جرعه نوش

بر این درخت رفیقا تو نیز تیشه بزن
چرا به ساقه تبر می‌زنی؟ به ریشه بزن

درخت‌های تناور چنین نمی‌میرند
شرر بیاور و آتش به دشت و بیشه بزن

اگرچه خورده تَرَک دل، هنوز نشکسته‌ست
خیانتی کن و سنگی دگر به شیشه بزن

به تازیانه اگر کینه‌ات فرو ننشست
به دشنه زخم بر این قلب دردپیشه بزن

شبانه زهر بنوشان و صبح در پیکار
بکِش به خاکم و نیرنگ چون همیشه بزن


#فاضل_نظری

@joreah_noosh

| موسی ابراهیمی |

کسی آرام در آغوشِ سردِ باد می‌رقصد
همان که گیسوانش بویِ شب می‌داد، می‌رقصد

ببین رسمِ عجیبِ عشق را، آن‌قدر شیرین است
که حتی پیشِ پایِ مرگ هم فرهاد می‌رقصد!

همیشه اتفاقِ تازه‌ای از راه می‌آید
چنانچه برگی از شاخِ درخت افتاد، می‌رقصد

بیا حالا که دریا از سرود و شعر لبریز است
و گاهی هم که موجی می‌شود ایجاد، می‌رقصد

بیا حالا که این دیوانه، این دل، می‌تپد یا نه
چنانچه در عروسی، زنمِ رُخ‌داد می‌رقصد

جهانِ کوچکم را از نگاهِ آبی‌ات پُر کن
جهانی را که با آهنگِ ابر و باد می‌رقصد

تو از جنسِ خودِ من، از تبارِ بردگانی که
میانِ چشم‌هایت واژه‌یِ «فریاد» می‌رقصد

با ما همراه باشید در جرعه نوش
👇👇
https://t.me/joreah_noosh

⚫️⚫️

هر چه می‌خواهی بدی کن، وقت ما هم می‌رسد
گر بدی خوب است، آری بر شما هم می‌رسد

با سیاهی‌های شب همدست شو، اما بدان
دست شب رو می‌شود، روز جزا هم می‌رسد

از همان دستی که دادی بی‌گمان خواهی گرفت
ترکه‌هایت را بزن، چوب خدا هم می‌رسد

ما که دریا دیده‌ایم ای نابلد، ما را چه باک
زخم بر کشتی بزن، وقت شنا هم می‌رسد

هرگز از دریا نترسان قوم‌ دریا دیده را
بر ید بیضایی موسی، عصا هم می‌رسد

دستِ ترست را بگیر، آری دهانم‌ را ببند
صبح فردا، نوبت ناگفته‌ها هم می‌رسد

#احمد_سلمانی

@joreah_noosh

به شیشه‌های تهی از دوا قسم نفسم
بیا که من به زمستان نمی‌رسم نفسم

غرض نگیر دلم را به دکه‌یی بند است
نیاز نیست به تریاک یا که سم، نفسم

نکن به سایۀ بی‌برگ خود نکن تکیه
بیا به باغ نه تنهاترین کس‌ام، نفسم

اگر دوباره بهار آمد و نجنبیدی
خوراک زاغ و فضولات کرگسم نفسم

لباس‌های تو با دست من ورق بخورند
لباس‌هات- کتاب مقدسم - نفسم

بیا که دکتر مرگ آمده به بالینم
و برگه داده که فردا مرخصم نفسم

بیا مرا ببر از بستر شفاخانه
بس است نیست، همینقدر هم بسم، نفسم؟!

#ابراهیم_امینی

@joreah_noosh

همه‌ ما 
اندک‌اندک تنها می‌شویم
یکی خود را در زلالیِ آب غرق می‌کند
آن یکی دلواپسِ عشق می‌شود 
و سکوت می‌کند
چون تسلیم شده است

آرام‌آرام تنهایی، اسم می‌شود
اسمِ زمان می‌شود
اسمِ مکان می‌شود
اسمِ روزگارِ در بند می‌شود
اسمِ خیابان می‌شود

#احمدرضااحمدی

@joreah_noosh

با شیخ از شراب حکایت مکن که شیخ
تا خون خلق هست، ننوشد شراب را

#شهریار

@joreah_noosh

بلقیس !
رفته بودی سر کوچه انار بگیری
دانه‌هایت را آوردند

#نزار_قبانی

@joreah_noosh

گفتی: چه خبر؟ لال شوم، جز غم نان هیچ
جز سیری بی قاعده ی سفره ی خان هیچ

گفتی چه خبر؟ آه گرانتر شده لبخند
نفروخته تاریخ به ارزانی جان هیچ

دیگر خبری تلخ تر از اینکه دل و دین
در مشت ندارند به جز چند قِران هیچ؟

رد می شوم از راسته ی شعر فروشان
دکان به دکان نیست به غیر از خفقان هیچ

دنیا زن جوراب فروش است و ندارد
هم قیمت یک جفت نگاه نگران، هیچ

گردن بزنید آخر این شعر لبم را
تا از شب و تاراج نیارد به زبان، هیچ

من راهی آنسوی زمستانم و دنیا
بسته ست برای سفرم یک چمدان هیچ

#حسنامحمدزاده


@joreah_noosh

آسوده‌ خاطرانِ چمن را چه آگهى

از ناله‌اى كه مرغِ گرفتار مى‌كند ؟!

#راهب‌نایینی

@joreah_noosh

دل‌خوش به همینم که غمی بود، گذشته
آن‌گونه که تار از بغل پود گذشته

چون رود که افتاده مسیرش به نشیبی
این عمر چه‌قدر از نظرم زود گذشته

بار دلم انگار سبک‌تر شده با اشک
با بار نمک یک شتر از رود گذشته

خاکستر من کو؟ خبرم را برساند
کار منِ دل‌سوخته از دود گذشته

چیز دگری مانده بیا تور بینداز
آب از سر این شط گل‌آلود گذشته
.
.
.
#مولاداد_رستمی

@joreah_noosh

همیشه گریه‌های زیر باران ماجرا دارد
که یک سر در پشیمانی، سری هم در وفا دارد

میان خاطراتت آن‌چنان بر سینه می‌کوبم
که ثابت می‌کند یک دست هم گاهی صدا دارد

نبودت روزهایم را به قدری بی هویت کرد
که در تقویم من تنها غروب جمعه جا دارد

تصور می‌کنم عاشق شدن یک درد موروثیست
از آنجا که پدر عمریست در دستش عصا دارد

یقین دارم کسی ظرف دعا را جابه‌جا کرده
تو را من آرزو کردم کسی دیگر تو را دارد!

#علی_صفری

@joreah_noosh

سبک نکرد مرا چیزی
نه واژگونه شدن از عشق
نه دست و پا زدن از شادی
نه شاد باش نه شاباش و
نه بوسه بر لب گلگون و
نه گریه در شب دامادی

عزیز من تو چه می‌دانی
کدام غربت طولانی
مرا به حال سکوت انداخت
سپس در این ملکوت انداخت
عزیز من تو چه می‌دانی
چرا فراری‌ام از شادی

رسیده بودم و می‌بایست
مرا بچیند و افتادم
مرا نچید و سقوطم را
نگاه کرد به آرامی
نگاه کرد و اسیرش را
فرا نخواند به آزادی

کدام شاخه؟ نمی‌دانم
کدام دست؟ نمی‌دانم
کدام شخص؟ نمی‌دانم
تو هم بپرس و مرا نشناس
اگر دوباره مرا دیدی
و یا به یاد من افتادی

درخت عید نبودم من
که ریسه زینت من باشد
و هیچگاه نفهمیدم
که مادرم ته زهدانش
مرا چگونه مزین کرد
به گریه های خدادادی

حباب کودکی ام بودم
سبک تر از پر اندامت
غمی وزید و به همراهش
حباب کودکی ام را برد
حباب کودکی ام را تو
به من وزیدی و پر دادی

همین‌که کوزه‌ی خالی را
به‌روی شانه نگه دارم
برای تشنگی‌ام کافی‌ست
که نهرهای خراباتی
به هر طرف که روان باشند
نمی‌رسند به آبادی

نه زنگ در به صدا آمد
نه من که منتظرت بودم
تو را به یاد خود آوردم
تو هم دعایی و دارویی
برای دفع فراموشی
نه‌ خواستی، نه فرستادی

#حسین_صفا

@joreah_noosh

‏امروز از تخت سینه‌ام، ‏
دستی
‏دریچه‌ی مخفی را آهسته باز کرد

‏در من
تو را بیدار کردند!

‏ای کاش
در من
همیشه تو را بیدار می‌کردند.

#رضا_براهنی

@joreah_noosh

از تو کبریتی خواستم
که شب را روشن کنم
تا پله ها و تو را گم نکنم
کبریت را که افروختم ، آغاز پیری بود
گفتم دستانت را به من بسپار
که زمان کهنه شود
و بایستد
دستانت را به من سپردی
زمان کهنه شد
و مُرد..

#احمدرضا_احمدی

@joreah_noosh

پرواز نمی پوشد از این پس قفست را
از سینه اگر  باز بگیری نفست را

از وسوسه ی بوسه ی تو باز نگردم
آغوش به آغوش نمیران  هوست را

با یک چمدان خاطره ام  دور نشو تا
با گریه نبندم قدم ِ پیش و پست را

دلتنگی قهرت چه زیاد است برایم
بردار کمی پرچم ِ  پیکار بست را 

در همهمه ی آه و نفس چشم مپوشان
بر عشق ،بخوان هیبت ِ فریاد رست را

گفتی که برو هیچ کسی درخور ِ دل نیست
آتش زده ای چشم ِ تر ِ هیچ کست را

#فرشته‌غنی‌پور

@joreah_noosh