تهران؛ غرق در تاکتیک

شاید ابلیس، یا برعکس همه فرشتگان خدا هم، نمی‌توانستند تصور کنند روزی ائتلافی مستقیم و غیرمستقیم میان عربستان، ترکیه، پاکستان، مصر، اردن، کویت، بحرین، قطر، جیبوتی، سومالی، سودان، بنگلادش، کومور، یمن، آمریکا، بریتانیا، فرانسه، ایتالیا، یونان، اسرائیل و... شکل بگیرد.
شگفت‌آورتر اینکه این دیگر صرفا ائتلافی برای مقابله با حوثی‌ها نیست و شاید به‌زودی هم نباشد؛ بلکه در حال تبدیل شدن به آرایشی چندلایه و بین‌المللی برای امنیت و کنترل باب‌المندب، دریای سرخ و خلیج عدن است.
ترکیب این کشورها خود گویای عمق تحول است: کشورهای عربی در کنار ترکیه و پاکستان؛ قدرت‌های اروپایی در کنار آمریکا؛ اسرائیل در کنار شماری از کشورهای مسلمان؛ و کشورهای ساحلی آفریقا و دریای سرخ در کنار قدرت‌های بزرگ فرامنطقه‌ای.
بنابراین، اهمیت ماجرا بسیار فراتر از سرنوشت جنگ یمن و حتی سرنوشت حوثی‌هاست. مسئله اصلی، معماری جدید امنیت دریایی در یکی از مهم‌ترین گلوگاه‌های تجارت جهانی است؛ معماری‌ای که اگر تثبیت شود، معادلات ژئوپلیتیک دریای سرخ و باب‌المندب را برای سال‌ها تغییر خواهد داد.
ولی پرسش بزرگ‌تر این است: ایران در این میان کجاست؟ پاسخ چندان خوشایند نیست:
تهران تا اینجای کار بازی استراتژیک را باخته؛ شاید چون بیش از حد در تاکتیک‌ها غرق شده، از تغییرات صفحه بازی غافل مانده است.
در سیاست بین‌الملل، گاهی شکست از آنجا آغاز می‌شود که دشمن هنوز حمله نکرده، اما دیگران مشغول ساختن نظمی نو هستند.
#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k