، قلم سکته می‌کند

یک شب بدون زمزمه یک شب بدون حرف
مهتاب در سکوتِ بلم سکته می‌کند

وقتی که شعر مُرد و صدا مُرد و واژه مُرد
شاعر، بقا! قدم به قدم سکته می‌کند

کاظم نظری بقا
@kazembagha

پیچیده به جانِ «من» سکوتی ابدی
«من» رفته به خلسه‌ی قنوتی ابدی

آن‌سوتر از آسمانِ «من» می‌گرید
بر حالِ ستاره‌ها فلوتی ابدی

کاظم نظری بقا
@kazembagha

از کتاب «گنجشک‌کشی»

بسته ای از شهرتان بر مشهد جانم رسید
ازدحام رنگها بر جسم و بر جانم رسید

از(بقا) آن شاعر ناب غزلهای بدیع
پرتوی نوری بر افکار پریشانم رسید

نقش منشور حریم معرفت در هر نگاه
عطر و بوی مرحمت بر سرو بستانم رسید

ذهن سیال و حریر روشن اندیشه اش
تابش گرمی به ادراک زمستانم رسید

آیت آیینه ام شد بر مدار شعر او
رعدی از تابندگی بر موج توفانم رسید

ساحت عشق و مقام قامت هر واژه اش
تا بلندای فلق بر طاق ایوانم رسید

از شراب شعر او مآوا گرفت اندیشه ام
شور شیرین خلسه ای بر ماه تابانم رسید

پرتویی از آن‌ زلال لحظه های عاطفه
بر رگ احساسی اوقات عریانم رسید

چون رخ گل باز شد هر برگ اشعار (بقا)
از گلستان صفایش گل به گلدانم رسید

نبض باغ شعر او باشد حریر کهکشان
از فروغش تابشی بر روح عرفانم رسید

از شکوه شعله ی رنگین کمان شعر او
تابشی از عاطفه بر روح ایمانم رسید

واژه هایش انعکاس شادی و شهد و شکر
از شعاعش پیچکی بر بهت حیرانم رسید

اختر آفاق شعرش اوج در فرزانگی‌ ست
طیف نوری بر حریر حس پنهانم رسید

چشمه‌ی جوشان طبعش ساحت رنگین کمان
رویشی آرایشی از خوان رضوانم رسید

تقدیم محضر حضرت استاد جناب دکتر کاظم نظری بقا بخاطر ارسال مجموعه های اشعار
ناصر عرفانیان مشیری نژاد

تیر ماه 1405

کوه‌ها را دهانه خونین است
شعله‌ها را زبانه خونین است

زندگی قصه‌ای‌ست رنج‌آلود
آخر این فسانه خونین است

کشته‌ها پشته‌اند و پشته زیاد
دست‌های زمانه خونین است

کوچه‌ای نیست خالی از گل سرخ
هر کجا هر نشانه خونین است

از افق تا افق به رنگِ شفق
از کران تا کرانه خونین است

ماشه‌‌ای را چکانده دست کسی
سقف و دیوار خانه خونین است

زده گرگی به گلّه‌ی کلمات
شعر بی‌حس، ترانه خونین است

تا تبر نعره می‌زند در باغ
شاخه‌ها را جوانه خونین است

زخمه در زخمه، دشنه در دشنه
چنگ زخمی، چغانه خونین است 

تیری افکنده در هوا صیاد
کفتر و آشیانه خونین است

قفس آکنده از کبوتر و بال
کاسه‌ی آب و دانه خونین است

هر خیابان که لاله کاشته‌اند
کف آن جاودانه خونین است 

من کسی را نکُشته‌ام در شعر
غزلم بی‌بهانه خونین است

کاظم نظری بقا
@kazembagha

تنها نه فقط سرو و سپیدار تلف شد 
یک بیشه به دستانِ تبردار تلف شد 

تیری به هوا در شد و خنجر شد و ناگه
جمعیتِ ماتم‌زده‌ی سار تلف شد
 
برف آمد و یخ بست درخت و شب و مهتاب
گنجشکک من بر لبِ دیوار تلف شد

بی‌دانه و بی‌آب شد آن‌گونه که آخر
در کنجِ قفس مرغِ گرفتار تلف شد

دارو به شفاخانه دریغا که نیامد
در بسترِ خون یک‌شبه بیمار تلف شد

آتش به نیستان که رسید از سرِ وحشت
آهوبره در گوشه‌ی نیزار تلف شد

هر ثانیه از عمر به زندانِ مصیبت
یک بار نه ده بار نه صد بار تلف شد 

ما وقت نکردیم که خود را بشناسیم
وقتی هم اگر بود به تکرار تلف شد

آن یوسفِ معنی که خریدیم به بازار
با تیرِ حسد بر سرِ بازار تلف شد

کاظم نظری بقا

دلِ آتش‌رسیده‌ای دارم
پشت از غم خمیده‌ای دارم

از سرِ پلک‌های ملتهب‌ام
اشک‌های چکیده‌ای دارم

از ستم‌های ناتمام زمان
دفتر برگزیده‌ای دارم

مثل پاییز در گذرگه عمر
رنگ زرد و پریده‌ای دارم

نیم‌بسمل، بُریده، نیم‌نفس
دل در خون تپیده‌ای دارم

روحم از درد و رنج آکنده‌ست
جان غم‌پروریده‌ای دارم

کرم ابریشمم که گِرد خودم
تارهای تنیده‌ای دارم

شبِ طولانی‌ام که تا به ابد
نه سحر، نی سپیده‌ای دارم

باغ را آفتاب و آبم نیست
گلشنِ پژمریده‌ای دارم

«ناله‌ای چند کرده‌ام موزون
نه غزل، نی قصیده‌ای دارم»

کاظم نظری بقا
@kazembagha

از دفتر غزل «حذف»

گل سئوگی‌دن ائوجیک بزه‌یه‌ک آیناسی مندن
سن گول دوداغیندان منه وئر خونچاسی مندن

گؤی‌لرده بیزه آی‌لا گونش توی توتا کئشکه
او ائوجییه گل سن گلین اول آلماسی مندن

اَیلنجه قورارکن چاغیراق قوشلاری گلسین
پایلانسین ائله شنلیییمیز سوفراسی مندن

سئودالی بیلر موجلی دریادی محبت
سن دالغاسی اول سئوگیمیزین دریاسی مندن

گؤرسه‌ک کی کوسوب پنجره‌میزدن ساری بولبول
بوردان باش آلیب بیرگه گئده‌ک چانتاسی مندن

حسرت قفسین بوشلا گؤیرچین قانادیم گل
وسعتلی گؤی اول عشقیمیزه دورناسی مندن

هر جومعه سئوینجیله کؤنول مدرسه‌سینده
گل سئوگی یازیب عشق اوخویاق قایداسی مندن

معشوقه دئدیم ائل یئنی دیوانه‌لر ایستیر
«شاملو» دئدی اولسون سن اگر «آیدا»سی مندن
03/2/17
کاظم نظری بقا 
@kazembagha

بیر گون بو اؤلکه‌یه باهار گله‌جک
قورویان چای‌لارا سولار گله‌جک
مئشه‌یه اوجابوی چینار گله‌جک
یارپاق‌دا، تورپاق‌دا چور قالمایاجاق

دام‌لارا سعادت قوشو قوناجاق
سئوینجی دریندن ائل‌لر قاناجاق
آزادلیق چیراغی بیر گون یاناجاق 
ظولمتین قولوندا زور قالمایاجاق

انسانلیق معناسی درینله‌شه‌جک 
یالانچی یاشاماق چتینله‌شه‌جک
رویالار گئت به گئت شیرینله‌شه‌جک
آجی قالمایاجاق، شور قالمایاجاق

سؤز زولفون شاعیرین الی هؤره‌جک
خیالین باغیندا عؤمور سوره‌جک
یاخشی‌نی، یامانی گؤزلر گؤره‌جک
شهرده بير نفر کور قالمایاجاق
 
آلیندان گئده‌جک قالین قیریش‌لار
نفس‌دن دوشه‌جک آخیردا قیش‌لار
اوخویوب اوچاجاق گؤی‌لرده قوش‌لار
شیکارچی الینده تور قالمایاجاق

بير گون یاناشاجاق بوتون هاماش‌لار
بير گون قورویاجاق آخان گؤزیاش‌لار
باریشا دؤنه‌جک بیر گون ساواش‌لار
باروت قالمایاجاق، قور قالمایاجاق
03/11/18
کاظم نظری بقا
@kazembagha

یک نفر آمد که آسمان وطنش بود
پیرهنی از ستارگان به تنش بود

یک نفر آمد که روحِ گنبدِ خضرا
آینه‌رنگ از طراوتِ چمنش بود

یک نفر آمد که در حیاطِ نگاهش
خوشه‌ی پروین درختِ یاسمنش بود

یک نفر آمد که باغِ سبزِ اساطیر
دفتری از نوسروده‌ی کهنش بود

کاهکشانِ بزرگِ جاده‌ی شیری
گوشه‌ای از بی‌نهایتِ کفنش بود

ریزه‌ی الماس با بُراده‌ی خورشید
ریخته جای گلوله‌ی بدنش بود

نغمه‌ی آزادگی، سرودِ رهایی
در شبِ غربت، ترانه‌ی دهنش بود

«یک نفر آمد که نورِ صبحِ مذاهب
در وسطِ دگمه‌های پیرهنش بود»
۹۹/۷/۱۶
کاظم نظری بقا
@kazembagha
از دفتر غزل «حذف»

از دور زمان به ما به جز غم نرسد
رنج و الم و ستم به ما کم نرسد

آن قدر کلک به کار بسته‌ست فلک
یک ذرّه از آن به عقلِ جن هم نرسد

کاظم نظری بقا
@kazembagha