چرا روابط تهران- واشنگتن الزامی است؟

۴۶ ساال است ایران و آمریکا بدون سفارتخانه، بدون خط مستقیم، از طریق واسطه‌ها «مذاکره» می‌کنند. نبود کانال رسمی، خودش بحرانزا بوده است. یعنی هر سوءتفاهم کوچکی، فرصتی برای تشدید ناخواسته ها‌، فرصتی پهن کرده است.

استدلال رایج در تهران همواره این بوده است: نخست مسایل اصلی حل شود، بعد رابطه برقرار شود. در حالی که این ترتیب وارونه است. برجام نشان داد مذاکره‌ی بدون نهاد رسمی، با تغییر دولت در واشنگتن فرومی‌پاشد. رابطه‌ای که نهادینه باشد، در برابر چرخش سیاست آمریکا مقاوم‌تر است
.
برای مخاطبی که از منظر امنیت ملی نگاه می‌کند: احیای رابطه ضعف نیست، ابزار کنترل بحران است. خط تلفن مسکو- واشنگتن در جنگ سرد، مانع جنگ هسته‌ای شد، ولی رقابت را متوقف نکرد. کشور بدون کانال مستقیم، در بحران کور عمل می‌کند.
البته وزن نمادین تسخیر سفارت را نمی‌توان نادیده گرفت؛ ولی زنده کردن رابطه نباید بازگشت به پیش از ۱۳۵۸ خوانده شود، بلکه گامی از موضع اقتدار است. دقیقا همان مسیری که جمهوری خلق چین پس از از دهه‌ها دشمنی با آمریکا رفت: نه از سر ضعف، از سر محاسبه‌ی منافع ملی.

روشن است که گشایش سفارتخانه  به معنای پایان اختلافات نیست، ولی شرط لازم حلشان در مسیر دیپلماتیک است، نه نظامی.  به مثابه، چون که صد که آید‌، نود هم پیش ما است. نه چون همه‌چیز حل شده، چون مسیر حل‌کردن باز شده است.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k