چند خط درباره‌ی اینترنت

یک.
اینترنتُ پَس و پیش ندارد. پرو و ملی و طبقاتی و نخبگانی و کذا و کذا، اضافاتی نالازم‌اند که بناست ظلمی را تلطیف و تطهیر کنند. بازیِ کثیف با واژگان. هرکجا و هرکس، به‌هر دلیل و بهانه‌ای، سعی بر توجیهِ عباراتی دوبخشی به‌جای اینترنت داشت، بدانید که خواسته یا ناخواسته، دانسته یا ندانسته، با نیتی خیر یا غیر آن، در زمینِ ظالم بازی کرده است.

دو.
ما در نقطه‌ای تاریخی قرار گرفتیم و نمی‌توانیم موضع‌مان نسبت به «اینترنت طبقاتی» را به سطح اقتصادی، کارکردی و یا حتی اجتماعی تقلیل دهیم. موضعِ ما در پذیرش یا رد، تایید یا مخالف با این تبغیضِ آشکار، جاگیری اخلاقی‌مان را هویدا می‌کند. وقتِ انتخاب است.

سه.
همه‌ی ما در یک نقطه نایستادیم. عدمِ بهره‌گیری من از اینترنت طبقاتی به‌ «من» آسیبِ مستقیم وارد می‌کند. من امکان و صلاحیتِ لازم برای قضاوتِ مدیرعاملِ یک شرکتِ چندصد یا چندهزارنفره را ندارم. اما می‌توانم نسبت‌ام با او و تصمیم‌اش را شفاف کرده و بیان کنم: با تو همراه نیستم.

چهار.
همه‌ی ما، فارغ از تصمیم‌مان و این‌که کدام‌سوی این خط بایستیم،‌ سزاوارِ قرارگیری در این موقعیت نبوده‌ایم. همه‌ی ما قربانی ستمی نالازم‌ایم. در یک جهانِ آرمانی، همه‌مان کنار هم می‌ایستادیم و تن به این زاری نمی‌دادیم. اما ما، همه‌ی ما شبیه هم نیستیم.

پنج.
غمگین، متاسف و تا حدی خَجِل‌ام که جمعی از دوستانم سیم‌کارت‌شان را سفید کرده‌اند. همه‌ی سعی‌ام بر درک‌شان است و -فعلا- بنا ندارم این تصمیمِ از سرِ استیصال را مبنای سنجشِ عیارِ اخلاقی‌شان قرار دهم. ما در این سال‌ها، هیچ‌زمان از طرد و «دیگری‌سازی» خیری ندیده‌ایم.

شش.
ارجاعِ به مفهومِ بنیادینِ کتابِ «ابتذالِ شر» خود مبتذل شده،‌ اما خیال می‌کنم مرور و یادآوری‌اش بی‌فایده نباشد: شر برای بقا و تداوم نیازمند عادی‌سازی و تقسیمِ مسئولیت است. حواس‌مان باشد، همه‌مان مسئولیم و این مسئولیت با سکوت آغاز می‌شود.