کارگاه | کُنج‌کاوی در ذهن و زندگی دیگران

▪️ پادکست فارسی: تأملی بر کارنامه‌ی یک رسانه
▪️ سحر نحوی (کشو) | حسین نصیری (کوزی‌ کرنر)

پادکست فارسی در سال‌های اخیر به رسانه‌ای اثرگذار در زیست فرهنگی مخاطبانش تبدیل شده است؛ اما این رسانه چگونه مسیر خود را پیدا کرده و چه نسبت تازه‌ای با شنونده ساخته است؟ در این اپیزود با سحر نحوی و حسین نصیری، از تجربه‌ی ساختن پادکست، دشواری‌های دوام‌آوردن، نقدهایی که به آن وارد می‌دانند و آینده‌ی این رسانه صحبت کردیم.

▪️Youtube
https://youtu.be/xU-vrm_mkD4

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Kargah
https://kargah.net/persian-podcasts

🔸
▪️ حمایت از کارگاه:
https://daramet.com/kargahnet

▪️ شجریان چگونه «شجریان»‌ شد؟ مروری بر کتاب «سرود سیاوش»
▪️ کیوان یداللهی | پژوهشگر و مولف کتاب

در این اپیزود با کیوان یداللهی، نویسنده‌ی کتاب «سرود سیاوش»، درباره‌ی مسیرِ «شجریان شدن» گفت‌وگو می‌کنیم؛ از سال‌های آغازین فعالیت محمدرضا شجریان و حضور او در رادیو و تلویزیون پیش از انقلاب تا عواملی که به‌تدریج از او چهره‌ای محبوب و ماندگار ساخت. تلاش می‌کنیم بفهمیم جایگاه ویژه‌ی شجریان در موسیقی و حافظه‌ی جمعی ایرانیان چگونه شکل گرفت و سهمِ هنر، رسانه، انتخاب‌های حرفه‌ای و زمینه‌ی اجتماعی در این مسیر چه بوده است.

▪️Youtube
https://www.youtube.com/watch?v=xL_E8vXFMjI

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Kargah
https://kargah.net/keyvan-yadollahi

▪️خرید کتاب «سرود سیاوش» از دیجی‌کالا
https://aflo.ir/emvM9qKL

🔸
▪️ حمایت از کارگاه:
https://daramet.com/kargahnet

▪️ خدا کجاست؟ گفت‌وگویی میان روایتِ علم، فلسفه و الهیات از خدا
▪️ نادر کنزی | روح‌الله علیزاده

«خدا» برای چه کسانی و به چه معنایی مسئله است؟ در این مناظره، نادر کنزی و روح‌الله علیزاده از سه منظرِ الهیات، فلسفه و علم به این پرسش نزدیک می‌شوند: الهی‌دان در پیِ توضیح و دفاع از چیست؟ فیلسوفِ باورمند یا ناباور چه مسئله‌ای را پی می‌گیرد؟ و آیا علم اساساً به پاسخ‌گویی به پرسشِ خدا نیاز دارد؟

▪️Youtube
https://youtu.be/iBYKxlla-m4

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Kargah
https://kargah.net/kanzi-alizadeh/


🔸
▪️ حمایت از کارگاه:
https://daramet.com/kargahnet

▪️ درمان یا ادعای درمان؟ بضاعتِ روان‌شناسی بالینی در برابر رنج‌های ساختاری
▪️ دکتر صادق خدامرادی | روان‌شناس | مدرس دانشگاه

روان‌شناسی بالینی مدعی‌ست که برای هر مساله و بحرانی درمان دارد؛ از اضطراب و وسواس گرفته تا تا افسردگی و تروماهای جمعی. اما آیا واقعاً چنین بضاعتی دارد؟

در این گفت‌وگو با دکتر صادق خدامرادی، گفت‌وگو را با مرور امکان‌های روان‌شناسی در حوزه‌ی درمان آغاز کردیم و به محدودیت‌هایش پرداختیم.

▪️Youtube
https://youtu.be/w6yaHQjbn28

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636


🔸
▪️ حمایت از کارگاه:
https://daramet.com/kargahnet

▪️ گسست یا امتداد: دیاسپورا و مسئولیتش در قبال ایران
▪️ میلاد دخانچی | رهام افغانی

در سال‌های اخیر، دیاسپورای ایرانی نقش پررنگ‌تری در مناسبات سیاسی و اجتماعی ایران داشته و همین نقش یابی، اختلاف‌نظرها و البته پرسش‌هایی جدی پدید آورده است.

در این اپیزود، میلاد دخانچی و رهام افغانی — هر دو با تجربه‌ی زیست در مهاجرت — بر سر این وضعیت مناظره می‌کنند: آیا ایرانی که مهاجران با آن زندگی می‌کنند همان ایرانِ واقعی است یا ایرانِ خاطره‌هاست؟ مهاجرت گسست از جامعه‌ی ایران است یا شکل دیگری از ایرانی بودن؟ و آن‌چه «صدای ایرانیان خارج از کشور» خوانده می‌شود، صدای همه‌ی ایران است یا صدای طبقه‌ای خاص؟

▪️Youtube
https://youtu.be/SFlk5bV5B4c

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636


🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

▪️ جنبش «می‌تو» در ایران: از دستاوردها تا ناکامی‌ها
▪️ شیما شعاعی | فعال حوزه‌ی زنان

جنبش «می‌تو» بنا بود صدای قربانیان خشونت جنسی و تبعیض‌های جنسیتی باشد و با روایت تجربه‌های شخصی، سکوت، انکار و مصونیت آزارگران را به چالش بکشد. اما این جنبش در ایران تا چه اندازه به این هدف نزدیک شد؟ چه مسیری را طی کرد؟ چه تغییراتی رقم زد و در کجا از هدف اولیه‌اش فاصله گرفت؟

در این گفت‌وگو با شیما شعاعی، درباره دستاوردها و ناکامی‌های جنبش می‌تو در ایران صحبت کرده‌ایم؛ از تأثیر آن بر آگاهی عمومی تا نقد کج‌روی‌ها و چالش‌هایی که در بستر جامعه‌ای مردسالار با آن روبه‌رو شده است. این اپیزود تلاشی است برای فهم دقیق‌تر یکی از بحث‌برانگیزترین جنبش‌های اجتماعی-فمنیستی سال‌های اخیر؛ نه برای دفاع از آن و نه برای محکوم‌کردنش.

▪️Youtube
https://youtu.be/6v4ULCHnhUI

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636


🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

▪️ اثرگذاری یا توهم اثرگذاری؟ نقد عملکرد رسانه‌های مستقل در بن‌بستِ ایران
▪️ سبحان یحیایی | سردبیر پانوراما | عضو هیئت علمی دانشگاه علامه


در سال‌هایی که بسیاری از کنشگران فرهنگی، دانشگاهیان و رسانه‌های مستقل از «گفت‌وگو»، «آگاهی» و «تغییر تدریجی» سخن گفته‌اند، این پرسش بیش از هر زمان دیگری جدی به نظر می‌رسد: حاصل این تلاش‌ها چه بوده است؟

در این گفت‌وگو با دکتر سبحان یحیایی، سردبیر رسانه‌ی پانوراما و عضو هیئت علمی دانشگاه علامه، درباره نسبت میان آگاهی و تغییر، کارکرد رسانه‌های مستقل، جایگاه جامعه‌شناسی در فهم اکنونِ ایران و مرز میان اثرگذاری و توهم اثرگذاری صحبت کردیم؛ گفت‌وگویی درباره امید، بن‌بست و معنای ادامه دادن در روزگاری که بسیاری از پیش‌فرض‌های ما زیر سؤال رفته‌اند.

▪️Youtube
https://youtu.be/OncHxrqh7pY

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636


🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

▪️ امید در زمانه‌ی فرسودگی؛ نسبت ما با آینده‌ی ایران چیست؟
▪️ مجید حسینی‌نژاد، مدیرعامل علی بابا


زیستن و کار کردن در ایران امروز، بیش از آن‌که مسئله‌ای صرفاً اقتصادی یا فردی باشد، به پرسشی درباره‌ی آینده بدل شده است؛ آینده‌ای که برای بسیاری از ما از معنا و امکان تهی شده یا دست‌کم دیگر به‌سادگی قابل تصور نیست.

در این گفت‌وگو با مجید حسینی‌نژاد، از تجربه‌ی علی‌بابا و بحران‌های پیاپی سال‌های اخیر آغاز کردیم و به مسئله‌ای عام‌تر رسیدیم: اینکه در زمانه‌ی فرسودگی، امید چه نسبتی با تعهد دارد و چگونه می‌توان میان واقع‌بینی نسبت به وضعیت موجود و تلاش برای ساختن آینده‌ای دیگر ایستاد.

▪️Youtube
https://youtu.be/UOSNefgCfwA

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636


🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

▪️ کسب‌وکار استارتاپی: بنگاه اقتصادی، نهاد مدنی یا بازیگر سیاسی؟
▪️نیما نامداری، مدیرعامل کارنامه


اکوسیستم استارتاپی ایران در سال‌های اخیر، خواسته یا ناخواسته از رخدادهای اجتماعی-سیاسی متاثر شده و در برخی موقعیت‌ها بر جامعه اثر گذاشته است. در این گفت‌وگو با نیما نامداری تلاش کردیم نقش و تعریف این گروه از بنگاه‌های اقتصادی را در بستر فرهنگی-تاریخی‌شان مرور و فرازونشیب‌هایی که از سر گذرانده‌اند را از منظری غیر کسب‌وکاری توصیف کنیم.

▪️Youtube
https://youtu.be/sxZhYd9UbFg?si

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Aparat
https://aparat.com/v/azjvx25

🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

▪️ تراژدی اینترنت در ایران
▪️حامد بیدی | کنش‌گر حق اینترنت | مدیرعامل کارزار

بیش از هشتاد روز از قطع اینترنت در ایران می‌گذرد و «اینترنت طبقاتی» با نامِ تازه‌ی اینترنت پرو اجرایی شده است. همین دو گزاره نشان می‌دهد مهم‌ترین اهدافِ کنش‌گرانی که بر «حق اینترنت» متمرکز بودند، از میان رفته و تاریک‌ترین سناریویی که می‌توانستیم تصور کنیم، به‌وقوع پیوسته است. در این موقعیت، زمانِ پذیرشِ شکستِ کنش‌های خشونت‌پرهیز برای احقاق حقوق مدنی فرا نرسیده است؟

▪️Youtube
https://youtu.be/AZIcdLDffig

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Aparat
https://www.aparat.com/v/mmq3546

🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

چند خط درباره‌ی اینترنت

یک.
اینترنتُ پَس و پیش ندارد. پرو و ملی و طبقاتی و نخبگانی و کذا و کذا، اضافاتی نالازم‌اند که بناست ظلمی را تلطیف و تطهیر کنند. بازیِ کثیف با واژگان. هرکجا و هرکس، به‌هر دلیل و بهانه‌ای، سعی بر توجیهِ عباراتی دوبخشی به‌جای اینترنت داشت، بدانید که خواسته یا ناخواسته، دانسته یا ندانسته، با نیتی خیر یا غیر آن، در زمینِ ظالم بازی کرده است.

دو.
ما در نقطه‌ای تاریخی قرار گرفتیم و نمی‌توانیم موضع‌مان نسبت به «اینترنت طبقاتی» را به سطح اقتصادی، کارکردی و یا حتی اجتماعی تقلیل دهیم. موضعِ ما در پذیرش یا رد، تایید یا مخالف با این تبغیضِ آشکار، جاگیری اخلاقی‌مان را هویدا می‌کند. وقتِ انتخاب است.

سه.
همه‌ی ما در یک نقطه نایستادیم. عدمِ بهره‌گیری من از اینترنت طبقاتی به‌ «من» آسیبِ مستقیم وارد می‌کند. من امکان و صلاحیتِ لازم برای قضاوتِ مدیرعاملِ یک شرکتِ چندصد یا چندهزارنفره را ندارم. اما می‌توانم نسبت‌ام با او و تصمیم‌اش را شفاف کرده و بیان کنم: با تو همراه نیستم.

چهار.
همه‌ی ما، فارغ از تصمیم‌مان و این‌که کدام‌سوی این خط بایستیم،‌ سزاوارِ قرارگیری در این موقعیت نبوده‌ایم. همه‌ی ما قربانی ستمی نالازم‌ایم. در یک جهانِ آرمانی، همه‌مان کنار هم می‌ایستادیم و تن به این زاری نمی‌دادیم. اما ما، همه‌ی ما شبیه هم نیستیم.

پنج.
غمگین، متاسف و تا حدی خَجِل‌ام که جمعی از دوستانم سیم‌کارت‌شان را سفید کرده‌اند. همه‌ی سعی‌ام بر درک‌شان است و -فعلا- بنا ندارم این تصمیمِ از سرِ استیصال را مبنای سنجشِ عیارِ اخلاقی‌شان قرار دهم. ما در این سال‌ها، هیچ‌زمان از طرد و «دیگری‌سازی» خیری ندیده‌ایم.

شش.
ارجاعِ به مفهومِ بنیادینِ کتابِ «ابتذالِ شر» خود مبتذل شده،‌ اما خیال می‌کنم مرور و یادآوری‌اش بی‌فایده نباشد: شر برای بقا و تداوم نیازمند عادی‌سازی و تقسیمِ مسئولیت است. حواس‌مان باشد، همه‌مان مسئولیم و این مسئولیت با سکوت آغاز می‌شود.

دوازده فروردین/ روز سی‌وسه

حسینِ شماره‌ی یک اسکرین‌شاتی از «حسابِ کاربری»‌اش در پیام‌رسانی داخلی فرستاده که فلانی - که آدمِ اسم‌ورسم‌داری‌ست- به آن پیام‌رسانِ داخلی پیوسته. پایین‌اش می‌نویسد «راستی‌راستی آدمی ذره‌ذره به بی‌آبرویی عادت می‌کند» و چندتا ایموجیِ خنده هم ته‌بندش می‌گذارد. اگر این مکالمه در جایی جز همان پیام‌رسانی داخلی اتفاق می‌افتاد، بی‌شک از آن ایموجی‌ها خبری نبود. من نیز چند ایموجی خنده می‌گذارم.

دوستانِ دست‌به‌قلم‌ام دانه‌دانه کانال‌هاشان را روی پیام‌رسان‌های داخلی بنا می‌کنند و نوشته‌هاشان را روی «ماجرا» به‌اطلاعِ دیگران می‌رسانند. بی‌دانه‌ای استثناء، جملگی در نوشته‌های آغازین‌شان به «موقت» بودن این «جا» اشاره و تلویحاً به بی‌چارگی‌شان اذعان می‌کنند. هرکه بنا به ذوق و قریحه‌اش تلاش می‌دارد که به‌نحوی توضیح می‌دهد و رفع‌ورجوع کند. راستی‌راستی آدمی ذره‌ذره تنزل می‌یابد.

مُصی وی‌پی‌انی خریده به گیگی دو میلیون تومان و تا حدودی راضی‌ست، چرا که نسبت به آن قبلی که گیگی «فقط» پانصدهزار تومان بوده، سرعتِ بهتری دارد و حالا علاوه بر متن می‌تواند تصاویر و ویدیوهای تلگرام را هم دریافت کند. او می‌گوید و من توی سرم به خود می‌گویم راستی‌راستی آدمی ذره‌ذره با همه‌چیز وفق می‌یابد.

حسینِ شماره‌ی دو از همان روزهای آغازینِ جنگ راهی دهات‌شان شد و به‌نظر تا ترکِ کاملِ مخاصمه خیالِ بازگشت ندارد. نسخه‌ی ساکنِ تهرانِ حسین شماره‌ی دو هیچ شباهتی به نسخه‌ی ساکنِ دهات‌اش ندارد. حسینِ شماره‌ی دوی ساکنِ تهران را می‌توان به‌راحتی یک‌جابندنشو نامید. کار و حرفه‌ [و تمایل و اهتمام‌اش برای یافتنِ نیمه‌ی گمشده] ایجاب می‌کرد که مدام از این شرکت به آن دفتر، و از این کافه به آن رستوران در آمدوشد باشد. حالا و در دهات‌شان هیچ خبر از این امکان‌ها نیست.

حسینِ شماره‌ی دو اما بیش از آن‌چه خیال می‌کردم تطبیق‌پذیر است و حالا، به‌فراخور بضاعاتِ جغرافیا، روتینِ تازه‌ای پدید آورده: صبح‌ها آن‌قدر پیاده راه می‌رود که خسته شود و برای ناهار خود را به خانه می‌رساند و سپس می‌خوابد و پس از بیداری، توی پیام‌رسان‌های داخلی به معاشرت‌های مشروع می‌پردازد تا حوصله‌اش سر برود و بعد راهی دهات‌های اطرافِ دهات‌شان می‌شود تا دوستانِ آواره‌ی دیگرش را ببیند و این دیدارها را تا وقتِ خواب ادامه می‌دهد. راستی‌راستی حسینِ شماره‌ی دو آدمِ جالبی است.

محمد برای پروفایل‌اش در پیام‌رسانی داخلی «نمایه» گذاشته و همین دلم را می‌گیراند. نمایه‌گذاری برای من آخرین سنگر است و خیال می‌کنم هرکه نمایه‌دار می‌کند حسابش را، قیدِ «موقت» را زایل کرده است.

میلاد هنوز به پیام‌رسان‌های داخلی تن نداده. او که خبر ازتن‌دادگی‌ام دارد، تلاش می‌کند بیانِ غرورمندش را را در لفافه پنهان کند و کمی بَم‌تر از همیشه می‌گوید «هنوز به آن‌جا نرسیدم»

مکثی می‌کند و مکثی می‌کنم، و سپس از از فشارِ این سکوت به حرف می‌آید: هرچند، خیال کنم همین امروز و فردا «میلاد به [نامِ پیام‌رسانِ داخلی] پیوست» رو روی گوشی‌ت ببینی. چند ایموجی خنده توی سرم می‌چرخد. راستی‌راستی آدمی ذره‌ذره خفیف می‌شود.

▪️ پدیدارشناسی «خشم» در میان ایرانیان پس از دی خونین ۴۰۴
▪️علی هادوی | مدرس دانشگاه

دی‌ماه خونین ۴۰۴ پرسش‌هایی جدی پیش روی ما گذاشت؛ از جمله اینکه در میانه‌ی سوگ و خشم فراگیر، فلسفه چه نسبتی با اکنون پیدا می‌کند و متفکر چه باید بکند.

در این اپیزود، دکتر علی هادوی صورت‌بندی متفاوتی عرضه می‌کند. او به‌جای رجوع به چارچوب‌های پیشین، تلاش می‌کند با رویکردی پدیدارشناسانه خودِ این موقعیت را در اکنونش بفهمد.

▪️Youtube
https://youtu.be/fTWwq9JnQ1I

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Kargah
https://kargah.net/ali-hadavi

🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

چپ‌ستیزی از کجا شکل و شدت گرفت؟

▪️ از چپ چه مانده است؟ وضعیتِ جریان‌های چپ در ایرانِ امروز
▫️ شروین وکیلی | جامعه شناس

این اپیزود پیش از دی‌ماهِ خونینِ ۴۰۴ ضبط شده است، در حال‌وهوایی‌که هیچ شباهتی به امروزمان ندارد. امید که این خونِ بسیاران، منشاء اثر باشد.

▪️Youtube
https://youtu.be/RvkaJI-ipZA

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Kargah
https://kargah.net/sherwin-vakili-3

🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

روز چندم؟

بیدار می‌شوم و سلّانه راه می‌افتم تا توی آشپزخانه و یک‌هو یادم می‌افتد روزهای پیش یادت نبودم و بعد اسم‌ات توی سرم می‌چرخد و می‌بینم نام خانوادگی‌ات را به‌یاد ندارم و مضطرب می‌شوم بی‌دلیل. بی‌دلیل مضطرب می‌شوم و تلفن را برمی‌دارم و اسم‌ات را می‌نویسم و از میانِ انبوهِ هم‌نامان‌ات می‌آیم پایین تا چشم‌ام به اسم و فامیل‌ات بیافتد و می‌افتد و خیالم راحت می‌شود که هنوز آشنایی. از دستت عصبانی می‌شوم که چرا این‌همه از آخرین تماس و افتادنِ اسم و ریخت‌ات روی گوشی گذشته که یادم می‌‌افتد چرا. فکری می‌شوم که این چه فکری‌ست کله‌ی سحر که البت، چندان هم کله‌ی سحر نیست و دمِ ظهر است و بعد سُر می‌خورم توی فکرِ دیگری. فکر می‌کنم کم‌کم وقتش شده دستی به سر و روی زندگی‌ام بکشم و به این وضعِ فلاکت‌بارِ تا پاسی از شب به‌هیچ گذراندن و تا لنگِ ظهر در خوابِ نامرغوب ماندن پایان دهم.

فیلم و عکس و خبر و تحلیل و گزارش. رقص و سرود و سکون و خشم و استیصال. یازده‌هزار و هفتصدوهشتاد. مذاکره و معامله و شبیخون. سوگواران در میانِ سوگواران. کالابرگِ یک میلیون تومانی، بدونِ قید و شرط، برای هر ایرانی.

بی‌خبر آمدم سروقت‌ات. رنگت پریده از باران و آفتابِ سالیان، اما هنوز جوانی. ما اما نه، پیر شدیم. نه از آن «پیر شدیم»ها که در گعده‌های میان‌سالانه به‌هم می‌گوییم و پشت‌بندش برای تایید این مدعا، عادات تازه پیدا شده‌مان را قطار می‌کنیم و سپس به‌ریش هم می‌خندیم و سرآخر سری تکان می‌دهیم و می‌گوییم همین صحبت از پیرشدگی خود بهترین گواه برای پیرشدگی‌ست. نه. راستی‌راستی پیر شدیم. به‌وجد نمی‌آییم. از چیزی منقلب نمی‌شویم. یادِ آن ایامِ خوش‌خیالی‌مان به‌خیر که خیال‌مان بود مهم‌ایم و موثر. حالا همه‌مان منفعل شدیم و چشم بر آسمان دوختیم. قاصدِ روزانِ ابری.

گُلِ گلایلِ پلاسیده‌ی کنارِ صورت‌ات را کنار می‌زنم، سیگاری می‌گیرانم و چند دقیقه همان‌طور نگاهت می‌کنم. سرازیر می‌شوم سمتِ شهری که حالا از همیشه بدقواره‌تر است و دیگر هیچ‌چیزش به هیچ‌چیزش نمی‌آید. توی راه، فرهاد می‌خواند و سهیل نفیسی. یک‌کاره دورچی هم آن‌وسط‌ها. هیچ‌چیز به هیچ‌چیز نمی‌آید. حالا من بگویم و تو باور نکن.

—
به‌یاد محمد مختاری | جان‌باخته‌ی سرافرازِ راهِ باریکِ آزادی در بیست‌وپنجِ بهمنِ هزاروسی‌صدوهشتادونه.

روز یازدهم

تهران یه حالی است عزیزِ من. نه می‌خندد و نه گریه می‌کند. حالا تو بگو توهمی شدی، اما باور کن آدم‌ها از نگاه در چشمِ هم پرهیز دارند، ژولیده‌اند و تندتر از همیشه راه می‌روند. نه که عجله داشته باشندها، همین‌طور بی‌جهت.

راست می‌گفتند قدیمی‌ها که بی‌خبری خوش‌خبری‌ست. نه که مشاعرمان را از دست داده باشیم و ندانیم خبرهایی بوده و هست. نه به جانِ عزیزت، حواس‌مان هست. اما خب، دروغ چرا، همه‌مان در یک توافقِ جمعیِ ناگفته‌ایم که به روی هم نیاوریم و از کنار هم بگذریم. تصدقت، قضاوتم نکن که توهمی شده‌ام.

صبح‌ها زودتر از همیشه بیدار می‌شوم و بعد کاری نمی‌کنم. حالا اوضاع کمی بهتر است البته. تلفن‌ها وصل شده و تماس‌های امین و بهامین و میلاد و حسین و فرزانه و مامان، کلِ روز را پر می‌کنند. خنده‌دار شدیم. خبری از این می‌گیریم و به آن می‌رسانیم. بعدا یادم بنداز که بگویم چگونه رمزی حرف می‌زدیم.

دیگر جانم برایت بگوید اوضاع آن‌قدرها هم بد نیست. شیرِ بدونِ لاکتوز پیدا می‌شود و فارس‌نیوز با سرعتی برق‌آسا بالا می‌آید. کافه‌ها و کتابفروشی‌ها بازند، ساندویچی‌ها و سوپری‌ها هم. جای تو فقط خالی‌ست که از کریم‌خان بریم توی میرزا و تو غرولندی کنی که چرا ایرانشهر نه.

▪️ چپ در ایران: از پیدایش تا انقلاب
▫️ شروین وکیلی | جامعه شناس

در بخش نخست گفت‌وگو با دکتر شروین وکیلی پیرامون ریشه‌های پیدایش ایده‌های چپ و سپس مارکیسسم در جهان صحبت کردیم.

در این اپیزود، به چپ در ایران و «چپِ ایرانی» پرداختیم و شکل و مسیر حرکتش را تا پیش از انقلاب ۵۷ به بحث گذاشتیم.

▪️Youtube
https://youtu.be/cZJJSa62YK8

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Kargah
https://kargah.net/sherwin-vakili-2

🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)

▪️ از ضرورت تا ابتذال: پادکست‌‌های گفت‌وگو محور سودمند هستند؟
▫️ علی ورامینی | روزنامه‌نگار

چه ضرورت و فایده‌ای در ساخت پادکست گفت‌وگومحور است؟ این‌همه «حرف» از کجا می‌آید؟ آیا اشاعه‌ی این نوع از محتوا را می‌توان شکلی از ابتذال دانست؟

این‌ها، برخی از پرسش‌های من در یکی-دو سال اخیر است که با علی ورامینی به بحث گذاشتم.

▪️Youtube
https://youtu.be/4TwjddCUwGE

▪️Castbox
https://castbox.fm/channel/id4862636

▪️Kargah
https://kargah.net/ali-varamini/

🔸

▪️اسپانسر: تارا tara360.ir


🔸
▪️ حمایت از کارگاه: ارزی (پاترئون) || ریالی (حامی‌باش)